Tὸν 20ό αἰῶνα, λένε, πὼς προοδεύσαμε. Ἴσως, τεχνολογικὰ μᾶλλον.
Ἀλλὰ δεν εὐτυχήσαμε σὰν ἄνθρωποι.
Γι’ αὐτό, τὸν 21ο αἰῶνα θὰ δρέψουμε τοὺς καρποὺς τοῦ 20οῦ, τὴν ἀλαζονεία δηλαδὴ καὶ τὴν πνευματική μας πενία, Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὅταν ἀπασχολῶ τὸ μυαλό μου μὲ τοὺς φόβους μου…
Τότε ὅλη ἡ ἡμέρα μου, ἡ ζωή μου, ἀκόμη καὶ τὸ μέλλον μου ἀπασχολοῦνται μόνον μὲ τοὺς φόβους μου.
Δὲν ἀφήνω χῶρο γιὰ νὰ εἰσέλθῃ τὸ νέον, τὸ ὄραμα, τὸ ὄνειρο. Συνέχεια
Τώρα ποὺ τελειώνει κι αὐτὴ ἡ χρονιά…
Τώρα ποὺ κι αὐτὴ ἡ χρονιὰ εὑρίσκεται στὸ τέλος της, πολλὰ εἶναι τὰ ὄνειρά ποὺ περιμένουν πίσω ἀπὸ τὶς κουρτίνες, πολλὲς εἶναι οἱ δημιουργικὲς σπίθες ποὺ περιμένουν νὰ μετατραποῦν σὲ φλόγες, πολλὲς ἐπιθυμίες ποὺ περιμένουν νὰ βγοῦν στὸ φῶς.
Χρονολογικὰ εἴμαστε στὸ τέλος τοῦ χρόνου, ἀλλὰ στὴν πραγαματικότητα εἴμαστε σὲ μιὰ νέα ἀρχὴ τοῦ ταξειδιοῦ μας.
Ὁ Δρόμος εἶναι γεμάτος ἄπειρες χαρές, ποὺ περιμένουν νὰ ἀποκαλυφθοῦν μέσα ἀπό τὶς μικρὲς ἤ μεγάλες στιγμές.
Νὰ θυμάσαι ὅτι τὸ μονοπάτι εἶναι ἑλικοειδὲς καὶ ἔχει πολλὰ στρυφογυρίσματα. Συνέχεια
Ἡ ὀμορφιὰ δὲν …κατακτᾶται. Κερδίζεται μὲ θυσίες.
Ὅσος κι ἐὰν εἶναι ὁ πόνος, στὴν πορεία γιὰ τὴν ἀναζήτησίν της, πάντα ἀξίζει ἡ διαδρομή.
Μόνον ἐὰν κοπιάσουμε, μὲ τὴν ὀρθή, τὴν ἀρχέγονο σημασία τῆς λέξεως, μποροῦμε νὰ σεβασθοῦμε, νὰ κατανοήσουμε καὶ τελικῶς νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα στὸ νὰ βιώσουμε τὴν ὀμορφιά. Συνέχεια
Ἀντέχεις (οὔτως ἢ ἄλλως)!!!
Ὅ,τι ΔΕΝ μᾶς σκοτώνει μᾶς δυναμώνει.
Καὶ τώρα καλούμεθα νὰ ἀποδείξουμε πὼς δικαιούμεθα τὴν ζωή.
Δὲν τὸ γνωρίζεις, ἀλλὰ ἀντέχεις. Συνέχεια
Ἀκυρώνοντας τὴν λογική μας, τρεφόμεθα μὲ …ἐλπίδες!!!
Εὑρεθήκαμε μὲ κάποιους φίλους ἀπὸ τὰ παλαιά, πρὸ ἡμερῶν. Μαζύ τους, στὴν συνάντησιν, ἦσαν καὶ οἱ γονεῖς τους.
Τὰ λέγαμε χαρούμενοι καὶ χαλαροί… Ζέστη εἴχαμε… Χρόνο εἴχαμε… Καλὸ κρασάκι εἴχαμε…
Καλὴ καρδιὰ ἐπίσης…
Κι ἐκεῖ, ἐπάνω στὴν κουβέντα, πιάσαμε καὶ τὰ πολιτικά. (Πῶς νά τό ἀποφύγουμε ἄλλως τέ;)
Ὁ πατέρας τοῦ φίλου μας ἕνας ῥομαντικὸς ἄνθρωπος, πολὺ γλυκός, ποὺ ἐπέρασε τὰ χρόνια του μὲ πολὺ κόπο, δουλειὰ κι ἀγωνία, ἀλλὰ πάντα ἐστάθη ἀποστασιοποιημένος. Ἡ ζωή του ΔΕΝ τοῦ ἄρεσε καὶ σιγὰ σιγὰ ἔφτιαξε ἕναν δικό του κόσμο, ἕναν κόσμο ποὺ χωροῦσε ὅλα αὐτὰ ποὺ δὲν κατάφερε καὶ ποὺ δὲν ἐτόλμησε νὰ διεκδικήσῃ καὶ νὰ ζήσῃ.
Τὸ παθαίνουν αὐτὸ οἱ εὐαίσθητοι ἄνθρωποι.
Ὅμως σὲ ἐκείνην τὴν συνάντησιν δὲν ἦταν ὁ καταθλιπτικὸς κυριούλης, ἀλλὰ ἕνας ἰδιαιτέρως ἱκανοποιημένος κι εὐχαριστημένος ἄνθρωπος. Ὅ,τι καὶ νὰ λέγαμε ἐκεῖνος χαιρόταν.
Κι ὅταν τὸν ἐρώτησα γιὰ τὰ αἴτια τῆς ἱκανοποιήσεώς του, μοῦ ἀπεκάλψυε πὼς ἔρχεται ἡ ἀριστερὰ ἐπὶ τέλους στὰ πράγματα καὶ τοῦ φεύγει ἕνα βάρος. Τώρα δικαιώνεται ἡ γενιά του. Τώρα, ἐπὶ τέλους, μπορεῖ νὰ ἐλπίζῃ… Συνέχεια