Μία εἰκόνα ποὺ σὲ κάποιων τὰ μάτια μοιάζει μὲ διαμερτυρία…
Στὰ δικά μου τὰ μάτια ὅμως μοιάζει μὲ ἀνάγκη…
Αὐτό, ποὺ ἐμεῖς ἀποκαλοῦμε πολιτισμό, δὲν εἶναι πολιτισμός… Εἶναι καταστροφή. Εἶναι τὸ τέρας ποὺ κατασπαράζει κάθε εἴδους ζωῆς καὶ τὸ ἀπολαμβάνει… Συνέχεια →

Πολλὲς φορὲς στὴν ζωή μου ἔχω πέσει θῦμα τῶν συναισθημάτων μου.
Αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνομαι φυσικὰ …κατόπιν ἑορτῆς. Ὅταν δῆλα δή, μετὰ ἀπὸ κάποιο χρόνο, ἐπανατοποθετῶντας τὰ γεγονότα στὴν σειρά, πασχίζοντας νὰ διατηρήσω ἔξω ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς παρατηρήσεως τὸ ὅποιο μου συναίσθημα, ἀξιολογῶ ἐκ νέου τὰ ὅποια μου συμπεράσματα καὶ τὶς ἀποφάσεις μου, ἀλλὰ ὑπὸ τὸ πρίσμα πλέον τῆς λογικῆς.
Αὐτὸ φυσικὰ εἶναι πάντα ἀρκετὰ δύσκολο, ἰδίως ἐὰν τὰ ὅποια γεγονότα σχετίζονται μὲ πρόσωπα ποὺ μὲ δένουν κάποιες σχέσεις μαζύ τους. Συνέχεια →

Πῶς μπορῶ νά ἀποτινάξω ὅλα αὐτά πού μέ βαραίνουν;
Πῶς μπορῶ νά δομήσω νέες συνθῆκες γιά πιό μεγάλη ἐλευθερία στήν σκέψιν καί στήν διαβίωσίν μου;
Πῶς μπορῶ νά κερδίσω ὅλα αὐτά πού μοῦ στεροῦν; Συνέχεια →

Ἡ ἀνάγκη μας νὰ παραμένουμε μέλη μίας ὁμάδος συχνὰ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ ἀνεχθοῦμε καταστάσεις, συμπεριφορὲς καὶ δρώμενα ποὺ δὲν μᾶς εὐχαριστοῦν.
Αὐτὰ ὅμως, τὰ πολλά, ποὺ ἀνεχόμαστε, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπεισέρχεται ἡ κατάστασις τῆς ἀνοχῆς, ἀποδεικνύουν πὼς μᾶλλον πρέπει νὰ ἐπανεξετάσουμε τὴν σχέσιν μας μὲ τὴν ὁμάδα. Εἶναι παράλογον τὸ νὰ θυσιάζουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες, τὰ πιστεύω μας ἤ τὰ ὄνειρά μας, πρὸ κειμένου νὰ παραμένουμε κάπου ἐντεταγμένοι καὶ νὰ μὴν αἰσθανθοῦμε μόνοι μας. Συνέχεια →

Ἔχει καὶ ἡ πλήξις τὶς ἀρετές της.

Ἀφοῦ μᾶς ἐξουθενώσει, μᾶς ὑποχρεώνει νὰ δραστηριοποιηθοῦμε καὶ νὰ ἐκμεταλευθοῦμε τὶς ἀπίθανες δυνατότητες, ποὺ μᾶς προσφέρει αὐτὸ τὸ ἀργὸ κύλισμα τοῦ χρόνου. Συνέχεια →

Ἡ γνώσις, ποὺ πράγματι βοηθᾶ στὴν βελτίωσιν τῶν συνθηκῶν διαβιώσεως τῆς Ἀνθρωπότητος, εἶναι κάτι ἀπέραντο, μὲ ἀρχὴ καὶ δίχως τέλος. (Γιὰ τὰ δικά μας, περιορισμένα, ἀπὸ πλευρᾶς χρόνου παραμονῆς στὸν πλανήτη, κριτήρια.)
Εἶναι μία διαδρομή, ποὺ ὅποιος ἀποφασίση νὰ τὴν διανύσῃ, γνωρίζει πὼς θὰ πληρώση βαρύτατα τιμήματα. Συνέχεια →