Οἱ αὐτοκτονίες ἔχουν πολλαπλασιασθεῖ, τόσο, ποὺ μποροῦμε πλέον νὰ συζητᾶμε γιὰ τὴν ἀπώλεια μίας μεγάλης κωμοπόλεως, μόλις σὲ πέντε χρόνια.
Οἱ καταστροφὲς τῶν ἀτομικῶν καὶ τῶν οἰκογενειακῶν περιουσιῶν εἶναι πλέον τόσο ὑποτιμημένες, ποὺ πλησιάζουν στὸ νὰ γίνουν …ἀνύπαρκτες!!!
Ἡ οἰκονομία, ἡ πολιτική, ἡ ἠθική, τὰ ἀξιακὰ συστήματα, οἱ φραγμοὶ κατέῤῥευσαν, ἀλλὰ ἐμεῖς ἀκόμη …ἐλπίζουμε!!!
Καὶ μέσα σὲ ὅλα αὐτὰ τὸ πρῶτο νομοθέτημα τῆς νέας κυβερνήσεως ἦταν τὸ σύμφωνο συμβιώσεως.
Οὔτε κάτι γιὰ νὰ προστατευθοῦν τὰ ὀρφανὰ τῶν αὐτοχείρων, οὔτε γιὰ νὰ μειωθῇ ἡ φορολογία, πρὸ κειμένου νὰ ἀρχίσουν νὰ ἀλλάζουν κάποια πράγματα, οὔτε κάποια κίνησις ποὺ θὰ μείωνε τὴν ἀπελπισία. Συνέχεια →