Ἔλαβα τὸ παρακάτω μήνυμα ἀπὸ τὸν φίλο μου Δημήτρη:
Φόβος
Ήταν κάποτε ένας γιατρός.
Μιαν ημέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μιαν άλλη, γειτονική όπου είχε δουλειά, συνήντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε:«Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»Και η πανούκλα απήντησε: «Είναι η σειρά μου». Συνέχεια
Κι ὅμως, ὁ κάθε ἔνας ἀπὸ ἐμᾶς μόνος του θὰ δώσῃ τὴν μάχη…
Εἶναι ἴσως ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ ἀπαιτεῖται, γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ δίδῃ καθημερινὲς μάχες… Ἀλλὰ μάχες στὶς ὁποῖες δὲν ὑπάρχουν συμπολεμιστές, φαινομενικῶς…
Διότι συμπολεμιστὲς ὑπάρχουν, ἀλλὰ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς εἶναι ἐπιφορτισμένος μὲ «διαφορετικὸ πεδίον καὶ ἀντικείμενον».
Ἀδυνατοῦμε, γιὰ τὴν ὥρα, νὰ συμπλεύσουμε ἤ νὰ συνεργασθοῦμε, διότι ἀπαιτῶνται ἄλλα, σημαντικότερα νὰ συμβοῦν πρῶτα…
Κι αὐτὰ τὰ σημαντικότερα ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ «Εἶναι» μας καὶ τὴν ἀποδόμησιν-ἐπαναδόμησίν του. Συνέχεια
Οἱ ἐπαναστάσεις γίνονται ἀπὸ μυαλὰ καθαρά, ὑγιῆ, διαυγῆ…
Ἡ ἀπελπισία ἐλάχιστα ἀπέχει ἀπὸ τὴν κατάθλιψι καὶ τὸν θάνατο…
Καὶ κάποιος ἀπελπισμένος ἀδυνατεῖ νὰ συγκροτήσῃ τὶς σκέψεις του… Πολλῶ δὲν μᾶλλον νὰ συγκροτήσῃ κι ἐπανάστασιν…
Οἱ ἐπαναστάσεις, οἱ πραγματικὲς ἐπαναστάσει, κι ὄχι αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὴν χώρα μας, γίνονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν κάτι νὰ χάσουν καὶ ποὺ θὰ τολμήσουν. Γίνονται ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ζυγίσει Συνέχεια
Σὲ ὅλους μας ἀρέσει οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶναι στὴν ζωὴ μας νὰ εἶναι εἰλικρινεῖς μαζύ μας.
Κάποιοι ὅμως ἔχουν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια.
Μοῦ πῆρε πολλὰ χρόνια γιὰ νὰ καταλάβω γιατὶ ὅσο εἶχα τέτοιαν ἐμμονὴ μὲ τὴν ἀλήθεια τόσο περισσότερα ψέμματα εἰσέπραττα. Συνέχεια
Εἶναι δικαία… Ἐκεῖ ποὺ ὀφείλει νὰ εἶναι δικαία…
Ὅμως δίκαιον ἀπὸ δίκαιον διαφέρει…
Ἄλλην αἴσθησιν δικαίου ἔχουν οἱ ἐλέφαντες κι ἄλλην τὰ φίδια…
Ἄλλην οἱ λέαινες κι ἄλλην οἱ φάλαινες.
Ἄλλην τὰ πουλιὰ κι ἄλλην οἱ ἀχινοί…
Ὅμως τὸ κάθε εἶδος, τὸ κάθε μικρὸ ἤ μεγάλο θαῦμα τῆς Φύσεως, σκοτώνει γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ κι ὄχι γιὰ νὰ σκοτώσῃ…
Τὸ μόνον ὄν στὸν πλανήτη ποὺ σκοτώνει γιὰ νὰ σκοτώσῃ εἶναι ὁ φερόμενος ὡς ἄνθρωπος… Συνέχεια
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν εἶχα ἕναν γείτονα …εἰσβολέα.
Αὐτὸς λοιπόν, μικρούλης τότε, μόλις στὰ δέκα του χρόνια, κάθε μεσημέρι, μόλις οἱ γονεῖς του ἐξάπλωναν νὰ ξεκουρασθοῦν, ἔφευγε ἀπὸ τὸ σπίτι τους καὶ εἰσέβαλε στὸ δικό μας. (Κι ἐμεῖς ξαπλωμένοι ἤμασταν καὶ δὲν τὸν ἀντελαμβανόμεθα.)
Συνήθως ἐχώνετο στὸ …ψυγεῖο μου, πρὸ κειμένου νὰ ἀνακαλύψῃ κάποιαν λιχουδιά.
Συνέχεια
