μικρέ μου ἄγνωστε… σὲ ἔβριζα μέχρι ἐχθές…
ἀπολιτὶκ σὲ ἀνέβαζα … ἀπληροφόρητο σὲ κατέβαζα… βολεμένο σὲ ἀνέβαζα… φλωρᾶκο σὲ κατέβαζα…φασιστᾶκο σὲ ἀνέβαζα… κομματοσκυλᾶκο σὲ κατέβαζα…καὶ πάντως … σὲ «ἀνέβαζα» καὶ σὲ «κατέβαζα» γενικῶς καὶ εἰδικῶς…
καὶ στὸν βαθὺ …«πατριωτικό» μου στοχασμὸ πέταγα κι ἕνα «ἃ ῥὲ μαλακισμένο ποὺ δὲν ξέρεις τὶ σοῦ γίνεται… ποὺ εἶσαι μόνον τσάρκα, φραπέ, clubbing καὶ διακοπὲς μὲ τὸ χαρτζιλίκι τοῦ μπαμπᾶ …»
Συνέχεια →

Ἕνα ἄλλο, ἀπὸ τὰ χαριτωμένα πράγματα ποὺ κυκλοφοροῦν στὸν ἐγχώριο πολιτικὸ διάλογο, εἶναι ὁ περίφημος «χωρισμὸς ἐκκλησίας-κράτους».

Δὲν θὰ πῶ ὅτι ἐὰν θέλῃς νὰ θέσῃς τέτοιο θέμα, καλλίτερα νὰ πᾷς σὲ μίαν σκανδιναυϊκὴ χώρα ἢ στὴν Βρεταννία, ποὺ ὑπάρχει κανονικὴ θεοκρατία, ἀλλὰ θὰ θίξω τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὸ ἐκφέρεται ἀπὸ ὑποστηρικτὲς ἑνὸς φιλελευθέρου οὐδετέρου κράτους, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ ἑλληνικὸ κράτος ἔχει συμπεριφερθεῖ, πραγματικά, ὡς τέτοιο κράτος, μόνον ὡς πρὸς τὴν ἐκκλησία. Συνέχεια →

Ἀπὸ πολιτικὴ φιλοσοφία ἡ οἰκονομικὴ ἐπιστήμη ἔγινε σκακιστικὸ παιχνίδι, μαθηματικὰ σκαριφήματα καὶ λογικὰ παίγνια, μὲ τὸν ἄνθρωπο ψιλῇ ἀφαιρέσει ὡς μηχανικὰ ὑπολογιστικό, ἀέναα πεινασμένο Χωββεσιανὸ ὀντίδιο, σὰν τὰ ἠλεκτρονικὰ παιχνίδια.
Κι ἀφοῦ ἡ πράξις ἀπανθρωποποιήθηκε, σὰν ὑπολογιστικὸς αὐτοματισμὸς κι ἀνακλαστικὴ συμπεριφεριοκρατία, μαζὺ ἔφυγε κι ἡ ἠθικὴ ἀξιοκρατία, ὡς σχετικὴ κατηγορία τῆς σκέψεως. Συνέχεια →