Ὁ κάθε δύστροπος ἄνθρωπος δὲν στέκεται μόνος μπροστά μας. Κουβαλᾶ μαζύ του συναισθήματα πληγωμένα, κατάλοιπα τῶν παιδικῶν του χρόνων, ἴσως τὶς ἀπαιτήσεις μιᾶς πολὺ αὐστηρῆς οἰκογενείας, ἀνικανοποίητες ἀνάγκες, ντροπή, ψυχικoὺς πόνους, ἀβεβαιότητα γιὰ τὸ πάρον, ἀνασφάλειες γιὰ τὸ μέλλον.
Οἱ ἰσχυρὲς ψυχὲς ἔχουν σκοποὺς καὶ οἱ ἀδύναμες ἔχουν ἐπιθυμίες. Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευθοῦμε νὰ προχωρᾶμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα. Ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς λέν: «ὄχι αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνῳ… Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῷ αὐτὸ τὸ βουνό. Εἶμαι κουρασμένος…»
Ἐφησυχασμοῦ καὶ Ἀδρανείας. Ἐφησυχασμοῦ καὶ ἀναβλητικότητος. Ἐφησυχασμοῦ καὶ αὐτοχειρίας. Δὲν θὰ μᾶς λυπηθοῦν κάποιοι. Ἀντιθέτως θὰ ἐπιχειρήσουν νὰ μᾶς λειώσουν, ἢ ἀκόμη καὶ νὰ μᾶς ἀφανίσουν, ἐὰν ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα παρουσιάσουμε τὴν παραμικρὰ μορφὴ ἀντιστάσεως. Κι αὐτὸ τὸ γνωρίζουμε ἤδη…
Θεωρητικῶς, λέει, τὰ ὅπλα μας εἶναι ὅλα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ κρατᾶμε. Κι ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, ἄλλος μὲ τὸν λόγο (γραπτὸ ἢ προφορικό), ἄλλος μὲ τὶς ἐκλογὲς κι ἄλλος μὲ κόμματα καὶ ἀποκόμματα, μὲ κινήματα καὶ σωματεῖα ἐπιχειρεῖ νὰ ὀργανώσῃ τὸ δικό του «μαγαζάκι» γιὰ νὰ ἐνδυναμωθῇ (ὁ ἴδιος τελικῶς) καὶ νὰ διαχειρισθῇ τὴν … Συνέχεια
Γιὰ νὰ σὲ διώξῃ κάποιος ἀπὸ κοντά του, δὲν χρειάζεται νὰ πῇ ἤ νὰ κάνῃ κάτι…
Δομές, κράτος, οἰκογένειες διαλύονται, κομματιάζονται, καταστρέφονται… Ὅλα σκορπίζονται καὶ ὄλα καταῤῥέουν. Οἱ ἀπώλειες πλέον εἶναι ἀδύνατον νὰ καταγραφοῦν. Τὸ μόνον ποὺ μένει, ὡς ἀποτέλεσμα, σὲ ὄλο καὶ περισσοτέρους συνανθρώπους μας, εἶναι τὸ κενό. Φόβος, φόβος καὶ φόβος καταλαμβάνει ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν διελυμένων κοινωνιῶν μας… Μὰ κι αὐτὸς ἐργαλεῖο μας εἶναι καὶ πρέπει, ἐπὶ … Συνέχεια
