Εἶναι καιρὸς νὰ ἀποφασίσουμε ὅτι θὰ εἴμαστε χαρούμενοι, δημιουργικοὶ καὶ γεμᾶτοι ἀγάπη.. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Μὴ παύσουν τὰ παιδιὰ νὰ προσπαθοῦν τὸν οὐρανὸ νὰ ἀγγίξουν…
Μὴ παύσουν…
Εἶναι εὔκολο νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας πιστά μας ἀντίγραφα.
Εἶναι δύσκολο νὰ κάνουμε τὰ παιδιά μας Ἐλευθέρους Ἀνθρώπους.
Εἶναι εὔκολο νὰ ἀναπαράγουμε ὅλα αὐτὰ ποὺ μάθαμε, κι ἄς γνωρίζουμε πὼς εἶναι ὅλα λάθος.
Εἶναι δύσκολο νὰ σταματήσουμε τὴν ἀναπαραγωγὴ καὶ τὴν μίμησι καὶ νὰ στήσουμε νέες βάσεις, νέες ἀρχές, νέα ὄνειρα.
Εἶναι εὔκολο νὰ σκύβουμε ὅλο καὶ περισσότερο ἀποδεχόμενοι τὴν μαύρη μας Μοίρα.
Εἶναι δύσκολο νὰ ἀποφασίσουμε πὼς τὰ πάντα εἶναι διαφορετικά. Πὼς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε εἶναι αὐτὸ ποὺ Συνέχεια
Θέλει ἐπιμονή, ἐπιμονή, ἐπιμονή…
Γιὰ τὰ πάντα…
Δὲν ὑπάρχει κάτι γύρω μας ποὺ νὰ μᾶς χαρίζετα, ἔτσι, ἐπεὶ δὴ γεννηθήκαμε …ὄμορφοι.
Θέλει ἐπιμονή, ὑπομονή, δέσμευσι τὸ κάθε τί…
Θέλει ἀποφασιστικότητα, συνέπεια, προσήλωσι…
Θέλει Ἔρωτα μὲ τὸν στόχο καὶ πρῶτα ἀπὸ ὅλα ὁρισμὸ τοῦ στόχου…
Ὁ πόνος γιὰ ὅσα δὲν κάναμε εἶναι μεγαλύτερος τοῦ πόνου τῆς ἀποτυχίας.
Ἡ ἀπουσία δράσεως εἶναι αὐτὸ γιὰ τὸ ὁποῖον ζητᾶμε ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας συχνὰ ἐξηγήσεις.
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερος πόνος ἀπὸ αὐτὸν ποὺ βιώνει κάποιος γιὰ ὅσα δὲν ἔκανε.
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία γιὰ αὐτοὺς ποὺ διαβιοῦν γύρω μας, παρὰ μόνον γιὰ ὅσα τοὺς διέφυγαν.
Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀποτυχημένη στάσις ζωῆς, ἀπὸ αὐτὴν ποὺ τὰ ἄτομα κρύβουν αὐτὸν τὸν πόνο σὰν νὰ μὴν ὑπάρχῃ…
Συνέχεια
Νά ξεκινήσουμε ἀπό τόν ἐαυτόν μας;
Νομίζω πὼς τὸ σημαντικότερον πλᾶσμα, ἐπάνω στὸ ὁποῖον μποροῦμε νὰ βασιστοῦμε, εἶναι ἕνα!!! Ἕνα καὶ μοναδικό! Ὁ Ἑαυτός μας!!!
Αὐτός, ποὺ συνήθως, εἶναι ὁ παραπεταμένος.. Ὁ δεύτερος… Ὁ περιττός… Ὁ ἀποτυχημένος…
ΚΙ ὅμως.
Τὸ πρῶτο πρόσωπο ποὺ ὀφείλουμε νὰ ἐρωτευθοῦμε, νὰ ἀγαπήσουμε, νὰ σεβαστοῦμε, νὰ ἐπικοινωνήσουμε εἶναι αὐτός. Μόνον αὐτός!
Ἡ μεγαλυτέρα τραγωδία εἶναι νὰ φοβᾶσαι τὸ φῶς…
Ἔχω ξαφνιασθῇ, σὲ σημεῖον νὰ μὲ τρομάζῃ, ἡ ἀνάγκη κάποιων νὰ παραμείνουν προσκολλημένοι στὶς ὅποιες δοξασίιες ἤ φημολογίες ἔχουν ἀποδεχθῇ ὥς πραγματικότητα. Μίαν πραγματικότητα πλαστή, ποὺ ἁπλῶς κρύβει τὴν ἄλλην, τὴν πραγματική.
Ἡ ἐπιλογὴ τοῦ νὰ βλέπουμε τμῆμα τῆς ἀληθείας, ἀπολύτως συνειδητῶς, ἀποδεικνύει ἀνθρώπους ποὺ ἀρνοῦνται τὴν ἴδιαν τὴν φύσιν τους. Διότι ὁ Ἄνθρωπος ὀφείλει πάντα νὰ ταξειδεύῃ πρὸς τὸ Φῶς καὶ τὴν Ἀλήθεια.