«Τί τόν θέλουμε τόν στόλο
τό «Ἁβέρωφ», τό «Κιλκίς»;
Νὰ τὰ κάνουμε ἁλέτρια
νὰ ὀργώνουμε τὴ γῆς».
Ἅσμα λαϊκὸ ἐποχῆς, ποὺ περνοῦσε τὴν ἐθνομηδενιστικὴ γραμμὴ τοῦ ΚΚΕ τὴν δεκαετία τοῦ 1920.
Οἱ σημερινὲς κραυγὲς ἔχουν βαθειὲς ῥίζες στὸ παρελθόν… Συνέχεια
Ὁ ὑποτιθέμενες τάφος τοῦ Φιλίππου στὴν Βεργίνα εἶναι, λέει, βασιλικός, γιατί ἦταν πλούσιος σὲ κτερίσματα!!! Σὲ σύγκρισι μέ ποιόν ἄλλον; Ἐὰν ὅλοι οἱ Μακεδονικοὶ τάφοι δωμάτια ἦσαν ἀσύλητοι, τότε μπορεῖ νὰ ἦταν ἀπὸ τοὺς πτωχοτέρους!!! Χωρὶς συγκριτικὸ παράγοντα, τὸ νὰ χαρακτηρίζῃς κάτι πλούσιο ἢ πτωχό, εἶναι ἀκανονόμαστο.
Βέβαια, κοντὰ στὴν ὀνομάτισι τοῦ τάφου καὶ στὴν κλοπὴ τοῦ ὀνόματος τῶν ΑΙΓΩΝ ἀπὸ τὴν Ἔδεσσα, αὐτὸ εἶναι πταίσμα.
Σὰν σήμερα, τὸ 1922, ἀρχίζει ἡ δίκη τῶν ὀκτὼ (πολιτικοὶ καὶ ἀρχιστράτηγος)
Μὲ τὴν ὀνομασία αὐτὴν ἔμεινε στὴν ἱστορία ἡ δίκη τῶν πρωταιτίων τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς ἀπὸ ἔκτακτο στρατοδικεῖο, ποὺ συνεκρότησαν οἱ βενιζελικοὶ ἀξιωματικοὶ τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1922. Στὸ ἐδώλιο ἐκάθισαν ἑπτὰ πολιτικοὶ καὶ ἕνας στρατιωτικός, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ ἕξι κατεδικάσθηκαν σὲ θάνατο καὶ ἐξτελέσθηκαν.
Ἡ δίκη διεξήχθη ἀπό τις 31 Ὀκτωβρίου ἔως τὶς 15 Νοεμβρίου 1922, στὴν εἰδικὰ διαῤῤυθμισμένη αἴθουσα συνεδριάσεων τῆς Βουλῆς (Παλαιὰ Βουλή). Ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ δραματικὰ ἐπεισόδια τοῦ Ἐθνικοῦ Διχασμοῦ. Συνέχεια
Ἡ κριτικὴ πρὸς τὸ Ἰσραὴλ δὲν εἶναι Ἀντί-Σημιτική, εἶναι Ἀντί-Ῥατσιστική.
Τὶ εἶναι Ἀντί-Σημιτισμός: Ὁ Ἀντισημιτισμὸς εἶναι προκατάληψις καὶ ἔχθρα ἐναντίον τῶν Ἑβραίων.
Οἱ πιὸ δηλητηριώδεις φόρμες τοῦ Ἀντισημιτισμοῦ δημιουργήθηκαν στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ῥωσσία. Περιελάμβαναν καταδιώξεις, γενοκτονίες, ἀπομονώσεις καὶ στοχοποίηση τῶν Ἑβραίων, στηριζόμενες σὲ ῥατσιστικὰ στερεότυπα καὶ περιελάμβαναν πολιτικὲς ἀποδιοπομπαίου τράγου καὶ θρησκευτικῆς καταστολῆς. Συνέχεια
Τὴν μνήμην τοῦ μαγαριστοῦ ἀρχιδομανδρίτου πατρὸς Δημητρίου ἀνασύρομεν σήμερον.
Πατριῶτες…
Σήμερα, θέλουμε δὲν θέλουμε, εἶναι μία μεγάλη Ἑορτή.
Δὲν εἶναι μία Ἑορτὴ γιὰ τὸν Ἰωάννη Μεταξᾶ τόσο, ὅσο γιὰ κάτι ἄλλο, πολὺ μεγαλύτερον. Πάρα πάρα πολὺ μεγαλύτερον.
Ναί, ὁ Μεταξᾶς εἶπε τὸ «Ὄχι». Ὅμως ὁ Μεταξᾶς ἐγνώριζε ἀπὸ τὸ 1936 (καταγραφὴ στὸ προσωπικό του ἡμερολόγιον) καὶ τὸν ἐρχομὸ τοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ τὴν κατάληξίν του. Σημείωνε δὲ ἐπὶ πλέον τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1936 πὼς τελικῶς, μετὰ τὸ πέρας τοῦ πολέμου αὐτοῦ, τὸ μόνον ποὺ θὰ λάβουμε ὡς χώρα γιὰ τὶς ἐπερχόμενες -καὶ πρὸ ἀποφασισμένες- θυσίες μας εἶναι ἡ Δωδεκάνησος. Γιὰ αὐτὸ ἄλλως τὲ καὶ ἡ Βόρειος Ἤπειρος, γιὰ τρίτη φορὰ ἀπελευθερωθείσα μέσα σὲ μερικὲς δεκαετίες, κατέληξε …«μῆλον τῆς ἔριδος», μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Γεώργιος Β΄ νὰ καταντήσῃ στὰ …ἀζήτητα καὶ μὲ …Ἀντιβασιλεία, πιὸ …συμβατὴ στὰ σχέδια τῶν «ἀγαπημένων μας συμμάχων»!!!
