Του Κυριάκου Κόκκινου – Δικηγόρου
Παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα με αγωνία τις φωνές, που ξεπηδούν από παντού, άλλες ειλικρινείς και πηγαίες, άλλες στρατευμένες στην παραγωγή εξηρτημένων ανακλαστικών, αναφορικά με το πολύκροτο Εθνικό πλέον ζήτημα της λαθρομετανάστευσης. Ένα ζήτημα που έπαψε πια να αποτελεί πρόβλημα λίγων , μία ξύλινη αναφορά άνευ ουσίας στο στόμα των «αρμοδίων», που και βλέπουν αλλά αρνούνται να κατανοήσουν και υφίστανται αλλά αρνούνται να αποδεχθούν και γνωρίζουν αλλά αρνούνται να δράσουν. Έπαψε να αφορά μόνο τους μετανάστες, τους αστυνομικούς, τους στρατιωτικούς και λιμενικούς, τους λαθρεμπόρους, την Ελλάδα, την Τουρκία και το Πακιστάν, τους κατοίκους του Αθηναϊκού κέντρου, τους νόμιμους εμπόρους που πλήττονται από τους πραματευτάδες των πεζοδρομίων, τους ναρκέμπορους και τους δουλέμπορους, που τρίβουν τα χέρια, τα κτήνη που εμπορεύονται ανθρώπινα όργανα, όλους όσους βολεύτηκαν επί έτη με τα φθηνά εργατικά χέρια και αφορά και αγγίζει πλέον τους πάντες.
