Μελετῶντας γιὰ λίγο, πολὺ λίγο, τὴν γνωστή μας Ἱστορία, ἕνα μόνον μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε: μία ἀνατροπή, ὁποιαδήποτε ἀνατροπή, δὲν προέρχεται ἀπὸ προπαρασκευὴ αἰώνων, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μία ἄσχετο τυχαιότητα ποὺ ἐπιφέρει, τοὐλάχιστον, καταῤῥεύσεις στὰ τῆς κρατούσης τάξεως. Κι αὐτὴ ἡ τυχαιότης δὲν εἶναι ἀπαραίτητον κάτι ποὺ μποροῦμε ἐμεῖς, οἱ πολλοί, νὰ ὀργανώσουμε ἢ νὰ σχεδιάσουμε, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε μποροῦμε νὰ πατήσουμε ἐπάνω της καὶ νὰ ξανά-πιάσουμε τὶς ζωές μας ἀπὸ τὴν ἀρχή. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Μήπως δὲν προλάβω…
Γεννήθηκα σήμερα τὸ ξημέρωμα
ἔζησα τὴν παιδική μου ἡλικία τὸ πρωὶ
καὶ γύρω στὸ μεσημέρι
ἔμπαινα ἤδη στὴν ἐφηβεία μου. Συνέχεια
Θύματα ἤ πολεμιστές;
Ὅποιος ἐπιλέγει τὸν ῥόλο τοῦ θύματος, εἶναι δεδομένη ἡ κατάληξίς του καὶ φυσικὰ τὸ τέλος του.
Ὅποιος ἐπιλέγει τὸν ῥόλο τοῦ πολεμιστοῦ διασφαλίζει, καθημερινῶς, λόγῳ τῆς συστηματικῆς του προετοιμασίας, σοβαρὲς πιθανότητες ἐπιβιώσεώς του. Συνέχεια
Κατωτερότης ἤ ἀνωτερότης;
Ἡ ταυτότητα τῆς ἀνεπαρκείας ποὺ δίνουμε στὸν ἑαυτό μας, δηλαδὴ ἡ αἴσθησις ὅτι δὲν εἴμαστε ἀρκετοί, δὲν εἴμαστε ἐπαρκεῖς, δὲν ἀξίζουμε, ἐκφράζεται μὲ ἀκραίους τρόπους. Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς συμβαίνει μὲ τὸ συναίσθημα τῆς ὑπερεπαρκείας.
Ἐκφράσεις συναισθημάτων κατωτερότητος ἤ ἀνωτερότητος, ποὺ ὅμως φανερώνουν αὐτὸ ποὺ προσπαθοῦμε νὰ κρύψουμε.
Τὸ συναίσθημα τῆς κατωτερότητος (εἶμαι λιγότερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους) καὶ τὸ συναίσθημα τῆς ἀνωτερότητος (εἶμαι καλλίτερος ἀπὸ τοὺς ἄλλους) εἶναι ἐκφάνσεις τοῦ ἰδίου πράγματος.
Συνέχεια
Ἂς μὲ …ἐμπιστευθῶ!!!
Νὰ πιστεύουμε σὲ ἐμᾶς, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ πιστεύουμε καὶ στοὺς ἄλους…
…ἐτοῦτος ὁ κόσμος μόνον ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ πιστεύουν στὶς δυνατότητές τους καὶ στὶς δυνατότητες τῶν γύρω τους θὰ ξανα-ἀνθίση… Συνέχεια
Γιατὶ τὰ ἀδιέξοδα εἶναι ἀφορμὴ κινητοποήσεως ὀλίγων
Καὶ μακάρι αὐτοὶ οἱ ὀλίγοι νὰ ἦσαν ἡ αἰτία κινητοποιήσεως ὅσο τὸ δυνατὸν περισσοτέρων. Ἀλλά πῶς;
Καὶ λέω ἀφορμή, ἀλλὰ ὄχι αἰτία, διότι γιὰ νὰ κινητοποιηθῇ κάποιος πρέπει καὶ νὰ διαθέτῃ τὸ ἀναγκαῖο ἐκεῖνο ἀντιληπτικὸ ἐπίπεδον ποὺ ἡ κινητοποίησις θὰ «ζυμώνεται» μέσα του γιὰ καιρό, θὰ συμβαίνη σὲ ἐπὶ μέρους στάδια καὶ πολὺ πρὸ τῆς ὁριστικῆς ἐπικρατήσεως τῶν ἀδιεξόδων, θὰ ἔχη «κτισθῆ» ὡς στάσις ζωῆς ποὺ θὰ ὁδηγήση, ἐξ ἀνάγκης, σὲ ἀποφάσεις καὶ σὲ δράσεις. Συνέχεια