Τὸ πήδημα τῆς καπετάνισσας…

φωτογραφία

Ὁ Νίκηζας Μπότσαρης, κατεβαίνοντας ἀπὸ τὰ Θοδώριανα, προηπάντησε τὰ λείψανα τοῦ Ζαλόγγου. Ὅλη ἡ φάρα τῶν Μποτσαραίων ἦταν ἀνήσυχη γιὰ τὴν τύχη της. Ὁ ὁπλαρχηγὸς Κώστας Πουλῆς, ποὺ τοὺς ἔταζε πὼς θὰ εὕρισκαν κάθε βοήθεια καὶ πὼς θὰ μποροῦσαν νὰ φτιάσουν καινούργιο Σούλι κατὰ τὰ μέρη τῶν Ἀγράφων, ὄχι μόνον εἶχε χαθῆ τώρα, μά, ὅπως θὰ ἰδοῦμε, κρυφὰ ἑτοίμαζε σῶμα στὰ Γιάννενα, μαζὺ μὲ ἄλλα ὄργανα τοῦ Ἀλῆ, νὰ ἔβγῃ νὰ τοὺς κτυπήσῃ. Ὁ Μάρκος Μπότσαρης, παιδὶ τότε, ὅπως εἴδαμε, εἶχε ὁρκισθῆ νὰ τιμωρήσῃ αὐτὴν τὴν ἀτιμία, βγάζοντας τρίχα τρίχα τὸ μουστάκι τοῦ Πουλῆ. Καὶ κράτησε τὸν λόγο του. Τοῦ ‘καμε, ὅταν μεγάλωσε, μία δημόσια προσβολὴ τόσο βαρειά, ποὺ ὁ Πουλὴς δὲν μπόρεσε νὰ ζήσῃ. Πέθανε ἀπὸ τὸ κακό του. Ὁ τάφος του βρίσκεται στὴν αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ τῶν Μηλατῶν. 

Συνέχεια →

Τὸ βλέμμα τῶν καπεταναίων…

Ἀγαπητοί μου συμπατριῶτες… Ὅποτε νοιώθετε ὅτι δὲν σᾶς ἐκρατοῦν καλὰ τὰ πόδια σας, ἐμπρὸς στὸ παγκόσμιον γίγνεσθαι, νὰ θωρεῖτε τὰ βλέμματα τῶν Καπεταναίων αὐτῶν  καὶ νὰ ‘ποκτᾶτε κουράγιο!

Συνέχεια →

Πύργοι γιὰ γκρέμισμα…

Σὲ κάποια ἔρευνά μου στὸ διαδίκτυο, ἀνεκάλυψα  αὐτὴν τὴν θαυμασία φωτογραφία καὶ χαμογέλασα.  
Μοῦ ἄρεσε… Περισσότερο ἀπὸ ὅλα μοῦ ἄρεσε ἡ θάλασσα… 
Μὰ τὸ χαμόγελο δὲν ὀφειλόταν σὲ μίαν καλὴ διάθεσι χαλαρώσεως ἀλλὰ στὴν εἰκόνα ποὺ εἶδα …πίσω ἀπὸ τὴν εἰκόνα. 
Ὁ τρόπος ποὺ εἶναι στημένες οἱ πέτρες καταδεικνύει μίαν ἀναλογία μὲ αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε πλέον Ἑλλαδοκαφριστάν. 
Συνέχεια →

Κομματοκρατία ἤ Πτωματοκρατία!

 

Κάνω χάζι μὲ τὶς κορῶνες καὶ τὶς δράσεις τῶν κομμάτων.
Κάνω χάζι μὲ τοὺς ὅλο καὶ πιὸ παθιασμένους ὁπαδούς τους.
Κάνω χάζι γενικῶς, μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὴν χώρα μας καὶ γελοιοποιοῦν ἀκόμη περισσότερο τὴν πραγματικότητά μας!!!

Ἀλλὰ καθῶς φαίνεται, μόνον ἐγὼ κάνω χάζι.
Ἤ εἶμαι ἐκτὸς πραγματικότητος ἤ ἕνα μεγάλο τμῆμα τῆς κοινωνίας μας, μᾶλλον τὸ μεγαλύτερον, ἔχει ἀμολύσει τὰ πανιὰ καὶ πάει στὸ …ἄγνωστο μὲ βάρκα τὴν ἐλπίδα.

Συνέχεια →

Γέφυρες πάντα θὰ ὑπάρχουν…

Γέφυρες πάντα θὰ ὑπάρχουν, ἀρκεῖ ἐσὺ νὰ θέλῃς νὰ διαβῇς…

Φυλλίτσα Ἀθηναΐς Ἀναπνιώτου

Συνέχεια →

Κάποτε στὸ Ζάλογγο…

 

εἰκόνα

«…Ἡ φάλαγγα εἶχε φθάσει αὐτοῦ, τσακισμένη ἀπὸ τὴν κούρασι – τὸ Ζάλογγο ἀπέχει ὀκτὼ ὥρες ἀπὸ τὸ Σούλι-, στὶς δεκαπέντε (15) τοῦ Δεκέμβρη, τὸ ἡλιόγερμα. 
Ὁ Κίτσος Μπότσαρης κι ἄλλοι ἀρχηγοί, ὁ Κουτσονίκας, ὁ Κολέτσης, ὁ Φωτομάρας κι  ὁ Παλάσκας, γιὰ νὰ εἶναι καλλίτερα φυλαγμένοι, σκέφτηκαν νὰ ἀνεβοῦν στὸ βουνό, στὸ μοναστήρι. Μὲ ὅλην τὴν κούρασί τους, σκαρφάλωσαν τὸ ἴδιο βράδυ. Μὰ δὲν εἶχαν κοιμηθῇ λίγες ὧρες, ποὺ φθάνουν ἀπὸ τὸν κάμπο, κάποιοι ποὺ βραδυποροῦσαν, γιὰ νὰ τοῦς ποῦν πὼς σῶμα δυνατό, ἀπὸ Ἀρβανιτάδες, ἐρχόταν ἀπὸ κόντα, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Συνέχεια →