Επιστρέφοντας από την πόλη στο οικοσύστημα νιώθεις και καταλαβαίνεις ξεκάθαρα πόσο μάταιο και αταίριαστο σε ευφυές ον είναι όλο αυτό που κάνει ο άνθρωπος και έχει καταντήσει έτσι την ζωή του.
Στέκεσαι επιτέλους παραέξω, μεσημέρι με λιακάδα, ανάμεσα στο βουητό των μελισσών που επισκέπτονται τα κίτρινα ανθάκια της ξινίθρας και αναθυμάσαι το βουητό της πόλης, που δουλεύει με γρανάζια ανθρώπινα, μια μηχανή κυκλοφορίας του χρήματος είναι, τότε καταλαβαίνεις πόσο λάθος, πόσο ακαλαίσθητο και πόσο παρωχημένο είναι πια όλο αυτό το πράγμα που ρουφάει τις ζωές των ανθρώπων. Συνέχεια →

Ὅσα κι ἐὰν σκεφθοῦμε…
Ὅσα κι ἐὰν πράξουμε…
Ὅση ἀγανάκτησι κι ἐὰν μαζέψουμε μέσα μας…
Ὅση ὀργή… Ὅσο μίσος… Ὅσο θυμό…
Ὅση ὑστερία…  θὰ καταφέρουμε …ΤΙΠΟΤΑ!!! Συνέχεια →

Εὐτυχία εἶναι μία ἀντίδρασις σ’ ἕνα ἐρέθισμα τὸ ὁποῖο ὁ ἐγκέφαλος προσλαμβάνει μέσῳ τῶν αἰσθήσεων …

Ὅταν κάποιος αἰσθάνεται εὐεξία αὐξάνουν τὰ ποσοστὰ σεροτονίνης στὸ αἷμα του. Τὰ χαμηλὰ ποσοστὰ σεροτονίνης ἔχουν συνδεθεῖ μὲ τὴν κατάθλιψι. Μελέτες ἔχουν ἀποδείξει ὅτι ὅταν κάποιος εἶναι εὐτυχισμένος οἱ ἀριστεροὶ μετωπικοὶ λοβοὶ τοῦ ἐγκεφαλικοῦ φλοιοῦ παρουσιάζουν αὐξημένη δραστηριότητα. Συνέχεια →

Αἰθροβάτης: αὐτὸς ποὺ περπατάει στὸν ἀέρα, ἢ τὸν αἰθέρα, ποὺ μπορεῖ νὰ περάσῃ πάνω ἀπὸ ποταμοὺς καὶ θάλασσες καὶ νὰ εἰσέλθῃ σὲ ἄδυτα.
Ἕνας πολὺ ὡραῖος ἀρχαῖος ἑλληνικὸς ὅρος Συνέχεια →