Σκεφτόμουν νὰ μὴν τὸ θίξω τὸ θέμα τῶν ὀνείρων καὶ τῶν ἐπιθυμιῶν, ἀλλὰ δὲν ἄντεξα. 

Βλέπετε, τὰ πάντα γύρω μας βασίζονται στὴν ἐλπίδα! 

Ἐλπίδες γιὰ τὰ πάντα! Ἐλπίδες κι ὄνειρα! Συνέχεια →

Ἀφορμὴ γιὰ τὸ σημερινὸν κείμενον εἶναι μία συζήτησις ποὺ εἴχαμε μὲ καλὴ φίλη γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ἀνατροφῆς  καὶ τῆς διαπαιδαγωγήσεως τῶν παιδιῶν.

Πῶς τά ἀντιμετωπίζεις τά παιδιά; Ὡς ἐνήλικες; Ὡς παιδιά;

Ἡ λέξις παιδὶ προέρχεται ἀπὸ  καὶ τὸῥῆμα παιδεύω καὶ τὴν  παιδεία.

Δῆλα δή; Τί συμβαίνει μέ τά παιδιά; Μέ παιδεύουν-ἐκπαιδεύουν ἢ τά παιδεύω-ἐκπαιδεύω; Συνέχεια →

-Μὴ χαροῦν! 

-Γιατί νά χαροῦν οἱ ἐχθροί μου;

-Διότι θὰ μάθουν πὼς τὴν ἔπαθες!

Αὐτοὺς τοὺς πολὺ ἐνδιαφέροντες διαλόγους εἶχα συχνὰ στὴν ζωή μου, ἀπὸ μικρὸ παιδί. 

Τόσο συχνά, ποὺ τελικῶς μάθαμε πὼς πρέπει νὰ ζοῦμε ἐντὸς τοῦ «πρέπει», δίχως προσωπικὰ κριτήρια καὶ ἔκφρασι τῶν πραγματικῶν μας ἀναγκῶν. 

Τραγικόν! Συνέχεια →

και μετά (αν ακόμα πιστεύεις ότι το μπορείς) άρχισε να φτιάχνεις τον κόσμο γύρω σου.

 Όποιος είναι στραμμένος στους άλλους πιστεύει ότι ο κόσμος/η κοινωνία είναι προβληματική, γι’ αυτό κι εκείνος ζει χάλια. Περιμένει πρώτα να φτιάξει ο κόσμος (να διεκδικήσει το δίκιο του, να νοιάζεται για τον διπλανό του, να μην εκμεταλλεύεται, να σέβεται, να είναι δίκαιος κλπ), και μετά θα μπορέσει κι εκείνος να γίνει σωστός άνθρωπος.
(Σημείωση: για όλους τους υπόλοιπους, ο κόσμος είσαι εσύ που δεν φτιάχνεις γιατί τους περιμένεις.)

Είναι πανεύκολο να λύσω το πρόβλημα ενός ξένου, πανδύσκολο να λύσω ένα δικό μου. Γιατί.. το πρόβλημα του ξένου δεν με πονάει. Επειδή δεν με αφορά, δεν με βάλλει το πρόβλημά του, βλέπω ξεκάθαρα τι φταίει, βλέπω ξεκάθαρα και τη λύση, και του λέω εύκολα «κάνε αυτό». Και η λύση πάντα είναι πολύ απλή, αν δεν είσαι εσύ αυτός που πρέπει να το πράξει. Συνέχεια →