Σὲ κάποια ἔρευνά μου στὸ διαδίκτυο, ἀνεκάλυψα αὐτὴν τὴν θαυμασία φωτογραφία καὶ χαμογέλασα.
Μοῦ ἄρεσε… Περισσότερο ἀπὸ ὅλα μοῦ ἄρεσε ἡ θάλασσα…
Μὰ τὸ χαμόγελο δὲν ὀφειλόταν σὲ μίαν καλὴ διάθεσι χαλαρώσεως ἀλλὰ στὴν εἰκόνα ποὺ εἶδα …πίσω ἀπὸ τὴν εἰκόνα.
Ὁ τρόπος ποὺ εἶναι στημένες οἱ πέτρες καταδεικνύει μίαν ἀναλογία μὲ αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀποκαλοῦμε πλέον Ἑλλαδοκαφριστάν.
Συνέχεια
Κάνω χάζι μὲ τὶς κορῶνες καὶ τὶς δράσεις τῶν κομμάτων.
Κάνω χάζι μὲ τοὺς ὅλο καὶ πιὸ παθιασμένους ὁπαδούς τους.
Κάνω χάζι γενικῶς, μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν στὴν χώρα μας καὶ γελοιοποιοῦν ἀκόμη περισσότερο τὴν πραγματικότητά μας!!!
Ἀλλὰ καθῶς φαίνεται, μόνον ἐγὼ κάνω χάζι.
Ἤ εἶμαι ἐκτὸς πραγματικότητος ἤ ἕνα μεγάλο τμῆμα τῆς κοινωνίας μας, μᾶλλον τὸ μεγαλύτερον, ἔχει ἀμολύσει τὰ πανιὰ καὶ πάει στὸ …ἄγνωστο μὲ βάρκα τὴν ἐλπίδα.
εἰκόνα
«…Ἡ φάλαγγα εἶχε φθάσει αὐτοῦ, τσακισμένη ἀπὸ τὴν κούρασι – τὸ Ζάλογγο ἀπέχει ὀκτὼ ὥρες ἀπὸ τὸ Σούλι-, στὶς δεκαπέντε (15) τοῦ Δεκέμβρη, τὸ ἡλιόγερμα.
Ὁ Κίτσος Μπότσαρης κι ἄλλοι ἀρχηγοί, ὁ Κουτσονίκας, ὁ Κολέτσης, ὁ Φωτομάρας κι ὁ Παλάσκας, γιὰ νὰ εἶναι καλλίτερα φυλαγμένοι, σκέφτηκαν νὰ ἀνεβοῦν στὸ βουνό, στὸ μοναστήρι. Μὲ ὅλην τὴν κούρασί τους, σκαρφάλωσαν τὸ ἴδιο βράδυ. Μὰ δὲν εἶχαν κοιμηθῇ λίγες ὧρες, ποὺ φθάνουν ἀπὸ τὸν κάμπο, κάποιοι ποὺ βραδυποροῦσαν, γιὰ νὰ τοῦς ποῦν πὼς σῶμα δυνατό, ἀπὸ Ἀρβανιτάδες, ἐρχόταν ἀπὸ κόντα, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Συνέχεια
Ποιά εἶναι ἡ ὀρθή ἔννοια τῆς λέξεως κοινωνία; Σημαίνει ἤ δέν σημαίνει ἐπι-κοινωνία;
Ὅταν συζητᾶμε γιὰ κοινωνίες, οὐσιαστικῶς συζητᾶμε γιὰ σύνολον ἀνθρώπων ποὺ ἐπικοινωνοῦν εἰλικρινῶς μεταξύ τους, ποὺ ἔχουν ἰδίους στόχους καὶ ἴδιες ἀρχές. Ποὺ θὰ μπορέσουν κάτω ἀπὸ συγκεκριμένες συνθῆκες, νὰ ἀνασύρουν καὶ νὰ ἐπιδείξουν τὸ αὐτὸ σθένος, στάσι καὶ ἦθος.
Δὲν νοεῖται κοινωνία ὁ χῶρος ποὺ ἐντός του ὁ ἕνας ἐπιθυμεῖ γιὰ παράδειγμα τὴν προσωπική του ἀνάδειξι. Οὔτε θεωρεῖται κοινωνία ὁ χῶρος ἐντὸς τοῦ ὁποίου ὁ καθεῖς πορεύεται μὲ βάσει τὰ δικά του προσωπικὰ συμφέροντα. Οὔτε νοεῖται ὥς κοινωνία αὐτὸ ποὺ ἔχουμε σήμερα στὴν χώρα μας.
Ὑποχρέωσίς μας ἡ ἔξοδος μὲ κάθε θυσία!
Ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία μὲ τὴν κατάῤῥευσιν τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων τοῦ Καμμένου, ἀπὸ τὴν μία μὲ λυπεῖ, διότι ἀρκετοὶ φίλοι μου εἶχαν «ἐπενδύσει» αἰσθημετικῶς ἐκεῖ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλην μὲ χαροποιεῖ ἰδιαιτέρως, διότι ἀκόμη μία κομματοανοησία καταῤῥέει.
Βέβαια… Παραμένουν ἀκόμη ἀρκετές… Τόσες ποὺ θὰ ἔχουμε γιὰ καιρὸ νὰ ἀσχολούμεθα…
Μὰ δὲν μᾶς φοβάμαι…
Ἀντιλαμβάνομαι πὼς πρέπει νὰ πάθουμε πολλὰ γιὰ νὰ μάθουμε πὼς ἡ πορεία μας εἶναι ΜΟΝΟΝ ἐκείνη ποὺ δὲν θὰ χωρᾷ κάτω ἀπὸ ὀμπρέλες, ὁμάδες καὶ κόμματα.
Συνέχεια
