Ἔτσι καὶ ἡ Ὕβρις…
 Θέλουμε δὲν θέλουμε, ἀκόμη καὶ ἡ Ὕβρις εἶναι μία, λανθάνουσα, ἔκφρασις τῆς ζωῆς.

Ἡ Ἥλιος εἶναι μία ἔκφρασις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως.
Ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ Ἄνθρωποι εἴμαστε μία ἔκφρασις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως…
Τὰ πάντα γύρω μας, στὸν κόσμο ποὺ ἀντιλαμβανόμεθα, ἤ και ποὺ δὲν ἀντιλαμβανόμεθα, εἶναι ἐκφράσεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς Φύσεως. Συνέχεια →

Ὅταν ἤμαστε παιδιά, προβάρουμε «ῥόλους» ἐνηλίκων, βιαζόμενοι νὰ μεγαλώσουμε…
Ὅταν ἤμαστε μεγάλοι, «φορᾶμε» παιδικὲς συμπεριφορές, ἐνθυμούμενοι τὴν ἀνεμελιὰ τῶν παιδικῶν μας χρόνων, θέλοντας νὰ ξανὰ γίνουμε παιδιά …

Καὶ οὐδέποτε εἴμαστε εὐτυχισμένοι μὲ τὸ ΤΩΡΑ, συμβιβαζόμενοι μὲ τὸ ὅτι κάθε ἐποχὴ καὶ κάθε Ἑαυτός μας στὴ Διάβασι τοῦ Χρόνου καὶ στὸ Ταξείδι τοῦ Χώρου ἔχει τὸ δικό του, Μαγικὸ Χαρακτῆρα…

Ἴσως ὅταν καταφέρουμε νὰ συμβιβασθοῦμε μὲ τὸν Ἀληθινὸ μᾶς Ἑαυτό, σὲ ὅλα τὰ ἄπειρα σημεῖα τοῦ Χωροχρόνου…
νὰ γίνουμε Ἀληθινὰ εὐτυχισμένοι …

Συνέχεια →

«Δεν μπορώ» του είπα. «Δεν μπορώ!»
«Σίγουρα;» με ρώτησε αυτός.
«Ναι. Πολύ θα ήθελα να να μπορούσα να σταθώ μπροστά της και να της πω τι νιώθω… Ξέρω, όμως, ότι δεν μπορώ!!!»
Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε:
«Να σου πω μια μια ιστορία…»  Συνέχεια →