Ἕνα ἀκόμη σημείωμα σήμερα, που σὰν ἀφορμή του εἶχε ἕνα περιστατικὸ στὸν Ἕβρο, τὸ 2011, μὲ τὴν τότε βουλευτὴ Ὄλγα Ῥεντερῆ. Ἀφορμὴ δῆλα δὴ ἦταν γιὰ νὰ μᾶς γίνῃ μάθημα πὼς οἱ κρεμάλες εἶναι …τίποτα ἐμπρὸς σὲ ὅσα ἔρχονται στὸν πλανήτη.
Λίγο πρόωρον τότε τὸ σημείωμα, ἀλλὰ ἀφορμῆς δοθείσης τῶν ἐξελίξεων καὶ τῶν γεγονότων πού, πλέον ἐπιταχύνονται, ἀπεφάσισα νὰ τὸ θυμηθοῦμε.
Τίποτα! Νὰ τὸ θυμᾶσθε! Τίποτα!
Ἡ κρεμάλα εἶναι κάτι στιγμιαῖο. Κάτι ποὺ περνᾶ καὶ τελειώνει. Οὔδεῖς κρεμασμένος ἔζησε γιὰ νὰ μᾶς διηγηθῇ τὴν ἐμπειρία του. Οἱ ἐμπειρίες του παύουν ἐκεῖ! Στὴν κρεμάλα.
Ὅταν ὅμως δὲν εἶναι ἡ κρεμάλα τιμωρία, ὅταν ἡ κρεμάλα δὲν εἶναι ὁ δρόμος, ὅταν κληθῇ κάποιος νὰ πληρώσῃ μὲ τὸ ἴδιο νόμισμα ὅσα ὁ ἴδιος ἔπραξε, ναί, τότε καὶ μόνον τότε μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ τιμωρία.
Τὸ δάκρυ, τὰ δύσκολα, τὰ ἀνάμεικτα καὶ πολυσύνθετα προβλήματα ἦσαν πάντα στὸν πλανήτη κι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, καλούμεθα νὰ τὰ ἀντιμετωπίζουμε. Ἐὰν ἐπιτρέπαμε σὲ καταθλίψεις καὶ σὲ αὐτοκτονικὲς τάσεις νὰ μᾶς καταβάλλουν, εἶναι βέβαιον πὼς ἀπὸ αἰῶνες πρὶν θὰ εἶχε σβήση ἡ ζωή. Γιὰ νὰ μὴν διστάσουν νὰ ἐξακολουθήσουν, ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ φρικτὲς γενοκτονίες, κάποιοι σημαίνει πὼς ΟΛΟΙ μας μέσα μας κουβαλᾶμε ἀστείρευτες πηγὲς δυνάμεως, ποὺ ἀξίζει, σὲ κάθε δυσκολία μας, νὰ τὶς ἐντοπίζουμε καὶ νὰ τὶς ἐλευθερώνουμε. Διότι ὁ ἄνθρωπος στὰ δύσκολα συνήθως εἶναι …μόνος του. 
Τὸ δικαίωμα στὴν ζωὴ ὀφείλουμε κάθε στιγμὴ νὰ τὸ κατακτᾶμε…
Θεωρίες ὑπάρχουν πολλές…
Τί σημαίνει ἀντικειμενικότης;