Ἀγωνία

3 Ὀκτωβρίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ὁ φίλος (μας πιά) Δημητρᾶκος γράφει γιὰ τὴν ἀγωνία:
«ἀγών, ἄμιλλα, γυμναστικὴ ἄσκησις, ἰσχυρὰ ψυχικὴ διέγερσις, ἀδημονία, (πάλη, ἀπεγνωσμένη προσπάθεια, ὐστάτη ἀγωνιώδης πάλη πρὸς τὸν θάνατον, ψυχομαχητόν, νεοελληνικά)».

Πιὸ κάτω ὅμως διαβάζουμε γιὰ ἕνα ἔντομον, ποὺ λέγεται …ἀγώνια!!! (Νεοελληνικὸν κι αὐτό!!!)
Κι ἀκόμη παρακάτω διαβάζουμε γιὰ τὸ ἀγωνίζομαι:
«διεξάγω ἀγῶνα, ἀμιλλῶμαι περὶ βραβείου, διαγωνίζομαι, συζητῶ ἐριστικῶς, φέρω σοφιστικὰ ἐπιχειρήματα, μάχομαι, πολεμῶ, καταβάλλω σκληρὰς ἤ ἐπικινδύνους προσπαθείας, παλαίω, ἀγωνιῶ». Συνέχεια →

Πρόκλισις καὶ ἔγκλισις

2 Ὀκτωβρίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ἀπαγορεύεται ἡ ἀναδημοσίευσις τῶν κειμένων τοῦ κυρίου Μιχαὴλ Ἀλεξανδρῆ δίχως ἀναφορὰ τῆς πηγῆς, τοῦ ὀνόματός του καὶ τοῦ ἐπαγγέλματός του ὡς ἔχει!!!
Παρακαλῶ πολὺ σεβασθῆτε το…

Εὐχαριστῶ.

Φιλονόη

Ἡ πρόκλισις εἶναι σύνολον ἀτόνων λέξεων, ἐνῶ ἡ ἔγκλισις εἶναι σύνολον ὡρισμένων τονουμένων λέξεων, αἱ ὁποῖαι ἐνίοτε ἀποβάλλουν ἢ ἀναβιβάζουν τὸν τόνον εἰς τὴν λήγουσαν τῆς πρηγουμένης λέξεως. Συνέχεια →

Ἀντιφασίστες;;;

1 Ὀκτωβρίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Σπουδαία ὑπόθεσις νὰ σὲ «σπρώχνουν» ὅλοι γιὰ νὰ καταφέρουν νὰ κουκουλώσουν τὶς βρωμιές τους πίσω σου.
Κοροϊδάρα πρώτου μεγέθους ὅποιος λειτουργεῖ προβατοποιημένα καὶ τελικῶς ἐγκληματικά, καὶ κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος, γενικότερα, ἀλλὰ καὶ κατὰ τῆς κοινωνίας του καὶ τῆς Πατρῖδος του εἰδικότερα. Ἀκόμη κι ἐὰν θὰ ἔχῃ πρόσκαιρα ὀφέλη, μακροπρόθεσμα τὰ ἐγκλήματά του θὰ πληρωθοῦν κανονικότατα. Συνέχεια →

Μαθήματα Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (7ον)

26 Σεπτεμβρίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν Λίνδου Χρύσα

ΜΑΘΗΜΑ 7ο

Σήμερα θά δοῦμε πῶς κλίνονται τά οὐσιαστικά ὀνόματα τῆς Α’ κλίσεως.
Ἡ πρώτη κλίσις περιλαμβάνει ὀνόματα ἀρσενικὰ ποὺ καταλήγουν σέ –ας καί -ης, καὶ θηλυκὰ ποὺ καταλήγουν σὲ –α καὶ -η.

Ἡ κατάληξις –ας εἶναι μακρὰ (αὐτὸ γιὰ νὰ τονίζουμε σωστά, βάσει τῶν κανόνων ποὺ ἒχουμε ἢδη ἀναφέρει), ὃπως καὶ γιὰ τὰ θηλυκὰ ἡ κατάληξις –α εἶναι μακρά, ἂν δέν προηγεῖται στήν ὀνομαστική σύμφωνο, ἐκτός τοῦ «ρ». Δηλαδή «ἡ ἀλήθει-α» λήγει στό μακρὸν «α» ἐνῶ «ἡ γλῶσσ-α» λήγει στό βραχύ «α» πού λέγεται ΜΗ ΚΑΘΑΡΟ. Συνέχεια →