Ἄκρως ἀπόῤῥητον ἔγγραφον τῆς κυπριακῆς ΚΥΠ.
Ἡμερομηνία 26.,.1985 (11 χρόνια μετὰ τὴν εἰσβολή!)
«…Οἱ Ἕλληνες ἀγνοούμενοι ἀπὸ τὴν Τουρκικὴ Εἰσβολὴ ἦσαν 76 καὶ κρατοῦντο στὸ ΜΟΥΣ τῆς Τουρκίας. Ἀπὸ αὐτοὺς 11 πέθαναν ἀπὸ λοιμώδη ἀσθένεια καὶ τοὺς ὑπολοίπους τοὺς μετέφεραν τὸν Δεκέμβριο 1984 (προσοχή 1984 – δέκα χρόνια μετὰ τὴν εἰσβολή!!!) στὴν Ἀλμυρὴ λίμνη Τουρκίας…»
Τέτοιες ημέρες, πριν τρία χρόνια, μια μάνα θρηνούσε την απώλεια του παιδιού της.
Στις 19 Αυγούστου 2010, ο σημαιοφόρος του Πολεμικού Ναυτικού Γιώργος Λυκάκης έπεσε στο κενό από ύψος 22 μέτρων στην δύσκολη δοκιμασία της «αράχνης», κατά την διάρκεια της εκπαιδεύσεώς του, στην Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών.
Το διπλό δίχτυ ασφαλείας δεν λειτούργησε.
Σκίστηκε (προφανώς από κακή συντήρηση), και το κορμί του αξιωματικού έπεσε με δύναμη στο έδαφος.
Ήταν 24 ετών.
Για μια-δυο μέρες έγραψαν σχετικά οι εφημερίδες και τα blogs, και αυτό ήταν. Το θέμα ξεχάστηκε.
Η υπόθεση όμως είχε συνέχεια. Ο διοικητής της Μονάδας και ο υπεύθυνος εκπαιδευτής κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Τ
α κομματιασμένα σκοινιά ήταν μάρτυρες βαριάς αμέλειας.
Στο δικαστήριο όμως, υπήρχε ένας απρόσμενος μάρτυρας υπερασπίσεως: Η μάνα του άτυχου αξιωματικού!
Κανείς δεν την είδε ποτέ. Δεν βγήκε στα κανάλια, ούτε στις εφημερίδες. Συνέχεια
Κάποιες φορές, ὅταν περνῶ ἀπὸ τὴ γειτονιὰ τῶν παιδικῶν μου χρόνων, ἔρχονται οἱ μυρωδιὲς ἀπὸ τίς παιδικὲς ἀναμνήσεις, εἰκόνες κι ἀναμνήσεις ποὺ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς μὲ πιέζουν ἀκόμη. Σχολικὰ χρόνια, τιμωρίες, ἕνα πουλὶ σκοτωμένο ἀπὸ σφεντόνα, ἡ τσέπη τοῦ παλτοῦ νὰ κολλᾷ ἀπὸ τὴν τσίχλα ποὺ ἐπιπόλαια εἶχα κρύψει τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος, κυριακάτικα σκισμένα παντελόνια, ἀγορίστικα παιχνίδια ποὺ τὰ προτιμοῦσα ἀπὸ αὐτὰ τῶν κοριτσιῶν, ὑπέροχα πρωϊνὰ συναισθήματα, μεγάλα ὄνειρα ποὺ ἔνοιωθα ὅτι μὲ ἕνα σάλτο μπορῶ νὰ τὰ ἀγγίξω. Τὸ πιὸ μεγάλο μυστήριο ἦταν τότε γιὰ ἐμένα ὁ μπλὲ οὐρανὸς καὶ τὰ ἀστέρια, τὸ πιὸ ὡραῖο ὄνειρο μοῦ ἦταν ἡ θάλασσα καὶ ὁ μεγαλύτερος ἐφιάλτης μου ὁ καλοκαιρινὸς ὑποχρεωτικὸς μεσημεριάτικος ὕπνος. Θυμᾶμαι ἔτσι πολὺ μακρυνὰ μιὰν αἴσθησι, ποὺ μᾶλλον τὴν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιά, κάποιες λεπτὲς διασυνδέσεις ἀνάμεσα στὰ μάτια καὶ στὰ αὐτιά, στὶς μυρωδιὲς καὶ στὶς γεύσεις, ἐταύτιζα τοὺς ἤχους καὶ τὰ γράμματα τῆς ἀλφαβήτου μὲ χρώματα, τίς γεύσεις μὲ σχήματα καὶ πολλὰ ἄλλα τέτοια. Συνέχεια
