Ὧρες περισυλλογῆς…

Τώρα, ποὺ ὅλα δείχνουν νὰ καταῤῥέουν…
Τώρα, ποὺ φαίνεται πὼς χάσαμε πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ὅσα φαντασθήκαμε ἢ φοβηθήκαμε…
Τώρα, ποὺ ἔτσι κι ἀλλοιῶς δὲν ὑπάρχει ἐπιστροφὴ στὰ ὅσα θεωρούσαμε ὡς δεδομένα…
Τώρα, ποὺ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν οἰκονομικὸ πόλεμο ἑτοιμαζόμεθα νὰ δεχθοῦμε καὶ τὸν Ἐθνικό, δίπλα στὸν πολιτισμικὸ καὶ τὸν συνειδησιακό…
Τώρα, ποὺ κάθε τὶ ἀπὸ ὅσα θεωρούσαμε ὡς δεδομένα ἀμφισβητεῖται…
Τώρα, ποὺ ἡ ζωή μας φαίνεται ὡς παιχνιδάκι στὰ χέρια παρανοϊκῶν…
…εἶναι μεγαλυτέρα ἀπὸ ποτὲ ἀνάγκη νὰ σταθοῦμε καὶ νὰ ἐπεξεργασθοῦμε μὲ ἄλλες ὀπτικὲς τὰ πάντα ἀρχή. Συνέχεια →

Χῶρος γιὰ τὸ νέον…

Ὅλοι μας θὰ ἔχουμε ἀκούση πὼς γιὰ νὰ ὑπάρξῃ χῶρος ἀρκετός, πρὸ κειμένου νὰ ἀναπτυχθῇ τὸ (ὁ,τιδήποτε) νέον, πρέπει πρωτίστως νὰ γίνουν σημαντικὲς ἐκκαθαρίσεις καὶ τακτοποιήσεις, στοὺς ὑπάρχοντες χώρους῾ Οἱ ἐν λόγῳ ἐκκαθαρίσεις καὶ τακτοποιήσεις, θεωρητικῶς, ξεκινοῦν ἀπὸ τὰ ἁπλᾶ καὶ μικρά, γιὰ νὰ φθάσουν στὰ σύνθετα καὶ στὰ μεγάλα. Συνέχεια →

Ὑπάρχουν Ἄνθρωποι ἐκεῖ ἔξω…

Κι ἐμεῖς πρέπει νὰ τοὺς εὕρουμε…
Νὰ σπάσουμε κάθε ἁλυσίδα ποὺ μᾶς ἀκινητοποιεῖ καὶ μᾶς ἀπομονώνει καὶ νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἀνοίγουμε τὰ φτερά μας…
Νὰ ξαναδοῦμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή, μὲ νέο βλέμμα…
Νὰ κτίσουμε νέες σχέσεις καὶ νὰ γκρεμίσουμε τὶς παλαιές…
Νὰ δοῦμε τοὺς Ἀνθρώπους στὰ μάτια, νὰ τοὺς ἀναγνωρίσουμε καὶ νὰ συμπορευθοῦμε… Συνέχεια →

Ἡ ἀλήθεια γιά τήν φήμη (ἐπανάληψις)

Ὁ Πολύφημος εἶχε φήμη

Για προσέξτε λίγο την παρακάτω ιστορία….

Κάποιο κρύο πρωινό του Ιανουαρίου, ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του. Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα αιχμής, πέρασαν από μπορστά του αρκετές χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι πηγαίνοντας στη δουλειά τους.

Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε για λίγα
 δευτερόλεπτα και συνέχισε το βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα, ο βιολιστής Συνέχεια →

Ζώντας τὸν ἀπόλυτον Ἔρωτα, ὅλοι οἱ Φόβοι ἐξαφανίζονται…

Ἕνα ἀγαπημένο μου κείμενον, ποὺ ἀπὸ τὸ 2011 κυκλοφορεῖ ἐλευθέρως στὸ διαδίκτυον, ἦταν αὐτὸ μὲ τὸν τίτλο:

Μόνον μὲ τὸν Ἔρωτα ζῶ!

Σήμερα, χάριν καὶ μόνον τῶν γεγονότων ποὺ τρέχουν (καί, δυστυχῶς μας, τρομοκρατοῦν τοὺς πάντες), ἀπεφάσισαν νὰ τὸ θυμηθῶ, δίχως περισσότερα σχόλια. Συνέχεια →