Ἡ κρατούσα (ἐπισήμως) θεωρία τῆς (δαρβινείου) Ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν, στὴν πραγματικότητα, ἐὰν τὴν μελετήσουμε σὲ βάθος, θὰ διαπιστώσουμε πὼς πρόκειται γιὰ μίαν ἀπολύτως φυσικὴ διαδικασία ἐναρμονήσεως τῶν εἰδῶν καὶ προσαρμογῆς τους στὶς κατὰ τόπους καὶ κατὰ περίπτωσιν ἐξωτερικὲς συνθῆκες. Ἤ, ἄλλως, ἡ ἀνάγκη ἐπιβιώσεως τῶν εἰδῶν ἐπιφέρει καὶ τὴν ἀναγκαία προσαρμογή τους στὶς περιβαλλοντικὲς συνθῆκες, … Συνέχεια
Χρειάζεται θάῤῥος γιὰ νὰ προχωρήσουμε…Ὄχι τέτοιο ἀκριβῶς θάῤῥος σὰν αὐτὸ ποὺ χρειάζονται οἱ γενναῖοι πολεμιστὲς τῆς κάθε μάχης, διότι ἐμεῖς δὲν καλούμεθα νὰ κρατήσουμε ὅπλα ποὺ σκοτώνουν στὰ χέρια μας. Ἄλλο θάῤῥος χρειάζεται. Ἐκεῖνο τὸ θάῤῥος ποὺ θὰ μᾶς ὑποχρεώση νὰ κυττάξουμε μέσα μας, νὰ «σκαλίσουμε» τὶς ἐπίπλαστες φοβίες μας, νὰ καταργήσουμε μίαν πρὸς μίαν … Συνέχεια
Σημείωσις-διευκρίνησις μεταγενεστέρα Ὅλο τὸ παρακάτω, μαζὺ μὲ πολλά, πολλά, πάρα πάρα πάρα πολλὰ ἀκόμη, ποὺ ὅμως ὅλα στοχεύουν καὶ ὁδηγοῦν στὸ νὰ ἐπαναδομήσω ἐμέναν καὶ μόνον ἐμέναν, διότι εἶμαι τὸ μόνον ἄτομο στὸ ὁποῖον ἀσκῶ -καὶ πρέπει νὰ ἀσκῶ- ἔλεγχο, ἐφ΄ ὅσον μόνον γιὰ ἐμέναν ἔχω τὴν εὐθύνη ἀκεραία… …τότε ἐγὼ καὶ μόνον ἐγὼ μπορῶ … Συνέχεια
Θὰ πολεμήσουμε λοιπόν. Θέλουμε δὲν θέλουμε, θὰ πολεμήσουμε. Ἐὰν ἀποφασίσουμε μόνοι μας νὰ τὸ κάνουμε, τὰ ἀποτελέσματα γιὰ ἐμᾶς θὰ εἶναι τὰ καλλίτερα δυνατά. Ἐὰν μᾶς ὑποχρεώσουν οἱ συνθῆκες, ὄχι καὶ τόσο. Κι αὐτὸ διότι μόνον ὁ συνειδητοποιημένος πολεμιστὴς ἔχει λόγους νὰ νικήσῃ καὶ νὰ παραμείνῃ ζωντανὸς μετὰ τὴν κάθε μάχη.
Συχνὰ πυκνὰ ἀκούω διαβάζω φράσεις σὰν κι αὐτές: «Ἕλληνες ξυπνᾶτε!!!» «Ξυπνᾶτε πρόβατα!!!» «Καναπεδάκηδες ἀφῆστε τοὺς καναπέδες σας!!!» «Ἡ ἐπανάστασις τοῦ καναπέ!!!» «Μά δέν βλέπεις πού ΚΑΝΕΙΣ δέν σηκώνεται;» «Οἱ ἐπαναστάτες τοῦ πληκτρολογίου…» Κι ἄλλα πολλά, παρομοίας λογικῆς καὶ …ἐκτιμήσεως. Καὶ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΜΑΙ!!!!
Δὲν ἐνδιαφέρει (τοὺς Λακεδαιμονίους) τὸ πόσοι εἶναι οἱ ἐχθροί, ἀλλὰ τὸ ποῦ εἶναι. Αὐτὴν τὴν πληροφορία, γιὰ τοὺς Λακεδαιμονίους, μᾶς μεταφέρει ὁ Πλούταρχος. Καὶ εἶναι ἀπορίας ἄξιον σήμερα πού, ἀκόμη καὶ οἱ φυσικοὶ ἀπόγονοι τῶν Λακεδαιμονίων, τὸ ἔχουν λησμονήση καὶ ἁπλῶς, σὰν ὅλους τοὺς ἄλλους, ἐνασχολῶνται μὲ τὸ «πόσοι» καὶ οὐδέποτε πλέον μὲ τὸ «ποῦ».