Ενα νέο παλάτι έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στο Σίσι. Ο ανασκαφέας του λόφου Μπούφος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο UCL της Λουβέν και διευθυντής της Βελγικής Σχολής Αθηνών, Γιάν Ντρίσεν, δίνει διάλεξη την Πέμπτη (18-4-2013) στο Μουσείο Ακρόπολης με θέμα «Στη σκιά του Μινώταυρου: Νέες αρχαιολογικές ανακαλύψεις στο Σίσι»
Είναι το μεγαλύτερο (22.000 τ.μ.) και πιο λαμπρό παλάτι της μινωικής Κρήτης. Στους λαβυρινθώδεις διαδρόμους του κρυβόταν ο μυθικός Μινώταυρος. Πέρα όμως από τον διάσημο τούτο κάτοικο του περίφημου παλατιού της Κνωσού – που ακόμη δεν έχει καταφέρει να ενταχθεί στη λίστα των μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO – ποίοι έμεναν στα δεκάδες δωμάτια του και ποίοι κάθισαν στο θρόνο του; Συνέχεια
Οἱ Ἐσκιμῶοι ἔχουν ἕνα μῦθο γιὰ τὸν τάρανδο. Λένε ὅτι ὁ τάρανδος καὶ ὁ λύκος εἶναι ἕνα. Ὁ τάρανδος τρέφει τὸ λύκο καὶ ὁ λύκος διατηρεῖ τὴν δύναμι τοῦ ταράνδου.
Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ εἶναι τρυφεροὶ μαζύ σου καὶ ἄλλοι ποὺ σὲ κάνουν δυνατὸ μὲ τὸν τρόπο τους. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ σὲ προστατεύουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ σὲ διδάσκουν νὰ προστστεύῃς ἐσὺ τὸν ἑαυτό σου. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ τοὺς ἐμπιστευόσουν καὶ ὅταν ἔπαυσες πιὰ νὰ τοὺς ἐμπιστεῦσαι ἔμαθες πὼς νὰ ἐμπιστεύεσαι τὸν ἑαυτό σου. Πάντα μπορεῖς νὰ μάθῃς κάτι ἀπὸ τὸν κάθε ἕνα. Συνέχεια
(ἀπὸ τὸν τὸτε Ἀνθλγὸ τῆς 31 ΜΚ κ. Ἀ. Γεωργιάδη) 
«Εὑρισκόμασταν στὰ ὑψώματα Ἁγίου Σωζομένου. Ἀπὸ ἐκεῖ ἐκινηθήκαμε στὸν ἀνατολικὸ τομέα Λευκωσίας. Ὁ 13ος Λόχος Κρούσεως τῆς 31 Μοίρας Καταδρομῶν, ἐστάθμευσε στὸν χῶρο πέριξ τοῦ ἐργοστασίου ΒΑΚΟΥΛΑΚ, ἀνατολικῶς τῆς Ἀγλαντζιᾶς καὶ ἐπὶ τοῦ παλαιοῦ δρόμου Λευκωσίας Λάρνακος.
Στὶς 16 Αὐγούστου ἐλήφθη ἡ διαταγὴ γιὰ μετακίνησι. Μία διμοιρία ἐτέθημεν ὑπὸ διοίκησι μονάδος Τεθωρακισμένων. Ἐκινήθημεν πρὸς τὸ Πυροΐ. Μὲ δύο BTR καὶ ἕνα Τ34. Εἰσήλθαμε στὸ χωριό. Οἱ Τοῦρκοι, ἀπὸ τὸ ἀπέναντι ὕψωμα, ἄρχισαν νὰ μᾶς κτυποῦν μὲ πυρὰ ὅλμων. Ἐλάβαμε διαταγὴ γιὰ ὀπισθοχώρησι στὴν Ποταμιᾶ. Στὴν ἐπιστροφὴ μᾶς διέταξαν καὶ πάλι νὰ κινηθοῦμε πρὸς τὸ Πυρόι, μὲ ἐντολή, ἐὰν οἱ Τοῦρκοι δὲν εἰσῆλθσαν στὸ χωριό, νὰ ἐγκατασταθοῦμε ἐμεῖς.
Συνέχεια
