Σήμερα ἀντὶ ἄλλης δημοσιεύσεως θὰ ἤθελα νὰ παραθέσω ἐκ νέου ἔνα κείμενον ποὺ ἔγραψα πρὸ ἐτῶν.
Δὲν ἔχουν ἀλλάξῃ καὶ πάρα πολλὰ ἀπὸ τότε. Στὸ μοναδικὸ ἴσως σημεῖον ποὺ δύναμαι νὰ παρέμβω, εἶναι στὴν λειτουργία ποὺ δὲν ἔγινε στὴν Ἁγία Σοφία.
Κατὰ τὰ ἄλλα, ἐπαναλαμβάνομαι….
Δυστυχῶς… Συνέχεια
Σὲ κάθε παιδὶ ποὺ ἐχθὲς εἶδε τὸ ὄνομά του στοὺς ἐπιτυχόντες…
…χίλιες εὐχές, γιὰ ἔνα γεμάτο ὄμορφες ἐμπειρίες μέλλον καὶ καλὲς σπουδές!!!
Συνέχεια
Μὲ πονᾶ πολύ, πάρα πάρα πολύ, ἀλλὰ ἐπὶ τέλους πρέπει νὰ ποῦμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους.
Λαὸς ποὺ προσκυνᾶ τὸν δήμιό του ὡς …«ἐθνάρχη» καὶ …«σωτῆρα» του, εἶναι λαὸς ποὺ ἔχει τελειώση πρὸ πολλοῦ, ἀλλὰ ἔχουν ξεχάση νὰ τοῦ τὸ …ποῦν!!!
Λαὸς ποὺ ξεχνᾶ τὴν Ἱστορία του, εἶναι λαὸς πρὸς ἀφανισμόν!!!
Λαὸς ποὺ ἀποποιεῖται, μόνος του, ἕνα πρὸς ἕνα, τὰ κληροδοτήτημα τῶν προγόνων του, ἀρνούμενος νὰ τὰ διαφυλάξῃ καὶ νὰ τὰ προασπίσῃ, εἶναι ξεκάθαρα αὐτοκτονικὸς καὶ ἁπλῶς, μουδιασμένος καὶ ἀποχαυνωμένος, παρακολουθεῖ τὸ τέλος τοῦ δράματός του, ἀνίκανος μά, κυρίως, ἀρνούμενος νὰ ἀντιδράσῃ.
Κι ἐμεῖς, στὴν πλειοψηφία μας (βάσει δημοκρατίας καὶ ὅλων τῶν ἐξ αὐτῆς προερχομένων καὶ παρελκομένων) εἴμαστε καὶ προσκυνημένοι καὶ συμβιβασμένοι καί, κατ’ ἐπέκτασιν, χαμένοι!!!
Ναί, γιατί ὄχι;
Ἔχω μία φίλη ποὺ ἐδῶ καὶ χρόνια, κάθε φορὰ ποὺ ἀγοράζει κάποιο δῶρο γιὰ τὰ παιδιά της ἤ τὰ παιδιὰ τῶν συγγενῶν της, οὐδέποτε παραλείπει νὰ προσφέρῃ στὸν ἑαυτόν της ἕνα ἀκόμη μπουκαλάκι γιὰ …σαπουνόφουσκες!!!
Ἡ ζωή της, ἐδῶ καὶ χρόνια, κάθε φορὰ ποὺ αἰσθάνεται κουρασμένη ἤ πιεσμένη, γεμίζει μὲ …σαπουνόφουσκες.
Μὲ τὶς σαπουνόφουσκες ξεφεύγει, ἡρεμεῖ, ἐπαναδομεῖ τὶς σκέψεις της…
…μὰ κυρίως αἰσθάνεται πάλι καὶ πάλι καὶ πάλι …παιδί!!! Συνέχεια
Φταίει πάντα κάποιος ἄλλος.
Τὰ νεῦρα μας τσιτώνονται ὅταν ἀκοῦμε ὅλα αὐτὰ τὰ σαπρόφυτα νὰ μονολογοῦν, πετώντας ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς ἀρλοῦμπες καὶ διαγωνιζόμενα μεταξύ τους γιὰ τὸ ποιὸ θὰ ἐκτοξεύση τὶς καλλίτερες κοτσάνες.
Ἡ αἰσθητική μας παραβιάζεται καὶ ὁ ἐκνευρισμός μας κορυφώνεται.
Δὲν ὑπάρχουν ὑπεύθυνοι… Φταίει μόνον ὁ …κακός μας ὁ καιρός!!!
…ἀλλά, κάποιες, πολὺ συγκεκριμένες στιγμές, ὄχι μόνον χρειάζεται, μὰ ἀπαιτεῖται.
Εἴμαστε ἀπολύτως ἀμνήμοντες ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι καὶ πολὺ σύντομα, ἐὰν δὲν ὑπάρχουν οἱ σχετικὲς (κι ἀναγκαῖες θὰ ἔλεγα) ἐπαναλήψεις, ξεχνᾶμε. Ξεχνᾶμε τὰ πάντα.
Ξεχνᾶμε τόσο πολύ, ποὺ καταλήγουμε νὰ χάνουμε ἀκόμη καὶ τὶς ἀναγκαῖες γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν μας στοιχειώδεις γραμμὲς ἀμύνης.
Ξεχάσαμε, γιὰ παράδειγμα, τὸν φυσικὸ τρόπο διαβιώσεως. Γεμίσαμε τὸν πλανήτη μας σκουπίδια, μὴ ἔχοντας χρεώδη ἀντίληψιν τῆς ἐπιβαρύνσεως ποὺ προκαλοῦμε. Ἂγνοώντας στοιχειώδεις κανόνες καταφέραμε νὰ κάνουμε σκουπιδότοπο τὸ σπίτι μας. Εἰκόνες σὰν κι αὐτήν:
