Ἐὰν ἕνας στόχος ἤ ἕνα ὄνειρο εἶναι ἐμπρός μας, πανέτοιμο γιὰ νὰ τὸ διεκδικήσουμε καὶ νὰ τὸ κερδίσουμε, τότε καὶ μόνον τότε, θὰ μποροῦμε νὰ τὸ γευθοῦμε, ὅταν θὰ μποροῦμε νὰ ζήσουμε δίχως του ἀλλὰ κι ὅταν δὲν θὰ τὸ θεωροῦμε κτῆμα μας!
Ἕνας στόχος εἶναι πάντα εὐπρόσδεκτος, ἀρκεῖ φυσικὰ νὰ μὴν μᾶς ὁδηγῇ στὸ νὰ μεταμορφωνόμαστε σὲ …σκλάβους του!
Διότι, μόνον ὅταν μποροῦμε νὰ ἐπιτρέψουμε στὸ ὅποιο θέλω μας νὰ ἔχῃ τὴν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς, μόνον τότε, ἔχουμε πράγματι τὸ δικαίωμα νὰ τὸ ζήσουμε!
Αὐτὸ …ἀποφύγαμε, χάριν στὴν ἔγκαιρό μου διαμεσολάβησι!!!
Τελείωσε εἴπαμε!!!!!!!
Τὴν ἐγλυτώσαμε!
Τὴν ἐσκαπουλάραμε!
Τὴν ἐκοπανήσαμε τοῦ Χάρου, γιὰ τὴν ὥρα φυσικά!!!
Διότι, μεταξύ μας, ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, τίποτα δὲν ἔχουμε γιὰ σίγουρο καὶ δεδομένον!!!
Πάντως, ἐξ ὄσων γνωρίζω, ἀπὸ Αὐστραλία μεριά, καλὰ τὰ χαμπέρια φθάνουν! Ὑπάρχουν ἀκόμη!
Τὸ αὐτὸν κι ἀπὸ Κίνα κι ἀπὸ Ἰαπωνία…
Στὴν Τουρκία λίγο ἐσκάλωσε ὁ Ἥλιος, τὸ Σῦμπαν τὸ ξανὰ σἐκέφθη, ἀλλὰ ἀπεφάσισαν, γιὰ τὴν ὥρα τοὐλάχιστον, νὰ δώσουν ὁλικὴ παράτασι!
Δὲν ξέρω τὶ ἔλεγε αὐτός. Τὸ μόνον ποὺ γνωρίζω εἶναι πὼς ἐδῶ ποὺ ἔχουμε φθάσῃ, μόνον ἐμπρὸς πηγαίνουμε…
Ὅσο γιὰ τὶς ἐλπίδες…
Τί νά πῶ; Καλὰ ποὺ τὶς ἔχουμε τελικῶς… Διαφορετικῶς οὔτε ἔως αὐτὴν τὴν στροφὴ δὲν θὰ εἴχαμε φθάσῃ…
Δὲν ξέρω λοιπὸν μὲ ποιὰν λογικὴ τὸν ξετρύπωσαν.
Καὶ δὲν ξέρω πῶς κατάφεραν νὰ τὸν ἐρμηνεύσουν. Ἐξ ὅσων γνώριζα σκοτεινότατος εἶναι κι αὐτός, ὅπως καὶ κάθε ἄλλος Συνέχεια
Μὴ μοῦ πεῖτε!
Ἐκπληκτικὴ φωτογραφία!
Κι ὁ Μῆτσος ἀγωνιστής!
Σηκώθηκε ἀπὸ τὸν καναπέ, βγῆκε στοὺς δρόμους, ἔφαγε μερικὰ δακρυγόνα, ἴσως καὶ κάτι ξανάστροφες, κλώτσησε καὶ μερικοὺς ΜΑΤατζῆδες, ἔσπασε καὶ κάτι κεφάλια ἀναρχοκουκουλοφόρων… Κι ὅλα καλά!
Αὐτήν τήν σακκούλα ὅμως ἐκεῖ γιατί τήν ἔχει;
Συνέχεια
φωτογραφία
Ὁ Νίκηζας Μπότσαρης, κατεβαίνοντας ἀπὸ τὰ Θοδώριανα, προηπάντησε τὰ λείψανα τοῦ Ζαλόγγου. Ὅλη ἡ φάρα τῶν Μποτσαραίων ἦταν ἀνήσυχη γιὰ τὴν τύχη της. Ὁ ὁπλαρχηγὸς Κώστας Πουλῆς, ποὺ τοὺς ἔταζε πὼς θὰ εὕρισκαν κάθε βοήθεια καὶ πὼς θὰ μποροῦσαν νὰ φτιάσουν καινούργιο Σούλι κατὰ τὰ μέρη τῶν Ἀγράφων, ὄχι μόνον εἶχε χαθῆ τώρα, μά, ὅπως θὰ ἰδοῦμε, κρυφὰ ἑτοίμαζε σῶμα στὰ Γιάννενα, μαζὺ μὲ ἄλλα ὄργανα τοῦ Ἀλῆ, νὰ ἔβγῃ νὰ τοὺς κτυπήσῃ. Ὁ Μάρκος Μπότσαρης, παιδὶ τότε, ὅπως εἴδαμε, εἶχε ὁρκισθῆ νὰ τιμωρήσῃ αὐτὴν τὴν ἀτιμία, βγάζοντας τρίχα τρίχα τὸ μουστάκι τοῦ Πουλῆ. Καὶ κράτησε τὸν λόγο του. Τοῦ ‘καμε, ὅταν μεγάλωσε, μία δημόσια προσβολὴ τόσο βαρειά, ποὺ ὁ Πουλὴς δὲν μπόρεσε νὰ ζήσῃ. Πέθανε ἀπὸ τὸ κακό του. Ὁ τάφος του βρίσκεται στὴν αὐλὴ τοῦ μοναστηριοῦ τῶν Μηλατῶν.
Ἀγαπητοί μου συμπατριῶτες… Ὅποτε νοιώθετε ὅτι δὲν σᾶς ἐκρατοῦν καλὰ τὰ πόδια σας, ἐμπρὸς στὸ παγκόσμιον γίγνεσθαι, νὰ θωρεῖτε τὰ βλέμματα τῶν Καπεταναίων αὐτῶν καὶ νὰ ‘ποκτᾶτε κουράγιο!
