Τώρα ποὺ μεγάλωσα αἰσθάνομαι ὅτι ἀπὸ τὴν παιδικὴ στὴν ἐνήλικη ζωὴ μεσολαβεῖ ἔνα βῆμα, ἕνα καὶ μοναδικὸ βῆμα μοναχικότητος, ποὺ μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ τοὺς γονεῖς μας, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ γίνουμε ὁ ἐαυτός μας.
Ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ὁ ἐρημίτης καὶ ἡ γριὰ ἀρκούδα τῶν βουνῶν κουβαλοῦν πάντα μαζύ τους ἕνα νῆμα ποὺ τοὺς συνδέει μὲ τοὺς γονεῖς τους, μὲ τοὺς ἀγαπημένους τους τοὺς συγγενεῖς τους καὶ μὲ τις ἀναμνήσεις τῶν παιδικῶν τους χρόνων. Συνέχεια →

Μοῦ εἶπε ἕνα παιδὶ μόλις δώδεκα ἐτῶν πρὸ ἡμερῶν.
«Τὸ ἀγοράζω. Ὅ,τι θέλω τὸ ἀγοράζω. Λεφτὰ ἔχουμε!!!»

Ἡ συζήτησις περιεστρέφετο γύρω ἀπὸ τὸ ἐὰν εἶχε στόχους καὶ ποιούς.
Μοῦ μίλησε γιὰ κάποια πτυχία ποὺ θὰ ἤθελε νὰ ἔχῃ, μεγαλώνοντας, καὶ μόλις ἔφθασε στὸν βαθμὸ δυσκολίας, ποὺ ἴσως νὰ συναντοῦσε, στὴν διαδρομή του γιὰ τὴν λήψι αὐτῶν τῶν πτυχίων, ἀν τί νὰ μοῦ πῇ πὼς ἦταν διατεθειμένο νὰ προσπαθήσῃ καὶ νὰ καταβάλῃ τὸ ὅποιο τίμημα, μοῦ ἐδήλωσε θρασύτατα πὼς δὲν πρόκειται νὰ κοπιάσῃ, διότι λεφτὰ ἔχουν… «Τὸ ἀγοράζω. Ὅ,τι θέλω τὸ ἀγοράζω!!! Γιατί νά μήν ἀγοράσω καί αὐτά τά πτυχία;»

Συνέχεια →

Κάποτε, πρὸ περίπου δεκαπέντε ἐτῶν, φίλος οἰκογενειακὸς ἔχασε τὸ μοναχοπαίδι του καὶ σκεπτόταν νὰ εὕρῃ κάποιον νέο ἄνθρωπο, μὲ οἰκογένεια, στὸ ξεκίνημα τῆς ζωῆς του, γιὰ νὰ τὸν «υἱοθετήσῃ», κατὰ μίαν ἔννοιαν, καὶ νὰ τοῦ μεταβιβάσῃ τὴν περιουσία του στὴν συνέχεια.
Δὲν ἤθελε κάποιον γιὰ νὰ τοῦ ἀλλάξῃ τὴν ταὐτότητά του καὶ τὸ ὄνομά του, ἀλλὰ κάποιον ποὺ νὰ μπορῇ νὰ ἀναλάβῃ τὶς ἐπιχειρήσεις του καὶ στὴν συνέχεια νὰ τὶς κληρονομήσῃ.

Τότε λοιπὸν ἔκανα παρέα μὲ μίαν οἰκογένεια, ἀριστερῶν πεποιθήσεων, ἡ ὁποία πράγματι ἦταν στὴν ἀρχὴ τῶν βημάτων της καὶ ἀντιμετώπιζε πολλὲς δυσκολίες οἰκονομικές. Ἡ σημαντικὴ λεπτομέρεια ὅμως ἦταν στὸ ὅ,τι αὐτὴ ἡ οἰκογένεια ἦταν ἀριστερῶν πεποιθήσεων καὶ δράσεως, κατὰ πῶς ἐδήλωνε κι ἔπραττε, ἰσχυριζομένη πὼς Συνέχεια →