Ψηφοφόρων ἀδιέξοδα

Ὑπάρχουν ὁρισμένα ἱστορικὰ γεγονότα τὰ ὁποῖα στοιχειώνουν γενεὲς πολιτικῶν καὶ καθορίζουν πολιτικές.

Τὸ κορυφαῖο σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο εἶναι ἡ περίφημη «συμφωνία τοῦ Μονάχου».
Ἔχουν γραφεὶ χιλιάδες βιβλία καὶ ἰστορικὲς διατριβὲς γιὰ τὸ θέμα.
Στὸν δυτικὸ πολιτικὸ κόσμο αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἔχει καθορίσῃ καὶ κορυφαῖες στιγμὲς κρίσεως.
Συνέχεια →

Ἡ σπηλιὰ

1) «Δεν υπάρχει χώρος»

Η κβαντική διεμπλοκή είναι το φαινόμενο κατά το οποίο, δύο σωματίδια όπου δημιουργούνται μαζί (για παράδειγμα δύο ηλεκτρόνια) μένουν σε κατάσταση διεμπλοκής μεταξύ τους, ασχέτως του χώρου που μεσολαβεί πλέον από το ένα στο άλλο. Αν στείλουμε το ένα από τα δύο στο άλλο άκρο του σύμπαντος και κάνουμε κάτι σε οποιοδήποτε από τα δύο, το άλλο αντιδρά ακαριαία. Έτσι, είτε πρέπει να δεχθούμε πως η πληροφορία μπορεί να ταξιδέψει με άπειρη ταχύτητα είτε πως στην πραγματικότητα τα δύο αντικείμενα ευρίσκονται ακόμα σε «επαφή», σε σύνδεση μεταξύ τους, σε κατάσταση διεμπλοκής. Η κβαντική διεμπλοκή είναι υπαρκτό φαινόμενο και παρατηρείται σε πειράματα, όχι μόνο στον μικρόκοσμο, αλλά και σε μεγαλύτερες κλίμακες [Wikipedia].

Ο Έρβιν Σρέντιγκερ απεκάλεσε την διεμπλοκή σαν το  «καθοριστικό γνώρισμα» της κβαντικής θεωρίας. Ο Αϊνστάιν από την άλλη δεν ήθελε να πιστέψει σε αυτήν καθόλου, θεωρώντας ότι η κβαντική θεωρία είχε σοβαρά λάθη. Ο ίδιος είχε πει «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια». Το ίδιο έχει υποστηρίξει και η Ελληνική Σκέψη· οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ότι ακόμη και διαδικασίες που ενέχουν εγγενώς την τύχη εθεωρούντο προκαθορισμένες. Πολύ προτού τα ζάρια χρησιμοποιηθούν στα τυχερά παιχνίδια είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούνται ως μέσο μαντείας. Οι αρχαίοι στοχαστές πίστευαν ότι οι θεοί καθόριζαν το αποτέλεσμα της κάθε ζαριάς: η φαινομενική τυχαιότητα προέκυπτε από την άγνοιά μας σχετικά με τις θείες προθέσεις. Συνέχεια →

Ῥᾶπθ. Τὸ φαράγγι τοῦ Μαρτίνου καὶ τῆς Λοκρίδος!!!

Τὸ φαράγγι τοῦ Μαρτίνου καὶ τῆς Λοκρίδος

Γράφει ὁ Νῖκος Ἀ. Μπάτσος

Ρᾶπθ εἶναι λέξις παναρχαία, ἴσως Πελασγική, ποὺ σημαίνει, κατὰ τοὺς γλωσσολόγους, «Πλατάνια».
Μία ἄλλη τοποθεσία στὸ Μοναχοῦ τοῦ Μαρτίνου ὀνομάζεται Ῥέπε, ποὺ σημαίνει καὶ αὐτὴ Πλατάνια καὶ εἶναι μία κοιλάδα αἰωνοβίων πλατανιῶν, δίπλα στὴν ἀρχαία κυρτώνη τοῦ Μαρτίνου. Συνέχεια →

Ἰδεοληπτικὲς ἀνιστόρητες (κι ἐπικρατοῦσες) ἀγκυλώσεις γιὰ τὸ Κυπριακὸ

Πάτροκλος Σταύρου
Ὑπουργὸς παρὰ τῷ Προέδρῳ τοῦ Μακαρίου.

 

Συνέντευξις, ἀμέσως μετὰ τὴν Εἰσβολή, στὴν ΕΡΤ
(ὑπάρχει στὸ Ἀρχεῖο τῆς ΕΡΤ):
Συνέχεια →

Ἰδιοτυπίες τῆς ζωῆς καὶ τῆς σκέψεως τοῦ Μεταξᾶ

Τοῦ Δημητρίου Μιχαλοπούλου

Ἰδιοτυπίες τῆς πολιτικῆς καὶ τῆς σκέψεως τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ

Ὅπως εἶναι γνωστό, τὸ καθεστὼς τῆς 4ης Αὐγούστου μόνο φαινομενικῶς ὑπῆρξε φασιστικό. Εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, πράγματι, εἶχαν τονισθῇ οἱ -καθοριστικῆς σημασίας- διαφορές του τόσο μὲ τὸν ἰταλικὸ Φασισμὸ ὅσο καὶ μὲ τὸν γερμανικὸ Ἐθνικοσοσιαλισμό [1]· καὶ ἡ σημαντικότερη ἀπὸ αὐτὲς ὑπῆρξε τὸ ὅτι, σὲ κραυγαλέα ἀντίθεση μὲ τὸν Μουσολίνι καὶ τὸν Ἀδόλφο Χίτλερ, ὁ Μεταξᾶς προσπαθοῦσε ὄχι νὰ κινητοποιήσῃ, ἀλλὰ νὰ ἀποπολιτικοποιήσῃ τὶς λαϊκὲς μᾶζες [2]. Τὸ σύστημα μὲ τὸ ὁποῖο «συγγένευε» τὸ καθεστὼς τοῦ Μεταξᾶ ἦταν τὸ πολὺ στενὰ συνδεδεμένο μὲ τοὺς Βρεταννοὺς[3]  «Νέο Κράτος» (Estado Novo) τοῦ  Σαλαζὰρ στὴν Πορτογαλία[4]. Γιὰ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἡ ἐπίσημη ὀνομασία τοῦ καθεστῶτος τῆς 4ης Αὐγούστου ἦταν, ἀκριβῶς, «Νέον Κράτος»[5] – ὀνομασία ποὺ ἄλλωστε δόθηκε καὶ στὸ περιοδικὸ ποὺ ἐξέφραζε τὴν ἰδεολογία τοῦ Ἰ. Μεταξᾶ[6]. Καὶ βέβαια, αὐτὴ ἡ ἰδεολογικὴ ἑλληνοπορτογαλικὴ σύμπλευσις δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ὀφείλεται σὲ βρεταννικὴ παρέμβαση. Συνέχεια →

Δὲν ἦταν μόνον ἡ πηγάδα τοῦ Μελιγαλᾶ

Θὰ πρέπῃ νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ νεκροὶ ἐὰν εἶναι ἀδικαίωτοι δημιουργοῦν ἄγος (Τιμωρία) γιὰ τοὺς μεταγενεστέρους.
Τὰ θύματα ἀπὸ τὴν κομμουνιστικὴ λαίλαπα 1943-1949, ὄχι μόνον εἶναι ἀδικαίωτα ἀλλὰ εἶναι καὶ κατασυκοφαντημένα ἐπίσημα ἀπὸ τὸ Κράτος τῶν ἀνθελλήνων!!!

Συνέχεια →