Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε, ἀπὸ καρδιᾶς, νὰ εὕρουμε ἐλευθέρα Πατρίδα καὶ νὰ ἀνακτήσουμε τοὺς βαθμοὺς ἐλευθερίας μας, σιγὰ σιγὰ πρέπει νὰ ἀποδεκτοῦμε τὴν μία καὶ ἀναγκαία πραγματικότητα: Ἐὰν δὲν ξεφύγουμε ἀπὸ τὰ χαλάσματα, δὲν ἔχουμε πιθανότητες νὰ «κτίσουμε» κάτι σταθερὸ καὶ ἀσφαλές.
Σὰν σήμερα τὸ πρωΐ, οἱ Τσέτες τοῦ Κιὸρ Πεχλιβάν, εἰσέρχονται στήνν ἐγκατελελειμμένη ἀπὸ τὶς Ἑλληνικὲς Ἀρχές, Σμύρνη…
Ἤ θὰ τὸν δημιουργήσουμε… Ἡ στασιμότης, ἡ παθητικότης καὶ ἡ ἡττοπάθεια ΔΕΝ μᾶς ταιριάζουν. Ἤ θὰ ἀγωνισθοῦμε, ἐκεῖ ποὺ πρέπει τοῦ κάθε ἑνός, ἤ ἄς μὴν …κλαῖμε!!! Ἤ θὰ ἀνακαλύψουμε ἐκ νέου τὴν ζωή, ἤ, συγγνώμη… …χάσαμε πρὶν τὴν ἔναρξιν τοῦ ἀγῶνος.
Ἕνα σημαντικὸ στοιχεῖο ποὺ ἔπρεπε, πρὸ πολλοῦ νὰ κατανοήσουμε, εἶναι ἐκεῖνο ποὺ καταδεικνύει τὸν τρόπο ἀποδομήσεως ἑνὸς κόσμου. Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, κάπως μεταφορικῶς, πὼς ὅταν ἕνα οἰκοδόμημα ἀποδομεῖται τότε λίγο λίγο, ὅλα τὰ δομικά του μέρη, διαχωρίζονται καὶ ἀποκολλῶνται ἀπὸ τὸν κεντρικὸ σκελετὸ στηρίξεώς του, μὲ ἀποτέλεσμα, σιγά-σιγά, νὰ τὸ ἀπογυμνώνουν, ἀφαιρῶντας του σταδιακῶς … Συνέχεια
Οἱ νόμοι τῆς καθημερινότητος εἶναι γιὰ κάποιους τόσο ἀκριβεῖς, ὄσο οἱ νόμοι τοῦ σύμπαντος καὶ τῆς βαρύτητος, ποὺ κάνουν τὸ σήμερα ἀντίγραφο τοῦ χθές.
Ἕνα ἀγαπημένο μου τραγοῦδι, χρόνια τώρα, εἶναι «Ὁ Ἕκτωρ καὶ ἡ Ἀνδρομάχη» (στίχοι Ἰάκωβος Καμπανέλλης, μουσικὴ Μᾶνος Χατζιδάκις, τραγοῦδι Λάκης Παππᾶς, δίσκος Παραμῦθι Χωρὶς Ὄνομα):
