Πόσο ἀθῷοι εἶναι οἱ «ἀθῷοι»;


Εἶμαι ἀθώα… Δὲν ἔκλεψα… Δὲν ἐξηπάτησα… Δὲν πούλησα τὴν Πατρίδα μου…. Δὲν ἔλαβα προμήθειες άπὸ συμφωνίες μὲ τράπεζες…. Δὲν ὑπέγραψα μνημόνια… Δὲν κατεπάτησα ἀνθρώπινα δικαιώματα… Δέν….

Δὲν ἔχω κάνῃ κάτι στραβό, κάτι ἀνήθικο, κάτι μεμπτό…

Κι ὅμως… Δὲν αἰσθάνομαι τόσο καλὰ σήμερα…

Θυμᾶμαι… Τί θυμᾶμαι…

Συνέχεια →

Ἡ πραγματικὴ Δύναμίς μας!!!

Δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὰ …«ποντίκια», ποὺ ἀποκτᾶ κάποιος στὰ γυμναστήρια ἤ μὲ τὶς κοπιαστικὲς σωματικὲς  ἀσκήσεις!!! (Δίχω νὰ σημαίνῃ αὐτὸ πὼς δὲν χρειάζεται ΚΑΙ ἡ σωματικὴ ἄσκησις!!!)
Οὔτε ἔχει νὰ κάνῃ μὲ ὅπλα ποὺ σκοτώνουν τοὺς ὄποιους ἐχθρούς…
Ἡ πραγματικὴ Δύναμίς μας εἶναι κάτι πολὺ μεγαλύτερο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ φανταζόμαστε… Συνέχεια →

Ἡ Ἐλπίς ἦταν τὸ τελευταῖο ΚΑΚΟ στὸ κουτὶ τῆς Πανδώρας.

Ὅσο κι ἐὰν μᾶς ἔχουν πείσει γιὰ τὸ ἀντίθετον, ἡ ἐλπίς ἦταν μέσα στὸ κουτὶ μὲ τὰ κακὰ κι ὄχι στὸ ἀπέναντι, μὲ τὰ καλά.
Ἠ ἐλπὶς εἶναι ἕνα θαυμάσιον ἐργαλεῖον, κυρίως τῶν δυναστῶν, κάθε εἴδους, πρὸ κειμένου νὰ διατηροῦν ἀπησχολημένους τοὺς ὑποτελεῖς τους.
Καὶ δυστυχῶς, ὅσο κι ἐὰν δὲν μᾶς ἀρέσῃ, αὐτὸ ποὺ δημιούργησε πολιτισμό, τεχνογνωσία καὶ ὀποιαδήποτε μορφὴ ἀναπτύξεως δὲν ἦταν ἡ ἐλπίς, ἀλλὰ ἠ Ἀνάγκη, ποὺ προέρχεται ΠΑΝΤΑ ἀπὸ τὴν ἀπελπισία. Συνέχεια →

Παίρνουμε ΜΟΝΟΝ αὐτὸ ποὺ ἔχουν νὰ μᾶς δώσουν.

Δὲν παίρνεις ἀπὸ τοὺς ἄλλους αὐτὸ ποὺ τοὺς δίνεις…
Παίρνεις αὐτὸ ποὺ ἔχουν νὰ σοῦ δόσουν… Συνέχεια →

Γιά τήν χαμένη ζωή μας;

Ποῦ εἶναι ἡ ζωή; Πότε τήν ζοῦμε; Γιατί μᾶς φεύγει δίχως νά τήν προλάβουμε;
Τί κάνουμε λάθος;
Τί πρέπει νά μάθουμε;;;

Κάποτε κατάλαβα πὼς ἔχω ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ χρειάζομαι, δίχως πολλὰ περιττά. Συνέχεια →

Ὅ,τι πιστεύῃς γιὰ ἐσέναν …ἰσχύει!!!

Ὅσο πιὸ βαθειὰ πιστεύει κάποιος ὅτι δὲν ἔχει τὴν ἀγάπη τῶν ἄλλων, τόσο περισσότερα πράγματα μεταφράζει σὰν ἀπόρριψη καὶ τόσο πιὸ ὑψηλὸ τεῖχος κτίζει γύρω ἀπὸ τὴν καρδιά του, γιὰ νὰ προστατευθῇ.
Τὸ ἄτομο ποὺ πιστεύει ὅτι δὲν εἶναι ἄξιο νὰ ἀγαπηθῇ συμπεριφέρεται μὲ ἔναν ὄχι καὶ τόσο ἀξιαγάπητο τρόπο.
Μπορεῖ νὰ εἶναι ἀπόμακρο, μοναχικό, ἄστοργο ἤ προκλητικό. Συνέχεια →