Κυττῶντας γύρω μας, προσεκτικά, διαπιστώνουμε πὼς ὅσο κι ἐὰν μᾶς ξεγελᾷ ἡ προσπάθεια συντηρήσεως – ἢ καί, ἐν μέρει, ἀλλὰ μόνον στὰ ἐπὶ μέρους, προσπάθεια ἐπαναδομήσεως – τοῦ κόσμου μας, κάτι πεθαίνει. Κι αὐτὸ ποὺ πεθαίνει, ἐὰν ἐμβαθύνουμε, δὲν εἶναι τόσο αὐτὸ ποὺ φαίνεται, ἀλλὰ εἶναι τὸ ὅ,τι δομεῖ καὶ στηρίζει αὐτὸ ποὺ φαίνεται.
Θὰ ‘θελα νὰ κοιμηθῶ μίαν ἡμέρα… καὶ νὰ ξυπνήσω σὲ ἕναν αἰῶνα… ὅπου καὶ τὰ πουλιὰ ἀκόμη νὰ κελαηδοῦν Ἑλληνικὰ καὶ Νικητήρια…
Χρόνια πολλὰ ἀδέλφια μου Ἕλληνες!!! Ἡμέρα μνήμης καὶ τιμῆς, γιὰ ἐκείνους ποὺ ἄφησαν πίσω τὶς προσωπικές τους ἱστορίες καὶ τὰ πάθη κι ἔβαλαν τὸ σῶμα τους ἀσπίδα τῆς Πατρίδος, γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή της ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό…
Κατ’ ἀρχάς, νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ζωὴ εἶναι κάτι τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἔως τώρα ἀντιλαμβανόμεθα. Διότι, ὡς γνωστόν, ὅταν ἡ βία καθορίζῃ τὴν καθημερινότητά μας, εἶναι πολὺ λογικὸ νὰ διαβιοῦμε κι ὄχι νὰ ζοῦμε, ἐφ΄ ὅσον διαρκῶς ἑστιάζουμε στὸ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν βία καὶ σπανιότατα στὸ νὰ ἀπολαύσουμε τὶς μικρές, ἀλλὰ ὑπαρκτές, χαρὲς … Συνέχεια
Ἡ Ἑλλὰς εἶναι ἐδῶ…!!!
Τὸ 1897, ἕνας πατέρας μὲ τὸν υἱό του, ἔκαναν αὐτὸ ποὺ σήμερα εἶναι αὐτονόητο. Ἔβγαλαν μιὰ φωτογραφία στὸν μῶλο τῆς Πάτρας.
