Γιατί διαφωνῶ μὲ τὸν Βάρναλη; Τὸν ὁποῖον ὅμως λατρεύω ὡς ποιητή…
Οἱ Μοιραῖοι, τοῦ Κώστα Βάρναλη:
Μὲς τὴν ὑπόγεια τὴν ταβέρνα,
μὲς σὲ καπνοὺς καὶ σὲ βρισιές,
ἀπάνω στρίγγλιζε ἡ λατέρνα,
κι ὅλη ἡ παρέα πίναμε ἐψές.
Ἐψὲς σὰν ὅλα τὰ βραδάκια,
νὰ πᾶνε κάτου τὰ φαρμάκια….
Σφιγγόταν ὁ ἕνας πλάΐ στὸν ἄλλον
καὶ κάπου ἐφτυοῦσε καταγῆς.
Ὢ πόσο βάσανο μεγᾶλο,
τὸ βάσανο εἶναι τῆς ζωῆ!
ὅσο κι ὁ νοῦς ἂν τυραννιέται,
ἄσπρην ἡμέρα δὲν θυμιέται.
Ἥλιε καὶ θάλασσα γαλάζια
Μῆνες τώρα ἁπλῶς παρακολουθοῦμε τὴν μία τους ὑπογραφή, πίσω ἀπὸ τὴν ἄλλην, νὰ ὁδηγοῦν τὴν χώρα στὴν ἀπόλυτο ἐξαθλίωσι.
Μῆνες τώρα μετρᾶμε διαρκῶς νέες πληγές, νέες δεσμεύσεις, νέες κατάντιες…
Κι ὅλα αὐτά γιατί;
Γιά νά μᾶς πάρουν τόν χρυσό ἤ τούς ὑδρογονάνθρακες ἤ τόν Ἥλιο;
Σιγά… Αὐτὰ τὰ ἔπαιρναν οὔτως ἤ ἄλλως καὶ μὲ λιγότερη φασαρία.
Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὴν ἔως πρὸ μερικῶν δεκαετιῶν διαβίωσίν μας, θὰ διαπιστώσουμε πὼς ἔτσι ἔζησαν καὶ οἱ γονεῖς μας Συνέχεια
Καὶ εἶναι ὑποχρέωσίς μας νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν τρόπο γιὰ νὰ τὶς ἀποκτήσουμε…
Ἡ ὅποια μετακινησίς μας, ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἴμαστε σὲ κάτι ἄλλο, προϋποθέτει δυνατότητες παρατηρικότητος καὶ λογικῆς ἐπεξεργασίας…
Γινόμαστε κάτι ἄλλο μόνον ὅταν παραμένουμε σὲ ἐγρήγορσι καὶ σὲ ἑτοιμότητα…
Συνέχεια
Θυμήσου το μέλλον
πριν αγγίξεις
αδιάφορα
το παρόν
γιατί αυτό είναι
που θα αλλάξεις
και όχι το παρελθόν
διότι οι επιπτώσεις
έρχονται
με το μετά
όχι με το πριν
άρα σκέψου
Συνέχεια
«Διότι φαΐ δὲν ἔχει…
Χόρευε ἀρκούδα ὄμορφα… Χόρευε ὅπως σοῦ βαρῶ τὸ ντέφι…
Χόρευε διότι ἐὰν δὲν χορεύῃς θὰ μείνῃς νηστική….
Πονάει ἡ πείνα ἀρκούδα… Πονάει….»
Συνέχεια
Οἱ καταστάσεις ποὺ ἀντιμετωπίζουμε ἐκτὸς ἀπὸ πρωτόγνωρες εἶναι καὶ ἐξαντλητικές.
Ἀλλοιῶς μάθαμε. Ἀλλοιῶς στρώσαμε… Κι ἀλλοιῶς, μὲ βία, μὲ πόνο μᾶς ξυπνοῦν.
Ὅσο πιὸ γρήγορα ἀντιληφθοῦμε πὼς ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα ἔτσι θὰ εἶναι τὰ πράγματα, τόσο πιὸ γρήγορα θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν νέα πραγματικότητα.
Συνέχεια
