Ἐδιάβαζα πρὸ καιροῦ μερικὰ ἐνδιαφέροντα ἀποσπάσματα ποὺ περιέγραφαν τὴν ζωὴ στὴν ἀρχαία Ῥώμη.
Ἐκεῖ ποὺ τὸ Κολοσσαῖον οὐσιαστικῶς συμβόλιζε τὸ μέγεθος τοῦ ῥωμαϊκοῦ μπολιτισμοῦ.
Δὲν θὰ μπῶ σήμερα στὴν διαδικασία νὰ κάνω κάποιαν ἱστορικὴ ἀναδρομή, τέτοιαν ποὺ νὰ μᾶς ἀναστατώσῃ ὅλους.
Θέλω νὰ παραμείνω στὴν κεντρικὴ ἰδέα αὐτῆς τῆς δράσεως τῶν Ῥωμαίων, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ περιγραφῇ θαυμάσια ἀπὸ τὸν τίτλο τῆς σημερινῆς σημείωσεως.
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Τῆς Ἑλλάδος μου ὁ μέγας κόσμος γιὰ νὰ κτισθῇ…
Τῆς Ἑλλάδος μου ὁ Μέγας Κόσμος
ξανὰ γιὰ νὰ κτισθῇ…
Συνέχεια
Ὃταν ἡ βία διαποτίζῃ τὴν καθημερινότητά μας, κανένα θῦμα της δὲν τήν ἀναγνωρίζει!
Οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς ἀντιλαμβανόμαστε τὴν βίαν σὰν κάτι ἒντονον καὶ ξαφνικόν. Σὰν κάτι ποὺ μᾶς βγάζει ἀπό μίαν κατάστασιν ἡρεμίας καὶ συχνά ἀνατρέπει τὴν καθημερινότητάν μας.
Ὃμως, παρατηρῶντας προσεκτικά τὰ ὃσα συμβαίνουν εἰς τὸν πλανήτην γενικότερα καὶ εἰδικότερα εἰς τὴν χώραν μας, διαπιστώνουμε πώς μὲ κάποιον τρόπον, ἀρκετές φορές δὲν ἒχουμε τὴν δυνατότηταν νὰ τὴν ἀναγνωρίσουμε, ὃταν μᾶς ἀσκεῖται.
Θεωρῶντας πώς βία εἶναι κάθε τι (τοὐλάχιστον) ποὺ δὲν συνάδει μὲ τούς φυσικούς νόμους, λαμβάνοντας ἐπίσης ὑπ’ ὂψιν μας τὴν πραγματικήν ἒννοιαν τοῦ ὃρου κι ὂχι αὐτὸ ποὺ ἲσως νὰ ἒχει ἐπικρατήσει στὴν ἀντίληψιΝ μας, διαπιστώνουμε συχνά ἒκπληκτοι, πώς ἒχουμε πέσει θύματα βίας καὶ βιασμοῦ σὲ πολύ περισσότερες περιπτώσεις ἀπό αὐτές ποὺ με τὴν κοινή μας λογική ἀναγνωρίσαμε. [Βία= …………., χρήσις δυνάμεως πρὸς καταναγκασμόν, σπουδή, βιά ……. (Λεξικόν Δημητράκου, ἐκδόσεις Γιοβάνη, σελ. 304, Ἀθῆναι 1970) ] Συνέχεια
Ἡ καταγγελία γιά τήν καταγγελία;
Εἶχα πρὸ ἡμερῶν τηλεφωνηθεῖ μὲ τὸν Κωστή, παλιόφιλο, πρὸ κειμένου νὰ τοῦ εὐχηθῶ.
Ὁ Κωστῆς δὲν ἔχει διαδίκτυον ἀλλὰ διαβάζει τὰ κείμενά μου.
Γιὰ τὴν ἀκρίβειαν, τοῦ τὰ διαβάζει ὁ Γιώργης, ἐπίσης παλιόφιλος.
Παιδεία ἐστί…
Γράφει ο Νατσιός Δημήτρης, δάσκαλος.
Ίσως ο λόγος μου, σήμερα, να είναι επιτάφιος, επικήδειος επάνω στο άταφο σώμα της Παιδείας μας, της πάλαι ποτέ Εθνικής και νυν νεοταξικής και καλύτερα δαιμονικής. “Το κακό θα έρθει από τους διαβασμένους” έλεγε ο Πατροκοσμάς… και το κακό ήρθε!
Ἡ Φύσις ξέρει…
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν ἕνας τσαλαπετεινός, σχετικὰ μικρός, ἔκανε τσάρκα στὴν αὐλή μας. Τὸ πετεινὸ δὲν μποροῦσε νὰ πετάξῃ καὶ πάσχιζε νὰ ἀποφύγῃ τοὺς πιθανοὺς κινδύνους τρέχοντας, μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις. Τὰ παιδιὰ τῆς γειτονιᾶς ἔσπευσαν νὰ τὸν μαζέψουν καὶ νὰ τὸν προστατεύσουν. Τοῦ ἔφτιαξαν μία φωλίτσα, ἀπὸ κλούβα, τοῦ ἔβαλαν μέσα τροφὴ καὶ νερὸ καὶ κάθισαν πέριξ νὰ τὸν καμαρώνουν. Ἤθελαν νὰ τοῦ δώσουν χρόνο νὰ μπορέσῃ νὰ θεραπευθῇ ἀπὸ ἕνα τραῦμα στὰ φτερά του, καὶ μετὰ νὰ τὸν ἀφήσουν ἐλεύθερο.