Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»

Κοντὴ μνήμη καὶ …λογικὴ

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Κοντὴ μνήμη καὶ ...λογικὴἜχουμε μνήμη… Ἕχουμε ἀναμνήσεις… Ἔτσι πιστεύουμε… Ἔτσι θὰ θέλαμε νὰ πιστεύουμε γιὰ ἐμᾶς…
Ἀλλὰ εἶναι τόσο ἀστεία ἡ πραγματικότης μας…

Δὲν θὰ ἀναφερθῶ σήμερα φυσικὰ στὰ περὶ ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων καὶ στὰ παραμύθια πού, κατὰ καιρούς, μᾶς πωλοῦν.
Οὔτε στὶς διάφορες σημαῖες, ποὺ κατὰ καιροὺς σηκώνουμε.
Οὔτε στὰ κοινωνικοπολιτικὰ δεδομένα, ποὺ διαρκῶς ἀλλάζουν καὶ μέσῳ τῆς προπαγάνδας σταδιακῶς τὰ ἀποδεχόμεθα σὰν κάτι …ἀναγκαῖον.
Θὰ ἀναφερθῶ μόνον, γιὰ τὴν ὥρα, στὰ προσωπικά μας δεδομένα. Σὲ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα ποὺ μᾶς κάνουν νὰ διαβιοῦμε εὐτυχισμένοι ἢ δυστυχισμένοι. Διότι ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν προσωπική μας ζωή, μποροῦμε ἢ δὲν μποροῦμε, νὰ ἐκτιμήσουμε καὶ τὶς ἐξωτερικὲς παραμέτρους. Συνέχεια →

Μυαλὰ κιμάς…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Πληροφορία.
Ἄφθονη πληροφορία. Ἀνεξέλεγκτη πληροφορία. Ἀφιλτράριστη πληροφορία.
Πληροφορία ποὺ δὲν κρίνεται, δὲν ἐπεξεργάζεται, δὲν «ἀρχειοθετεῖται».
Εἴμαστε θύματα τῆς πληροφορίας.

Ἀπὸ ἐδῶ μαθαίνουμε τὸ ἄλφα κι ἀπὸ ἐκεῖ τὸ ἀντίθετό του. Συνέχεια →

Ὅλοι μαζύ ἤ ὁ κάθε ἕνας μόνος του;

ἀπὸ τὸν/τὴν

7

Μὲ ἀφορμὴ τὰ διάφορα σχόλια καὶ τὰ δημοσιεύματα, ποὺ προσπάθησαν νὰ ἀπαξιώσουν (ἢ καὶ νὰ μεγιστοποιήσουν) τὶς ἐπιτυχίες τῶν ἀθλητῶν μας, στὰ ὀλυμπιακὰ παίγνια τῆς Βραζιλίας, προβληματίσθηκα ἐντόνως. Ἰδίως μὲ ὅσα πικρόχολα στιγμάτιζαν τὴν ἀριστεία. (Τὸ ἴδιο προβληματισμένη ἔνοιωσα καὶ γιὰ αὐτὰ ποὺ μεγιστοποιοῦσαν τὰ ἐπιτεύγματα τῶν -φερομένων ὡς- ὀλυμπιονικῶν καὶ …θεοποιοῦσαν, ἐπιλεκτικῶς, τὴν ἀριστεία, ἀποδίδοντάς την μόνον σὲ ὁλίγους καὶ ἀρνούμενοι νὰ συνειδητοποιήσουν πὼς ὅλων μας στόχος πρέπει νὰ εἶναι αὐτή!)

Μᾶλλον ἐμεῖς πλέον, ὡς …«κοινωνίες», λειτουργώντας ἀγελαδηδόν, ἀρνούμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε μερικὲς καθοριστικὲς λεπτομέρειες, ποὺ θὰ μᾶς βοηθοῦσαν ἴσως νὰ δοῦμε τὸν κόσμο μας μὲ ἄλλο μάτι καί, σιγὰ σιγά, νὰ ξεκινήσουμε τὶς ἀλλαγές μας.

Πολλὰ τὰ ἐπιφανειακὰ αἴτια αὐτῆς τῆς καταστάσεως μὰ σίγουρα, κάπου στὸ βάθος βάθος, μίαν κοινὴ ῥίζα θὰ ἔχουν. Μίαν ῥίζα, ποὺ ἐὰν τὴν ἐντοπίσουμε, τότε πράγματι θὰ ἔχουμε (κυριολεκτικῶς) ἐλπίδες ὡς ἀνθρωπότης. Συνέχεια →

Ὁ (κοινὸς) δρόμος. (ἀναδημοσίευσις)

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ξημέρωσε Ἕλληνες! Ὥρα γιὰ τὸν δρόμο!

Ἐὰν κάτσουμε νὰ ἀναζητήσουμε τὶς ἀλήθειες τῆς ἱστορίας, καὶ δὲν φορᾶμε παρωπίδες, τότε θὰ διαπιστώσουμε πὼς εἶναι κοινὲς γιὰ ὅλους μας.

(Παρωπίδες στὴν μελέτη τῆς ἱστορίας σημαίνει ἑρμηνεία γεγονότων. Ἡ μελέτη τῆς ἱστορίας δὲν εἶναι ἑρμηνεία. Εἶναι ἐν σειρᾷ καταγραφὴ τῶν γεγονότων. Ὄχι ὅ,τι θέλουμε… Ὅ,τι βλέπουμε! Ἐὰν φυσικὰ βλέπουμε….)

Συνέχεια →

Ἄκου τὴν φωνή…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὅλοι ἔχουν τὴν δική τους φωνή….
Οἱ περισσότεροι ὅμως ἐπιτρέπουν στὶς γνῶμες τῶν ἄλλων νὰ σκεπάσουν αὐτὴν τὴν φωνή…

Ἄκουσε αὐτὴ τὴν φωνή, ποὺ βγαίνει ἀπὸ μέσα σου.
Κι ὅταν αὐτὴ ἡ φωνὴ σωπαίνει νὰ εἶσαι σίγουρος ὅτι κάτι δεν πάει καλά… Συνέχεια →

Ἀναζητώντας ταὐτότητα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἀναζητώντας ταὐτότητα...Ὅλοι μας τώρα πιά, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισσότερο, συνειδητοποιοῦμε πὼς ἔχουμε λάβει λάθος πορεία.
Οἱ διαδρομές καταλήγουν σὲ ἀδιέξοδα καὶ οἱ κοινωνίες μας μετατρέπονται σὲ κρεατόμαζες.
Ὁπουδήποτε κι ἐὰν στραφοῦμε διακρίνουμε ἀδιέξοδα καὶ σιγὰ σιγά, ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ τὴν δική του σκοπιά, συνειδητοποιοῦμε πὼς ἐφ΄ ὅσον κάτι «στράβωσε» στὶς ζωές μας, μᾶλλον ἐμεῖς τὸ στραβώσαμε. Συνέχεια →