Τώρα ποὺ κι αὐτὴ ἡ χρονιὰ  εὑρίσκεται στὸ τέλος της, πολλὰ εἶναι τὰ ὄνειρά ποὺ περιμένουν πίσω ἀπὸ τὶς κουρτίνες, πολλὲς εἶναι οἱ δημιουργικὲς σπίθες ποὺ περιμένουν νὰ μετατραποῦν σὲ φλόγες, πολλὲς ἐπιθυμίες ποὺ περιμένουν νὰ βγοῦν στὸ φῶς.

Χρονολογικὰ εἴμαστε στὸ τέλος τοῦ χρόνου, ἀλλὰ στὴν πραγαματικότητα εἴμαστε σὲ μιὰ νέα ἀρχὴ τοῦ ταξειδιοῦ μας.
Ὁ Δρόμος εἶναι γεμάτος ἄπειρες χαρές, ποὺ περιμένουν νὰ ἀποκαλυφθοῦν μέσα ἀπό τὶς μικρὲς ἤ μεγάλες στιγμές.
Νὰ θυμάσαι ὅτι τὸ μονοπάτι εἶναι ἑλικοειδὲς καὶ ἔχει πολλὰ στρυφογυρίσματα. Συνέχεια →

Ὅσος κι ἐὰν εἶναι ὁ πόνος, στὴν πορεία γιὰ τὴν ἀναζήτησίν της, πάντα ἀξίζει ἡ διαδρομή.
Μόνον ἐὰν κοπιάσουμε, μὲ τὴν ὀρθή, τὴν ἀρχέγονο σημασία τῆς λέξεως, μποροῦμε νὰ σεβασθοῦμε, νὰ κατανοήσουμε καὶ τελικῶς νὰ κερδίσουμε τὸ δικαίωμα στὸ νὰ βιώσουμε τὴν ὀμορφιά. Συνέχεια →

Ὅ,τι ΔΕΝ μᾶς σκοτώνει μᾶς δυναμώνει.
Καὶ τώρα καλούμεθα νὰ ἀποδείξουμε πὼς δικαιούμεθα τὴν ζωή.

Δὲν τὸ γνωρίζεις, ἀλλὰ ἀντέχεις. Συνέχεια →

Ὅταν ἀρχίζουμε να ἐμπιστευόμεθα τὴν σοφία τῆς καρδιᾶς μας καὶ νὰ κάνουμε ἐπιλογὲς βασισμένες σὲ αὐτὸ που εἶναι σωστὸ γιὰ ἐμᾶς, μπαίνουμε σὲ μιὰ διαδικασία μεταμορφώσεως καὶ ἐξελίξεως, καὶ τότε εὑρίσκουμε τὸ …Ἅγιο Δισκοπότηρο, ποὺ εἶναι ἡ δική μας αὐθεντικότης. Συνέχεια →