Ὑπομένοντας κι ἐπιμένοντας…

Ὑπομένοντας κι ἐπιμένοντας…

Διανύοντας τὶς τελευταῖες ἡμέρες πρὸ τῆς ἀπολύτου καταῤῥεύσεως τῶν πάντων, συνειδητοποιηοῦμε ὅλοι μας πὼς τὰ ὅριά μας σταδιακῶς ἐξαντλῶνται καὶ ἡ ὑπομονή μας τελειώνει. Ἡ κόπωσις δέ, ὅλων μας, εἶναι τόσο βαρειά, ποὺ πλέον πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἀδυνατοῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὰ ἄκρως ἀναγκαία γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν τους.

Μὲ ῥίζες ἄφοβες…

Μὲ ῥίζες ἄφοβες…

Πότε βοριᾶς… Πότε νοτιᾶς… τὰ φύλλα μου θροΐζουν… Μὰ εἶναι οἱ ῥίζες μου ἐλιᾶς, ἄφοβες, κι ἄνεμοι ἄς ἐρίζουν…

Δὲν θὰ μᾶς …σώση κάποιος ἐὰν δὲν ἤμαστε ἕτοιμοι νὰ σωθοῦμε μόνοι μας!!!

Δὲν θὰ μᾶς …σώση κάποιος ἐὰν δὲν ἤμαστε ἕτοιμοι νὰ σωθοῦμε μόνοι μας!!!

Κυττῶ γύρω μου διαρκῶς καὶ βλέπω πολλοὺς ἐπιδόξους …«ἐθνοσωτῆρες», ποὺ τελικῶς, ἕνας πρὸς ἕναν, ἀποδεικνύονται μόνον προσχήματα γιὰ νὰ μᾶς …καθυστεροῦν. Ἀνεξαρτήτως λοιπὸν τῆς φιλοδοξίας τους, τῶν μηχανισμῶν στηρίξεώς τους, ἀλλὰ καὶ τῆς κάθε λογῆς προπαγάνδας, σιγά-σιγά, ἕνας πρὸς ἔναν, ἀποδομῶνται καὶ ξεγυμνώνονται ἀπὸ πελατειακοὺς χειροκροτητές. Κι αὐτό, ὅσο κι ἐὰν δὲν μᾶς ἀρέσῃ, ἐφ΄ … Συνέχεια

Θὰ ἀγωνισθοῦμε ἢ θὰ τελειώσουμε…

Θὰ ἀγωνισθοῦμε ἢ θὰ τελειώσουμε…

Δὲν εἶναι μόνον τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας… Αὐτὸ ἁπλῶς εἶναι ἡ σταγόνα ποὺ ξεχειλίζει τὸ ποτήρι μὲ τὶς ἀμέτρητες προδοσίες… Εἶναι ὅμως ἑκατοντάδες ἄλλες, καθημερινῶς, ἐδῶ καὶ τόσους αἰῶνες, ποὺ προστιθέμενες μεταξύ τους, συνθέτουν ἕνα περίπλοκο κουβάρι διαπλοκῆς, μισελληνισμοῦ καὶ μισανθρωπισμοῦ.