Γιὰ ὅλους μας…
Ἕνας τόπος διαφορετικὸς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἔχουμε φαντασθῇ…
Ἕνας τόπος ποὺ μᾶς ἀνήκει γιατὶ ἐκεῖ μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸν πραγματικό μας ἑαυτό… Τὸν δρόμο μας…
Ἐκεῖ μποροῦμε νὰ εὕρουμε τὸ ποιοὶ εἴμαστε…
  Συνέχεια →

Κάποτε σὲ ἐτοῦτον τὸν τόπο ἔκτιζαν Παρθενῶνες.
Κάποτε ἔφτιαχναν ἀγάλματα ἔτσι, γιὰ τὴν καλὴ τὴν ἡμέρα…
Κάποτε οἱ ἄνθρωποι ζοῦσαν φυσικά, μέσα στὸ πράσινο καὶ μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ στὸ περιβάλλον…
Οἱ δρόμοι, οἱ πλατεῖες, τὰ σπίτια τους δομοῦνταν μὲ τέτοιον τρόπο ποὺ νὰ χαλαρώνουν, νὰ ἡρεμοῦν, νὰ ἀπολαμβάνουν.
Ἦταν αὐτονόητον νὰ θαυμάζουν καθημερινῶς τοὺς ἥρωές τους καὶ νὰ θυμοῦνται… Ὄχι ὅπως τώρα ποὺ πετᾶμε τὶς προτομὲς τῶν Ἡρώων στὰ σκουπίδια…

Συνέχεια →

Τὸ ἐρώτημα διόλου φιλολογικό. α

Καθημερινῶς ὑποχρεούμεθα νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὶς συμπεριφορές μας. Τὶς περισσότερες φορὲς ὅμως, ἀκόμη καὶ στὰ πλέον ἀσήμαντα, σκύβουμε τὸ κεφάλι δίχως νὰ πολεμήσουμε. Τὰ αὐτονόητα τὰ λησμονήσαμε ἀπὸ καιρό. Συνέχεια →