Ἔφθασε ἡ στιγμή νά πληρώσῃ ὁ Γκούρας;

Ὁποιαδήποτε ὁμοιότης μὲ τὰ σημερινὰ δεδομένα, διόλου συμπτωματικὴ εἶναι!

Ἡμέρες τώρα σκέφτομαι τὸν Γκούρα. 

Αὐτόν, τὸν ἀλητάμπουρα ποὺ δολοφόνησε τὸν Δυσσέα μας.

Σκέπτομαι τὴν τιμωρία του, ποὺ ὅμως δὲν ἦλθε ἐν ζωῇ. 

Σκέφτομαι τὴν τιμωρία γενικῶς. 

Θά πληρώσῃ ὁ Γκούρας; 

Πότε; Πῶς; Μέ ποιόν τρόπο;

Μαθητὲς κατέλαβαν σχολεῖο μὲ αἲτημα νὰ ἀγορασθῇ μεγάλη σημαία καὶ νὰ γίνεται καθημερινὴ ἒπαρση!

 

Μία ἐποχὴ ποὺ ἡ βία εἶναι καθημερινὸ φαινόμενο ἀκόμα καὶ στοὺς χώρους ἑνὸς σχολείου, τὸ αἲτημα μαθητῶν σὲ σχολεῖο ὑπὸ κατάληψη, ξαφνιάζει εὐχάριστα! Βέβαια ἐπ΄οὐδενὶ μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθῇ τὸ παρακάτω ὡς κροῦσμα βίας, ὃπως ἀναγράφεται στὴν ὀθόνη! Ἢ μήπως ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴν σημαία χαρακτηρίζεται ὡς κροῦσμα βίας ἀπὸ τοὺς «προοδευτικοὺς»;

Συνέχεια

Ἐκ τῆς τέφρας του ἀναγεννᾶται…

Ναί, ὁ Φοίνιξ!!!
Ἐκ τῆς τέφρας του ἀναγεννᾶται…

Δὲν ξέρω τὶ στὰ κομμάτια μηχανισμὸς εἶναι αὐτός, ποὺ ἐπιτρέπει σὲ ἕνα πουλὶ νὰ ἀναγεννᾶται ἐκ τῆς τέφρας του, ἀλλὰ ἐμέναν μὲ καλύπτει ὁ μύθος!
Ἐκ τῆς τέφρας μας θὰ ἀναγεννηθοῦμε!

Ἤδη ἔχουμε ἀρχίσει καὶ βαδίζουμε μέσα στὴν φωτιά…
Καιγόμαστε!
Συνέχεια

Ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴν ἀνάπτυξι καὶ τὴν καταστροφή!

 

Ὅταν ἕνα δάσος χάνεται ἀπὸ πυρκαϊά, τὸ λέμε καταστροφή…
Ὅταν ὅμως ἕνα δάσος χάνεται γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ Μπόμπολα, τὸ λέμε ἀνάπτυξι

Συνέχεια

Στὴν ντόπα τὸ ῥίξαμε!!!

 

Ὅλοι μας! Μὰ ὅλοι μας!!!

Ἤμουν λοιπὸν μὲ ἕναν ἀνεψιό μου, μόλις 18 ἐτῶν, ἐχθές, καὶ συζητούσαμε γιὰ τὶς κινήσεις ποὺ θέλει, ἤ ποὺ πρέπει νὰ κάνῃ, πρὸ κειμένου νὰ μπορέσῃ νὰ εἰσέλθῃ σὲ κάποια σχολή, ποὺ στοχεύει, διότι τὸ καλοκαίρι ποὺ μᾶς πέρασε ἀπέτυχε παταγωδῶς στὶς Πανελλαδικὲς ἐξετάσεις. 
Μεταξὺ τῶν πολλῶν ποὺ μοῦ περιέγραψε, ἦταν καὶ ἡ ξεκάθαρη εἰρωνία τῶν καθηγητῶν τοῦ ἐξεταστικοῦ κέντρου, ὅταν τοὺς ἐδήλωσε πὼς διάβασε μὲν πάρα πολύ, ἀλλὰ μόνον τὰ ὅσα τὰ σχολικά του βιβλία ἐμπεριεῖχαν. Δὲν πῆγε σὲ φροντιστήριο, Συνέχεια

Τὸ καλαμπόκι ποὺ …γεννᾶ πολλὰ ἐρωτήματα!

Ὅταν πρὸ μερικῶν ἐτῶν διάβασα τὴν παρακάτω εἴδησι, δὲν μποροῦσα νὰ τὴν κατανοήσω ἀπόλυτα. Κάτι πάσχιζα νὰ καταλάβω, ἀλλὰ λόγῳ τοῦ ὅ,τι οἱ γνώσεις μου τότε ἦταν περιορισμένες στὰ τῆς βιολογίας καὶ τῆς γενετικῆς, μποροῦσα νὰ συμπεράνω μόνον πὼς αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ καλαμποκιοῦ ἦταν κάτι ποὺ εἶχε νὰ κάνῃ μὲ γενικοτέρους κανόνες τῆς Φύσεως. 
Δῆλα δή, ὅταν ἔχουμε ἕνα καλαμπόκι ποὺ ἀναπτύσσεται σὲ τέτοια ὕψη, δίχως χημικὰ πρόσθετα καὶ δίχως παρέμβασιν στὸν γενετικό του κώδικα, μὲ μοναδικὴ βοήθεια ἀπὸ τὰ ψυχανθή,  τότε κάτι ἔχουμε μάθει στραβὰ καὶ δυστυχῶς τὸ ἐπαναλαμβάνουμε διαρκῶς! Συνέχεια