Ἀκόμη κι ἐν ἀγνοίᾳ του, πέφτει μέσα! Αὐτὸ εἶναι ἀρχή! Τέλος!
Γιατί γράφω γιά λάκκους καί πτώσεις;
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Μία ἀπὸ τὶς μεγάλες μου ἀπορίες.
Θὰ συμφωνήσω μὲ τὸν Νικόλαο. Πρέπει πράγματι νὰ τὸν διαβάσουμε τὸν Κρισναμοῦρτι. Νὰ τὸν διαβάσουμε, ὄχι νὰ τὸν …«παντρευθοῦμε» ἰδεολογικῶς καὶ ἠθικῶς καὶ ἀντιληπτικῶς. Νὰ τὸν διαβάσουμε γιὰ νὰ «πιάσουμε» τὶς «ὁσμὲς» τοῦ κόσμου του, νὰ τὶς συγκρίνουμε μὲ τὸν δικό «μας», τὸν δυτικοῦ τύπου καὶ νὰ ἀποφασίσουμε γιὰ τὸ ἐὰν μᾶς χρειάζονται κάποια ἀπὸ τὰ συμπεράσματά του. Συνέχεια
Φθᾶσε ὅπου δὲν μπορεῖς!
«….-Παπποῦ ἀγαπημένε, εἶπα, δῶσ’ μου μιὰν προσταγή.
Χαμογέλασε, ἀπίθωσε τὸ χέρι ἀπάνω στὸ κεφάλι μου, δὲν ἦταν χέρι, ἦταν πολύχρωμη φωτιά. Ὣς τὶς ῥίζες τοῦ μυαλοῦ μου περιχύθηκε ἡ φλόγα.
-Φθᾶσε ὅπου μπορεῖς, παιδί μου…
Ἡ ἀξιοπρέπεια.
Ἡ ἀξιοπρέπεια εἶναι μία κατάστασις ποὺ ὁ καθεὶς τὴν ἀντιλαμβάνεται διαφορετικῶς.
Ἐγὼ γιὰ παράδειγμα ἔχω τὰ δικά μου ὅρια.
Κάποτε, ὅταν ἤμουν 15χρονη, καλοκαίρι, σὲ μίαν ἐπίσκεψί μας στὴν Ἑλλάδα, μᾶς ἐπεσκέφθη κάποιος ἐξάδελφος τῆς μητέρας μου.
Ἡ μητέρα μου μὲ ἔστειλε νὰ ἀγοράσω γλυκά. Τὰ γλυκὰ ὅμως ποὺ ἀγόρασα δὲν ἦταν τῆς ἀρεσκείας της καὶ τὸ ἐξέφρασε ἐμπρὸς στὸν ἐξάδελφό της. Ἕνα πρόσωπο παντελῶς ἄγνωστό μου.
Ὁ (κοινὸς) δρόμος.
Ξημέρωσε Ἕλληνες! Ὥρα γιὰ τὸν δρόμο!
Ἐὰν κάτσουμε νὰ ἀναζητήσουμε τὶς ἀλήθειες τῆς ἱστορίας, καὶ δὲν φορᾶμε παρωπίδες, τότε θὰ διαπιστώσουμε πὼς εἶναι κοινὲς γιὰ ὅλους μας.
(Παρῳπίδες στὴν μελέτη τῆς ἱστορίας σημαίνει ἑρμηνεία γεγονότων. Ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας δὲν εἶναι ἑρμηνεία. Εἶναι ἐν σειρᾷ καταγραφὴ τῶν γεγονότων. Ὄχι ὅ,τι θέλουμε… Ὅ,τι βλέπουμε! Ἐὰν φυσικὰ βλέπουμε….)
Ὁ γέρος καὶ ὁ σκύλος.
Παρακολουθῶ τὴν εἰδησεογραφία μὲ μεγάλη προσοχή.
Μεταξὺ τῶν θεμάτων ποὺ διαβάζω τὶς τελευταῖες ἡμέρες, εἶναι γιὰ ἀδέσποτα ποὺ τρώγονται, γιὰ ἄλλα ποὺ τὰ βασανίζουν διάφοροι καὶ γιὰ δεσποζόμενα, ποὺ ὅμως ὑποφέρουν περισσότερο ἀπὸ τὰ ἀδέσποτα!