Ἄν καὶ καθημερινῶς πασκίζω νὰ εὕρω τρόπους, δρόμους, ὀπτικὲς πρὸ κειμένου νὰ ἀποδείξω πρῶτα στὸν ἑαυτόν μου καὶ μετὰ στοὺς ἄλλους, πὼς ἀνάγκη μας πλέον, ὡς Ἄνθρωποι κι ὡς κοινωνίες, εἶναι νὰ ἀναζητοῦμε, νὰ ἐντοπίζουμε, νὰ συναναστρεφόμεθα μὲ «φωτεινοὺς ἀνθρώπους», πρὸ κειμένου κι ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας νὰ «ἀνεβαίνουμε» ψυχολογικὰ ἀλλὰ καὶ ἠθικά, τὴν ἐπάτησα!!!
Καὶ τὴν πάτησα ΠΟΛΥ ΑΣΚΗΜΑ!!!
Κι ὄχι μόνον τὴν ἐπάτησα, ἀλλὰ δυστυχῶς, ἄν καὶ ἐγνώριζα κάποια πράγματα, ἐπέλεγα νὰ δίδῳ παρατάσεις καὶ πιστώσεις χρόνου στὶς ἀποφάσεις ποὺ ὄφειλα νὰ λάβω.
Τὸ γιατὶ εἶναι εὔκολο νὰ ἀπαντηθῇ κι ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὶς δικές μου καταβολές, ποὺ μοῦ ὑπαγορεύουν πὼς τὶς σχέσεις μας τὶς προστατεύουμε, μὲ κάθε κόστος καὶ τίμημα…
Ψευδές… Ψευδὲς ἐὰν αὐτὲς οἱ σχέσεις μᾶς κάνουν κακό.

Μία οἰκογενειακὴ συναναστροφή, ποὺ ἐξακολουθοῦσε γιὰ χρόνια, ἀλλὰ ποὺ ἐμπεριεῖχε ΜΟΝΟΝ πολὺ σκοτάδι, ἄρνησιν, κακία, φθόνο, ἀνασφάλεια, κουτσομπολιὸ καὶ πολὺ …παρασκήνον, προσφάτως ἔγινε ἀφορμὴ νὰ ξανὰ πιάσῳ κάποια κομμάτια τῆς ζωῆς μου καὶ νὰ τὰ ἐπανεξετάσῳ.
Τὰ ἔπιασα ἕνα ἕνα, τὰ ἐρεύνησα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ τὰ ἐτοποθέτησα ἀκριβῶς ἐκεῖ ποὺ τοὺς ἀξίζουν: Στὴν θέσιν τους.
Τὰ πρόσωπα δὲ ποὺ σχετίζοντο μὲ αὐτὲς τὶς καταστάσεις ἁπλῶς τοὺς ἄνοιξα τὴν πόρτα καὶ τὰ …ἐπέταξα ἔξω ἀπὸ τὴν ζωή μου!!! Συνέχεια →

Τὸ σχόλιον στὴν φωτογραφία μὲ προβλημάτισε…
Εἶναι ἔτσι; Ἤ ὄχι;
Μποροῦν νά δοῦν ἤ ὄχι οἱ ἄλλοι τό ποιά εἶμαι;
Ἔχει σημασία τό τί θά δοῦν οἱ ἄλλοι σέ ἐμέναν ἤ ὄχι;

Δὲν εἶναι ἔτσι… Συνέχεια →

Κάθε φορὰ ποὺ καταδικάζεις ἤ κανεὶς κριτική, στέλνεις κάτι πρὸς τὰ ἔξω, ποὺ θὰ ἐπιστρέψῃ σὲ ἐσέναν.

Φαντάζεσαι πόσο θαυμάσιο θά ἤταν ἄν μποροῦσες νά ζήσῃς τήν ζωή σου χωρίς νά σέ κριτικάρῃ κάποιος;
Δέν θά ἦταν ὑπέροχο νά αἰσθάνεσαι ἀπόλυτα ἄνετος;
Δέν θά ἤταν ὅλα πιὸ εὔκολα;  Συνέχεια →

Εἶχα μία συζήτησιν ἐχθὲς μὲ ἕνα παιδί.
Ὅταν ἐφθάσαμε στὸ νὰ θίξουμε τὰ ὅσα συμβαίνουν καὶ τὸ τί μέλλεται, τὸ παιδὶ ἀνησύχησε καὶ ἐφοβήθη…
Ὁ θάνατος τὸ ἐτρόμαξε… Ὄχι ἀπαραιτήτως ὁ δικός του ἀλλὰ γενικῶς… Συνέχεια →