Μὲ ἀφορμὴ τὰ διάφορα σχόλια καὶ τὰ δημοσιεύματα, ποὺ προσπάθησαν νὰ ἀπαξιώσουν (ἢ καὶ νὰ μεγιστοποιήσουν) τὶς ἐπιτυχίες τῶν ἀθλητῶν μας, στὰ ὀλυμπιακὰ παίγνια τῆς Βραζιλίας, προβληματίσθηκα ἐντόνως. Ἰδίως μὲ ὅσα πικρόχολα στιγμάτιζαν τὴν ἀριστεία. (Τὸ ἴδιο προβληματισμένη ἔνοιωσα καὶ γιὰ αὐτὰ ποὺ μεγιστοποιοῦσαν τὰ ἐπιτεύγματα τῶν -φερομένων ὡς- ὀλυμπιονικῶν καὶ …θεοποιοῦσαν, ἐπιλεκτικῶς, τὴν ἀριστεία, ἀποδίδοντάς την μόνον σὲ ὁλίγους καὶ ἀρνούμενοι νὰ συνειδητοποιήσουν πὼς ὅλων μας στόχος πρέπει νὰ εἶναι αὐτή!)
Μᾶλλον ἐμεῖς πλέον, ὡς …«κοινωνίες», λειτουργώντας ἀγελαδηδόν, ἀρνούμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε μερικὲς καθοριστικὲς λεπτομέρειες, ποὺ θὰ μᾶς βοηθοῦσαν ἴσως νὰ δοῦμε τὸν κόσμο μας μὲ ἄλλο μάτι καί, σιγὰ σιγά, νὰ ξεκινήσουμε τὶς ἀλλαγές μας.
Πολλὰ τὰ ἐπιφανειακὰ αἴτια αὐτῆς τῆς καταστάσεως μὰ σίγουρα, κάπου στὸ βάθος βάθος, μίαν κοινὴ ῥίζα θὰ ἔχουν. Μίαν ῥίζα, ποὺ ἐὰν τὴν ἐντοπίσουμε, τότε πράγματι θὰ ἔχουμε (κυριολεκτικῶς) ἐλπίδες ὡς ἀνθρωπότης. Συνέχεια
Ὅλοι ἔχουν τὴν δική τους φωνή….
Ὅλοι μας τώρα πιά, ἄλλος λιγότερο κι ἄλλος περισσότερο, συνειδητοποιοῦμε πὼς ἔχουμε λάβει λάθος πορεία.
