Μία ἄγνωστη, γιὰ τοὺς ἐκ τῆς μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος, ἡρωΐς τῆς Μάχης τῆς Κύπρου, τῆς Καλλιόπης Ἀβραάμ.
«Ποῦ νά ἀφήσω ἐτούτα τά παιδιά;»
«Αὐτοὶ οἱ λεβέντες δὲν φοβοῦνται νὰ πεθάνουν καί θά φοβηθῶ ἐγώ ἡ παληόγρια;» Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Σχέσεις ἐξαρτήσεως.
Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμηση εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθώντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς ποὺ θὰ τοὺς δόσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμηση.
Γεμίζουν τὸ κενό ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψη αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως.
Οἱ σχέσεις ἐξαρτήσεως μπορεῖ νὰ εἶναι μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τὴν δουλειά, μὲ τὸ φαγητό, μὲ τὸ ἀλκοόλ, μὲ τὰ ναρκωτικὰ καὶ μὲ διαφόρους τρόπους συμπεριφορᾶς. Συνέχεια
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ!!! Νατοϊκὸς Ἀμερικανὸς διοικητὴς στάθηκε ΠΡΟΣΟΧΗ ἐπὶ δίωρο ἐμπρὸς στὸ κράνος τοῦ Μιλτιάδου!!
κρανος Μιλτιαδου
Ποιός είναι ο Αμερικανός στρατηγός διοικητής των ΝΑΤΟικών δυνάμεων που στάθηκε δυο ώρες προσοχή μπροστά στο κράνος του Μιλτιάδη που βρίσκεται εκτεθειμένο στο μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας.
Το γεγονός συνέβη,αλλά κρατήθηκε μεταξύ των παρευρισκομένων υπο ακρα μυστικότητα. Δεν είναι λίγο πράγμα ολοκληρος στρατηγός του ΝΑΤΟ , επιχειρησιακός , με τρείς σειρές παράσημα και πολεμική δράση ως καταδρομέας να υποκλίνεται -οπως είπε- στον μεγαλύτερο στρατηγό ολων των εποχών!!! Συνέχεια
Ἡ Πατρὶς εἶναι ὑπὸ κατοχήν!
Ἡ Πατρίδα εἶναι ὑπὸ κατοχήν…
ἡ «ταὐτότητα» τῆς κατοχῆς στὴν διακριτική σας εὐχέρεια…
Ὅπως καὶ σὲ κάθε κατοχικὴ περίοδο, ἔτσι καὶ τώρα θά «ἀνθίσουν» πολλοὶ γιαλαντζὶ «ἐπαναστάτες»…
«σωτῆρες»…
σφετεριστές…
μισθοφόροι «πρόσκοποι»…
…μὴ περιμένετε τίποτα ἀπὸ αὐτούς…! Συνέχεια
Στὸ μοναστήρι τῆς Λάμπουσας.
Ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὸ Μοναστήρι τῆς Λάμπουσας στὸν Καραβᾶ (Μονὴ Ἀχειροποιήτου), ὅπου οἱ Τοῦρκοι τὸ κατέλαβαν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς ἐκεχειρίας καὶ μετὰ ἀπὸ σκληρὲς μάχες, στὶς 3 καὶ 4 Αὐγούστου 1974.
Στὸ μοναστήρι αὐτὸ εἶχε τὴν ἕδρα της ἡ Πυροβολαρχία τῆς περιοχῆς, δυτικῶς τῆς Κερύνειας καὶ δύο (2) χιλιόμερα ἀπὸ τὸν χῶρο τῆς εἰσβολῆς, ἡ 190 Μ Α/Τ Π.
Συνέχεια
Κι ἐὰν ἡ εὐτυχία δὲν εἶναι ἀκριβῶς στὸ …νούμερό μας…
Τὶς περισσότερες φὸρὲς φὸρτώνουμε τὴν ζῶή μας μὲ τόσες προσδοκίες, πὸὺ χάνουμε τὸ ἀληθινό της νόημα καὶ σπεύδουμε νὰ ποδοπατήσουμε, ἢ νὰ καταστρέψουμε τὴν εὐτυχία, ἂν δὲν εἶναι ἀκριβῶς στὸ νούμερό μας. Συνέχεια