Κι ὅμως…
Δὲν εἴμαστε ξένοι μεταξύ μας… Συνέχεια →

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας πλούσιος κτηματίας, που δεν είχε κανέναν άλλον στον κόσμο, παρά τον μονάκριβο γιο του. Ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ φοβητσιάρης, φοβόταν ακόμα και την ίδια του τη σκιά. Ένα βράδυ είδε ένα παράξενο όνειρο: πως το γιό του τον έφαγε ένα λιοντάρι. Ο κτηματίας φοβήθηκε πάρα πολύ κι επειδή δεν ήθελε το όνειρο αυτό να βγει αληθινό, κάλεσε τους καλύτερους μαστόρους κι έχτισε ένα σπίτι με πολλά δωμάτια, σωστό παλάτι.
Το μέγαρο αυτό όμως είχε τα παράθυρά του πολύ ψηλά, τις πόρτες του πάντα κλειδωμένες και περιστοιχιζόταν από έναν ψηλό φράχτη. Εκεί μέσα κρατούσε κλειδωμένο το μοναχογιό του ο κτηματίας. Και για να μη στενοχωριέται το παιδί, ο κτηματίας κάλεσε ένα σπουδαίο ζωγράφο και του ζήτησε να ζωγραφίσει όλους τους τοίχους του σπιτιού.

Συνέχεια →

Τώρα ποὺ μεγάλωσα αἰσθάνομαι ὅτι ἀπὸ τὴν παιδικὴ στὴν ἐνήλικη ζωὴ μεσολαβεῖ ἔνα βῆμα, ἕνα καὶ μοναδικὸ βῆμα μοναχικότητος, ποὺ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ γίνουμε ὁ ἐαυτός μας.
Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὁ ἐρημίτης καὶ ἡ γριὰ ἀρκούδα τῶν βουνῶν κουβαλοῦν πάντα μαζύ τους ἕνα νῆμα ποὺ τοὺς συνδέει μὲ τοὺς γονεῖς τους, μὲ τοὺς ἀγαπημένους τους τοὺς συγγενεῖς τους καὶ μὲ τις ἀναμνήσεις τῶν παιδικῶν τους χρόνων. Συνέχεια →

Μοῦ εἶπε ἕνα παιδὶ μόλις δώδεκα ἐτῶν πρὸ ἡμερῶν.
«Τὸ ἀγοράζω. Ὅ,τι θέλω τὸ ἀγοράζω. Λεφτὰ ἔχουμε!!!»

Ἡ συζήτησις περιεστρέφετο γύρω ἀπὸ τὸ ἐὰν εἶχε στόχους καὶ ποιούς.
Μοῦ μίλησε γιὰ κάποια πτυχία ποὺ θὰ ἤθελε νὰ ἔχῃ, μεγαλώνοντας, καὶ μόλις ἔφθασε στὸν βαθμὸ δυσκολίας, ποὺ ἴσως νὰ συναντοῦσε, στὴν διαδρομή του γιὰ τὴν λήψι αὐτῶν τῶν πτυχίων, ἀν τί νὰ μοῦ πῇ πὼς ἦταν διατεθειμένο νὰ προσπαθήσῃ καὶ νὰ καταβάλῃ τὸ ὅποιο τίμημα, μοῦ ἐδήλωσε θρασύτατα πὼς δὲν πρόκειται νὰ κοπιάσῃ, διότι λεφτὰ ἔχουν… «Τὸ ἀγοράζω. Ὅ,τι θέλω τὸ ἀγοράζω!!! Γιατί νά μήν ἀγοράσω καί αὐτά τά πτυχία;»

Συνέχεια →