Φυσικὲς διαδρομές…

Ἡ Φύσις, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, μᾶς ὑποδεικνύει τὰ πάντα καὶ μᾶς καθοδηγεῖ ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ μᾶς πρέπει. Δὲν ὑπάρχει ἄγνωστος δρόμος καὶ δίλημμα ὅταν ἀφουγκραζόμεθα τὰ μηνύματα. Καὶ τὰ μηνύματα, πάντα, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων εἶναι τέτοια ποὺ νὰ μᾶς κατευθύνουν ἐκεῖ ἀκριβῶς ποὺ θὰ μπορέσουμε νὰ αἰσθανόμεθα περισσότερο ἀσφαλεῖς, ἥρεμοι καὶ ὅσο τὸ δυνατὸν καὶ συχνότερα εὐτυχεῖς. Συνέχεια

Ξεφεύγοντας ἀπὸ τὶς ἀγκυλώσεις μας

Οἱ σημερινὲς συνθῆκες διαβιώσεώς μας, ποὺ καθημερινῶς δυσκολεύουν, μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ ἐνασχολούμεθα ὅλο καὶ πιὸ συστηματικῶς μὲ ζητήματα ἐπιβιώσεως.
Ὁ ἐλεύθερός μας χρόνος μειώνεται διαρκῶς καὶ ὑπὸ τὶς παροῦσες συνθῆκες, μὲ ὅλες τὶς μορφὲς «ἀντιδράσεως» νὰ μᾶς ὑποδεικνύονται (καὶ φυσικὰ νὰ ἐλέγχονται) ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐσχεδίασαν τὶς σημερινὲς συνθῆκες διαβιώσεώς μας, φαντάζει ἀδύνατος καὶ παράλογος κάθε πιθανότης διαφυγῆς μας.
Συνέχεια

Πλαστὸς καὶ πραγματικὸς κόσμος

Ἡ λέξις «Matrix», ποὺ κάποιοι χρησιμοποιοῦν πολὺ συχνά, δὲν εἶναι οὔτε ἀληθὴς οὔτε ψευδής. Κρύβει καὶ κάτι ἀπὸ ἀλήθειες, μὰ καὶ πολλὲς παραφιλολογίες. Κι ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ ξεφλουδίσουμε τὶς παραμυθολογίες καὶ νὰ ἑστιάσουμε ἐκεῖ ποὺ χρειάζεται, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸν κόσμο μας.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς τὰ πάντα, στὸν κόσμο μας, ὁρατὸ κι ἀόρατο, εἶναι ἐνέργεια. Καὶ οἱ ἐνεργειακὲς καταστάσεις χαρακτηρίζονται ἀπὸ κύματα καὶ μὲ συχνότητες. Ἀλλάζουν οἱ συχνότητες καὶ ἕνα κῦμα ἀπὸ ἀκουστικὸ γίνεται ὀπτικὸ ἢ τὸ ἀνάποδον.
Συνέχεια

Φίλος καὶ σύμμαχος…

Φίλος, λέει, εἶναι αὐτὸς ποὺ σὲ νοιώθει, ποὺ σὲ πονᾶ, ποὺ στέκεται δίπλα σου καὶ στὰ καλὰ καὶ στὰ δύσκολα. Κι ἔτσι εἶναι, πράγματι.
Μόνον πού, κάποιες φορές, ἀκόμη καὶ αὐτοὶ ποὺ λογίζονται ὡς φίλοι χάνονται, γιὰ τοὺς ὁποίους δικούς τους λόγους, ἀφήνοντας βαθειὲς πληγὲς πίσω τους… Συνέχεια

Σκαλίζοντας …ξεκλειδώνουμε!!!

Ὅταν ὁ Κόσμος μας φαίνεται νὰ μικραίνῃ, τότε κάπου, κάτι, σὲ κάποιαν τυχαία στιγμή, καταλάβαμε λάθος.
Ὁ μόνος τρόπος γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ …«ξεκολλήσουμε» εἶναι νὰ βροῦμε ἐκεῖνο τὸ σημεῖον, νὰ τὸ ἀναγνωρίσουμε, νὰ τὸ ἀναλύσουμε, νὰ τὸ ἀποδομήσουμε καὶ τελικῶς νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸ βάρος του. Συνέχεια

Βγάζοντας τὴν μάσκα…

Πόσο συχνά πιάνουμε τούς ἑαυτούς μας νά παίζουν ῥόλους;
Πόσο συχνά πασχίζουμε νά κρύψουμε κάποιαν συμπεριφορά μας;
Πόσο συχνά ὑποκρινόμεθα κάτι ἄλλο ἀπό αὐτό πού εἴμαστε…

Καὶ ὤ… Πόσο ἀστεῖοι εἴμαστε!!!
Εἶναι τόσο ἄδικο νὰ μᾶς ἀγαποῦν, νὰ μᾶς ἐκτιμοῦν, νὰ μᾶς σέβονται γιὰ κάτι ποὺ …δὲν εἴμαστε!!! Συνέχεια