Ὅλα εἶναι διαφορετικά, ὅταν εἶσαι ἐραστὴς τῆς ἀληθείας…
Ὁ κόσμος δὲν εἶναι τόσο πεζός.
Οὔτε τόσο πρόστυχος.
Οὔτε τόσο φθηνός…

Ἡ ἀλήθεια… Ὅλη ἡ ἀλήθεια, ποὺ μᾶς ἀφορᾶ, δὲν εὑρίσκεται στὰ βιβλία, οὔτε στὰ σχολεῖα μας οὔτε στοὺς δρόμους.
Ἡ ἀλήθεια γεννιέται καὶ πεθαίνει μέσα μας.
Ἐὰν ἐμεῖς μποροῦμε νὰ διατηροῦμε μαζύ της σχέσεις ζωντανές, ὅλα τὰ ἄλλα ἀκυρώνονται… Συνέχεια →

Τὸ νὰ τρέχῃκάποιος ἐπάνω κάτω ὅλη τὴν ἡμέρα δὲν σημαίνει ἀπαραίτητα ὅτι εἶναι καὶ δραστήριος.
Οἱ περισσότεροι ἀποκαλοῦμε δράσι αὐτό ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι φυγὴ καὶ ἄρνησις τῆς ὑπάρξεώς μας. Συνέχεια →

Ὑπάρχουν δύο ὁπτικὲς γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὰ γεγονότα.
Ὑπάρχει ἡ ἀνοικτὴ ματιά, ἡ φωτεινή, αὐτὴ ποὺ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἐξακολουθήσουμε νὰ στεκόμεθα ἐλεύθεροι, ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ἡ ἄλλη, ἡ τρομαγμένη. Ἡ ἀπελπισμένη. Συνέχεια →

Ὅταν μποροῦμε νὰ δοῦμε τὸν ἑαυτό μας μέσα στὰ πράγματα ποὺ ἀπεχθανόμαστε ἤ φοβόμαστε, ἀλλὰ καὶ σ αὐτά που ἀγαπάμε, τότε ἀντιλαμβανόμαστε μιὰ μεγάλη πνευματικὴ ἀλήθεια… Συνέχεια →

Μιλᾶμε γιὰ ἀπελευθέρωσιν ἀπὸ τὸν κάθε δυνάστη, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸν πρῶτο δυνάστη, τὸν σημαντικότερον, ἀρνούμεθα νὰ τὸν δοῦμε…
Μιλᾶμε γιὰ ἐχθρό, τὴν στιγμὴ ποὺ τὸν πρῶτο ἐχθρό, τὸν ἀπειλητικότερον, εἴμαστε ἀνίκανοι νὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε…
Μιλᾶμε γιὰ τὸν ἡγέτη ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουμε, τὴν στιγμὴ ποὺ ἔχουμε ἀρνηθεῖ τὸ δικαίωμα στὴν ὕπαρξίν του… Συνέχεια →

Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ ἔμαθα, ὅταν ἄρχισα νὰ ἀσχολοῦμαι σοβαρὰ μὲ τὸν κόσμο μας, σὲ ὅλα του τὰ ἐπίπεδα, ἦταν πὼς ἡ πραγματικὴ ἀνάγκη τῆς Ἀνθρωπότητος εἶναι ἡ ἀπομυθοποίησις. Ἀπὸ ἐκεῖ ὀφείλουμε ὅλοι μας νὰ ξεκινήσουμε γιὰ νὰ διεκδικήσουμε μέρος τοῦ δικαιώματος τοῦ ἐλευθέρως διαβιεῖν.
Μέρος ὅμως… Διότι ὁλόκληρο τὸ δικαίωμα περιλαμβάνει κι ἀπαιτεῖ πολλὰ πολλὰ στάδια, τὰ ὁποῖα συνήθως ἀδυνατοῦμε νὰ περάσουμε… Συνέχεια →