Πρὸ καιροῦ ἔγραψα ἀρκετὰ γιὰ τὸ Χάος μας καὶ γιὰ τὸ  πόσο χαοτικοὶ εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδοι, καὶ σὰν ἄτομα, ἀλλὰ καὶ σὰν κοινωνίες.
Διαφορετικοὶ τὸ πρωΐ, διαφορετικοὶ τὸ μεσημέρι καὶ διαφορετικοὶ τὸ βράδυ.
Μὰ ὅλη αὐτὴ ἡ χαοτικὴ κατάστασις ποὺ ἐπικρατεῖ μέσα στὸ κεφάλι μας, εἶναι δεδομένον πὼς θὰ καθρεπτίζεται καὶ στὴν κοινωνία μας.
Καὶ φυσικὰ οἰ χαοτικές μας κοινωνίες εἶναι μὴ προβλέψιμες καὶ μὴ κατανοητές, ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους λαούς. Συνέχεια →

Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμηση εἶναι χαμηλή, οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθῶντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς, ποὺ θὰ τοὺς δώσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμηση.
Γεμίζουν τὸ κενὸ ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψη αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως. Συνέχεια →

…σὲ κάτι καλλίτερο, παραμένω ἀκινητοποιημένος.
Ἐλπίζοντας στὴν λύπησιν, στὴν κατανόησιν, στὴν συμπόνια τῶν κρατούντων, τοὺς δίδω πιστώσεις χρόνου…
Ἐλπίζοντας στὶς ἐλάχιστες, ἔως ἀνύπαρκτες, πιθανότητες, τῆς βελτιώσεως τῶν κοινωνικῶν δεδομένων, ἀδρανοποιοῦμαι ὅλο καὶ περισσότερο. Συνέχεια →

Ἡ προσωπικὴ πορεία τοῦ κάθε ἑνὸς ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι μία καθαρὰ ἀτομικὴ ὑπόθεσις.
Ὅποια ἐπιλογή μας σχετίζεται μὲ τοὺς ἄλους εἶναι πάντα κάπως …ῤευστὴ καὶ  μετέωρη, διότι οἱ προθέσεις τῶν ἄλλων, καθὼς καὶ οἱ πράξεις τους, εἶναι δική τους εὐθύνη.
Ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ προασπίζουμε τὶς ὅποιες ἐπιλογές μας καὶ νὰ ἐξακολοθοῦμε τὴν πορεία μας, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν θὰ μᾶς συντροφεύουν, ἤ ὄχι, ἄλλοι ἄνθρωποι. Συνέχεια →

Κάθε ἄνθρωπος ἔχει μιὰ διαφορετικὴ προσέγγισι, καθὼς εἶναι στὴν διαδικασία τῆς πραγματοποιήσεως τοῦ σκοποῦ καὶ τῶν ὀνείρων του.
Ἄλλοι δουλεύουν μὲ τὰ ἀποτελέσματα καὶ δὲν νοιάζονται γιὰ τίποτα ἄλλο παρὰ μόνον γι΄ αὐτά.
Ἄλλοι κατακλύζουν τὸν κόσμο μὲ τὶς ἰδέες τους ἀλλὰ δυσκολεύονται νὰ συγκεντρωθοῦν σὲ κάποια ἀπὸ αὐτές.
Ἄλλοι θέλουν νὰ ἐλέγχουν συνεχῶς τὰ πράγματα καὶ νὰ ξέρουν ποὺ εὑρίσκονται κάθε στιγμή.
Ἄλλοι ἀγωνιοῦν συνεχῶς γιὰ νὰ κάνουν τὰ πράγματα σωστὰ χωρὶς νὰ δείχνουν καθόλου ἐμπιστοσύνη καὶ δὲν μποροῦν νὰ δοῦν ὅτι τὰ πράγματα δὲν γίνονται μὲ ἕναν μόνο τρόπο. Συνέχεια →