Σιγὰ μὴ κάτσῃς…
Ἐὰν πάλι δὲν εἶμαι λογιστής, κάθεσαι νά σοῦ φτιάξω τήν δήλωσι; Σιγά… Λὲς καὶ δὲν ὑπάρχουν λογιστές…
Ἐὰν δὲν εἶμαι δικηγόρος, κάθεσαι νά σέ ὑπερασπιστῶ σέ μίαν σοβαρή δίκη;
Ξέρω, ξέρω… Οὔτε ποὺ θὰ πλησιάσῃς…
Γιατί λοιπόν, ἐφ΄ ὅσον δέν ἀσχολούμαστε μέ τούς ἀσχέτους, ὅταν ἀναζητοῦμε κάποιον εἰδικό, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς ἄριστον στὸ εἶδος του, δέν τό ἐφαρμόζουμε σέ κάθε τομέα τῆς ζωῆς μας;
Γιατί δέν ἀναζητοῦμε τόν ἀριστότερον σέ κάθε τομέα τῆς ζωῆς μας;
Κλείσαμε ἤδη δύο χρόνια ἱστολογῶντας.
Ἐκύλησαν γρήγορα… Ἄλλοτε δύσκολα κι ἄλλοτε εὔκολα… Ἀναλόγως τῶν ὑπολοίπων δεσμεύσεων καὶ ὑποχρεώσεών μας.
Μὰ στὸ σύνολο, οὔτε τὰ κατάλαβα καλὰ καλά…
Στὴν ἀρχὴ ἐξεκίνησε ἔτσι, ὄχι γιὰ πλάκα, ἄλλὰ ἔτσι, διότι κάτι μὲ «ἔκαιγε» καὶ «ἔπρεπε» νὰ τὸ καταθέσω. Ἤθελα νὰ προλάβω τὶς ἐξελίξεις, νὰ εὕρω τὶς ἀπαντήσεις, νὰ μοιρασθῶ τὶς «εἰκόνες» μου. Μία βία, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, πὼς μὲ εἶχε καταλάβῃ.
Συνέχεια
Ὁποιαδήποτε ὁμοιότης μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα, διόλου συμπτωματικὴ εἶναι!
Ἡμέρες τώρα σκέφτομαι τὸν Γκούρα.
Αὐτόν, τὸν ἀλητάμπουρα ποὺ δολοφόνησε τὸν Δυσσέα μας.
Σκέπτομαι τὴν τιμωρία του, ποὺ ὅμως δὲν ἦλθε ἐν ζωῇ.
Σκέφτομαι τὴν τιμωρία γενικῶς.
Θά πληρώσῃ ὁ Γκούρας;
Πότε; Πῶς; Μέ ποιόν τρόπο;
Ναί, ὁ Φοίνιξ!!!
Ἐκ τῆς τέφρας του ἀναγεννᾶται…
Δὲν ξέρω τὶ στὰ κομμάτια μηχανισμὸς εἶναι αὐτός, ποὺ ἐπιτρέπει σὲ ἕνα πουλὶ νὰ ἀναγεννᾶται ἐκ τῆς τέφρας του, ἀλλὰ ἐμέναν μὲ καλύπτει ὁ μύθος!
Ἐκ τῆς τέφρας μας θὰ ἀναγεννηθοῦμε!
Ἤδη ἔχουμε ἀρχίσει καὶ βαδίζουμε μέσα στὴν φωτιά…
Καιγόμαστε!
Συνέχεια
