Τὰ (πολύ) ἁπλᾶ πράγματα…

Εἶναι ἁπλᾶ πράγματι αὐτὰ ποὺ μποροῦν νὰ σὲ χαροποιήσουν στὴν καθημερινότητά σου.
Καὶ σᾶς τὸ λέω ἐκ πείρας…Τὰ (πολύ) ἁπλᾶ πράγματα...

Ἕνα κρασὶ μὲ ἕναν φίλο ἀπὸ τὰ παλαιά… Συνέχεια →

Ἔχεις πράγματι πολλὲς ἐπιλογές…

Ἔχεις πολλὲς ἐπιλογὲς γιὰ τὴν ζωή σου, πέραν ἀπὸ τὴν ἁπλῆ ἐπιβίωση.

Ἔχεις δικαίωμα νὰ θρηνήσῃς γιὰ ὅ,τι δὲν πῆρες, ἐνῶ τὸ χρειαζόσουν καὶ γιὰ ὅ,τι σοῦ ἔδωσαν χωρὶς νὰ τὸ θέλῃς.

Ἔχεις δικαίωμα νὰ καθορίζῃς καὶ νὰ ἀκολουθῇς τὶς δικές σου ἀξίες καὶ τοὺς δικούς σου κανόνες. Συνέχεια →

Ἀπαξιώνοντας τὸν φόβο…

Ἡ κατάστασις τοῦ φόβου προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία γνώσεως γιὰ κάτι.
Τὰ δύο συναισθήματα, γιὰ τὰ ὁποῖα συνηθίζουν νὰ ὁμιλοῦν οἱ ψυχολόγοι, εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ὁ φόβος.
Ἐγώ, αὐθαιρετώντας, ἀναφέρομαι στὸν Ἔρωτα καὶ στὸν Φόβο. Ἀλλὰ ἔχω τοὺς λόγους μου. Συνέχεια →

Θά μείνουμε νά πολεμήσουμε ἤ θά φύγουμε τρέχοντας;

Ὑπάρχουν πολλὲς τυχαιότητες, συνήθειες ἢ ἀκόμη καὶ ἀνάγκες ποὺ μᾶς ὑπεχρέωσαν νὰ μείνουμε στὴν χώρα καὶ νὰ ὑποστοῦμε ὅλους αὐτοὺς τοὺς εὐτελισμούς, τὶς γελοιότητες καὶ τὶς ἐκπτωτικὲς  καταπτώσεις.
Τὸ πράξαμε ἔτσι, μὴ συνειδητῶς καὶ μὴ στοχευμένως, διότι μᾶς παρέσυρε ἡ λαίλαψ τῆς καθημερινότητος. 

Ἀπό ἐδῶ καί πέρα ὅμως; Τί; Συνέχεια →

Γιὰ νὰ …«θεραπευθοῦμε» πρέπει καὶ νὰ τὸ θέλουμε!!!

Οὐδεὶς ἀσθενής, στὸν κόσμο ὅλο καὶ σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς γνωστῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος, ἐθεραπεύθη ἐὰν ἠρνεῖτο νὰ θεραπευθῇ. Συνέχεια →

Ξεκινήσαμε ἤδη νὰ …κτίζουμε!!!

Οἱ φίλοι μιλοῦν...Ἡ ἐποχή μας, ἀπολύτως ὑβριστική, χαρακτηρίζεται ἀπὸ διαρκεῖς καὶ πολυεπίπεδες μορφὲς ἀποδομήσεως. Τὰ πάντα, ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ θεωρούσαμε ὡς ἀναγκαία, γκρεμίζονται, γελοιοποιῶνται καὶ χάνουν διαρκῶς μεγάλο τμῆμα ἀπὸ τὸν σεβασμό μας καὶ τὴν προσοχή μας. Θέλοντας καὶ μή, τελικῶς, καταλήγουμε νὰ ἑστιάζουμε στὰ χρήσιμα καὶ στὰ σημαντικά, προσπερνῶντας τὰ περιττὰ καὶ τὰ ἀνούσια. Συνέχεια →