Πολλὲς φορές, σὲ συζητήσεις μὲ φίλους, διαπιστώνουμε μίαν πραγματικότητα συγκλονιστική, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως, σιγὰ σιγά, ἀποδεικνύεται, γιὰ ὅλο καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας.
Μία διαπίστωσις ποὺ ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω μας καὶ πού, θέλουμε δὲν θέλουμε, ἀπογυμνώνει τοὺς κρατοῦντες καὶ μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν ἀδυναμία τους. Συνέχεια →

Τὸ νὰ ὑποτασσόμεθα στὴν σκληρότητα τῆς καθημερινότητός μας, δίχως νὰ ἀντιστεκόμεθα καὶ δίχως νὰ πιστεύουμε, κατὰ βάθος, πὼς ὑπάρχουν περιθώρια διαφυγῆς μας, εἶναι μία πραγματικότης ποὺ ἐλάχιστοι ἀμφισβητοῦν. Αὐτοὶ ὅμως, οἱ ἐλάχιστοι, εἶναι ὑπαρκτοὶ καὶ μᾶς ἀποδεικνύουν πὼς ναὶ μὲν οἱ πολλοὶ ἔχουν ἀποδεχθῆ αὐτὴν τὴν συνθήκη, μὰ δὲν εἶναι ἀπαραίτητο αὐτὴ ἡ συνθήκη νὰ εἶναι καὶ ἀπόλυτος. Συνέχεια →

Ἂς κυττάξουμε τὸν ἑαυτόν μας στὰ μάτια κι ἂς ἀναρωτηθοῦμε, εἰλικρινῶς, γιὰ τὸ τὶ ἀκριβῶς σημαίνει γιὰ ἐμᾶς ἡ ἔννοια τοῦ χρόνου.
Ἴσως, ἴσως λέω, νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς εἶναι …τίποτα καὶ πὼς μόνον οἱ στιγμὲς ἐκεῖνες, ποὺ μᾶς σημαδεύουν πραγματικὰ καὶ οὐσιαστικά, ἔχουν σημασία. Κι ἔχουν σημασία γιατὶ αὐτὲς εἶναι ἐκεῖνες οἱ ἀναγκαῖες στιγμὲς ποὺ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ λάβουμε ἀποφάσεις γιὰ τὴν ζῳή μας. Ἀποφάσεις ποὺ θὰ μᾶς κάνουν πιὸ σοφούς, πιὸ δυνατούς, πιὸ εἰλικρινεῖς, πιὸ αὐτάρκεις, πιὸ ἐντίμους, πιὸ Ἀνθρώπους. Συνέχεια →

Ἔγραφα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν τὶς θλιβερὲς διαπιστώσεις μου γιὰ τὸ μῖσος, ποὺ συναντοῦμε καθημερινῶς, μέσα ἀπὸ κάθε μας συναναστροφή.
Μῖσος ποὺ προέρχεται, κατὰ τὶς δικές μου ἐκτιμήσεις, ἀπὸ λάθος …ἐκτιμήσεις.
Περιορισμένες δῆλα δὴ πληροφορίες, ποὺ μᾶς μετατρέπουν σὲ θαυμάσια ὄργανα ἤ ἐργαλεῖα μίας γενικοτέρας παραστάσεως…

Τὸ μῖσος.

Παραστάσεως ἔγραψα;
Ὤ… Ναί!!!
Παραστάσεως…
Διότι ἐὰν καταφέρουμε νὰ «βγοῦμε» ἀπὸ τοὺς «ῥόλους» μας θὰ διαπιστώσουμε πὼς ἁπλῶς συμπεριφερόμαστε ἔτσι ἤ ἀλλοιῶς ἤ παρ΄ ἀλλοιῶς, μὰ πάντα κατὰ πῶς ἄλλοι μᾶς ὁρίζουν…
Ἤ ὀρθότερα, κατὰ πῶς μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει…
Διότι μᾶς ἔχουν ἐκπαιδεύσει… Δυστυχῶς…
Κι αὐτὸ δὲν ἐξυπηρετεῖ κάποιον ἄλλον παρὰ μόνον αὐτοὺς ποὺ ἀσκοῦν ἔλεγχο στὶς κοινωνίες μας… Συνέχεια →