Ἕνα ἀκόμη, ἴσως τὸ σημαντικότερον ὅλων, «φαντασματάκι» ποὺ πρέπει νὰ ἀντικρύσουμε κατάματα καί, καταληκτικῶς, νὰ τὸ ἀποδομήσουμε καὶ νὰ τὸ νικήσουμε εἶναι ἡ δική μας ἄρνησις νὰ ἑστιάσουμε στὸ γιατὶ πρέπει, μποροῦμε καὶ ἐπιβάλλεται νὰ νικήσουμε κάθε ἐχθρό μας. Ἐπὶ τῆς οὐσίας δῆλα δὴ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἀλλάξουμε, ἢ ἔστᾦ νὰ συμβάλουμε, στὸν βαθμὸ … Συνέχεια →

Κι ἐκεῖ ποὺ ὁ κόσμος μας μπαίνει σὲ μίαν τελικὴ εὐθεία, γιὰ νὰ εὕρῃ τὶς σταθερές του καὶ νὰ ξεκινήσῃ τὴν ἀναστροφὴ καὶ τὴν ἀνάκαμψιν… Ἐκεῖ ποὺ ὅλοι, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἀφήνονται στὸ τελευταῖο τμῆμα τῆς διαδρομῆς, διαισθανόμενοι πὼς φθάνει τὸ τέλος της…

…γιὰ νὰ ἐπιλέξουμε τὴν διαδρομή μας. Ὅλα αὐτὰ ποὺ πιστεύαμε πὼς ἐξυπηρετοῦν τὸν Ἄνθρωπο πρέπει, ἕνα πρὸς ἕνα, νὰ ἀναθεωρηθοῦν καὶ νὰ ἀποδειχθοῦν ὡς ἀληθῆ, γιὰ νὰ τὰ διατηρήσουμε ζωντανὰ μέσα μας. Ἐὰν ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι, ἁπλῶς τὰ πετᾶμε. Μόνον ὅ,τι ὑπηρετῇ τὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ εἶναι κριτήριον καὶ ὁδηγός μας. Ὅλα τὰ ἄλλα … Συνέχεια →