
εἰκόνα
«Ν’ ἀγαπᾶς τὴν εὐθύνη.
Νὰ λές: ἐγώ, ἐγὼ μονάχος μου ἔχω χρέος νὰ σώσω τὴν γῆς…
Ἄν δὲν σωθῇ, ἐγώ, ἐγὼ θὰ φταίω…»

εἰκόνα
«Ν’ ἀγαπᾶς τὴν εὐθύνη.
Νὰ λές: ἐγώ, ἐγὼ μονάχος μου ἔχω χρέος νὰ σώσω τὴν γῆς…
Ἄν δὲν σωθῇ, ἐγώ, ἐγὼ θὰ φταίω…»
Στήν πατρίδα μας τά πράγματα – λόγω τῆς μειοδοτικῆς πολιτικῆς τῶν «κυβερνόντων» καί τῆς ἀντεθνικῆς δραστηριότητος τῶν ἀναρχοφασιστοπροοδευτικούληδων ἀλλά καί λόγω τῆς γεωφυσικῆς θέσεως τῆς Ἐλλάδος – θά εἶναι πολύ χειρότερα. Δέν εἶναι τυχαῖο πού, κόμματα σάν τήν Χρυσῆ Αὐγή θά γίνουν ἀξιωματική ἀντιπολίτευσις σέ λίγα χρόνια. Ἡ δρᾶσις φέρνει τήν ἀντίδρασι.
Εἶναι πολύ λυπηρόν τό φανόμενο τῆς καταστροφῆς τῶν ἐθνῶν. Τῆς ὁμοιογένειας τῶν κοινωνιῶν πού ἀποτελοῦν τά κράτη.
Τά σχέδια τῶν σφετεριστῶν τῆς ἐξουσίας τοῦ πλανήτου, γιά διάλυσι τῶν ἐθνῶν, εὑρίσκονται σέ πλήρη ἐξέλιξι. Διαῖρει καί βασίλευε.
Οἰκογένειες δέν ὑπάρχουν, φρόντισαν νά τίς διαλύσουν. Ἔθνη δέν θά ὑπάρχουν σέ λίγα χρόνια. Κράτη ὁμοίως. Ὁ πλανήτης, μετά ἀπό αὐτά, θά συνεχίσῃ νά ὑπάρχῃ; Συνέχεια

Ἐγὼ τὸν γουστάρω τὸν Μαυρογιαλοῦρο… Τοὺς ἄλλους δὲν γουστάρω…
Στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διαβιοῦμε τὸ κυριότερον μέλημά μας ἔχει καταντήσῃ νὰ εἶναι ἡ ἀναζήτησις κομμάτων, προσώπων καὶ κινημάτων ποὺ θὰ μᾶς βγάλουν ἀπὸ τὰ ἀδιέξοδα.
Κυττᾶμε δεξιά, κυττᾶμε ἀριστερά, κυττᾶμε στὸ κέντρο… Κάπου κυττᾶμε… Καὶ θέλουμε, ἔχουμε ἀνάγκη νὰ πιστεύουμε, πὼς ἡ ὅποια μας ἐπιλογὴ θὰ εἶναι καὶ λύσις…
Ὅμως αὐτὴ ἡ λύσις καταλήγει συντόμως νὰ …μὴν εἶναι λύσις!!!
Δῆλα δὴ πρέπει ξανὰ καὶ ξανά, νὰ περνᾶμε ἀπὸ τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια, πονῶντας ὅμως πάντα πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὴν Συνέχεια

ὅλες οἱ παρακάτω ἀγγελίες ἀπὸ ἐδῶ
Αὐτὸ ποὺ μὲ ἐξοργίζει περισσότερο στὶς παρακάτω ἀγγελίες, δὲν εἶναι τόσο τὸ τσιπάκι, ἀλλὰ ἡ ἀπόλυτος θέσις τους γιὰ τὶς στειρώσεις!
Ναί, ἔχουμε καταλάβει ὅλον τὸν ἐλεύθερο χῶρο τῶν ζώων, μὴ ἐπιτρέποντάς τους νὰ διαβιώσουν ἀσφαλῶς.
Ἀλλά ἡ στείρωσις εἶναι ἡ λύσις; Δῆλα δή θά ἀφανίσουμε ἐν τελῶς τά εἴδη τους;
Σιγὰ μὴ κάτσῃς…
Ἐὰν πάλι δὲν εἶμαι λογιστής, κάθεσαι νά σοῦ φτιάξω τήν δήλωσι; Σιγά… Λὲς καὶ δὲν ὑπάρχουν λογιστές…
Ἐὰν δὲν εἶμαι δικηγόρος, κάθεσαι νά σέ ὑπερασπιστῶ σέ μίαν σοβαρή δίκη;
Ξέρω, ξέρω… Οὔτε ποὺ θὰ πλησιάσῃς…
Γιατί λοιπόν, ἐφ΄ ὅσον δέν ἀσχολούμαστε μέ τούς ἀσχέτους, ὅταν ἀναζητοῦμε κάποιον εἰδικό, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς ἄριστον στὸ εἶδος του, δέν τό ἐφαρμόζουμε σέ κάθε τομέα τῆς ζωῆς μας;
Γιατί δέν ἀναζητοῦμε τόν ἀριστότερον σέ κάθε τομέα τῆς ζωῆς μας;
Κλείσαμε ἤδη δύο χρόνια ἱστολογῶντας.
Ἐκύλησαν γρήγορα… Ἄλλοτε δύσκολα κι ἄλλοτε εὔκολα… Ἀναλόγως τῶν ὑπολοίπων δεσμεύσεων καὶ ὑποχρεώσεών μας.
Μὰ στὸ σύνολο, οὔτε τὰ κατάλαβα καλὰ καλά…
Στὴν ἀρχὴ ἐξεκίνησε ἔτσι, ὄχι γιὰ πλάκα, ἄλλὰ ἔτσι, διότι κάτι μὲ «ἔκαιγε» καὶ «ἔπρεπε» νὰ τὸ καταθέσω. Ἤθελα νὰ προλάβω τὶς ἐξελίξεις, νὰ εὕρω τὶς ἀπαντήσεις, νὰ μοιρασθῶ τὶς «εἰκόνες» μου. Μία βία, θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, πὼς μὲ εἶχε καταλάβῃ.
Συνέχεια