Ὄχι πολύς… Αὐτὸ εἶναι καὶ καλὸ καὶ κακό!
Ἐδῶ καὶ χρόνια ἀκοῦμε, διαβάζουμε, φανταζόμαστε διάφορα.
Οἱ προφητεῖες καλὰ κρατοῦν, οἱ προφῆτες θησαυρίζουν καὶ οἱ «ἐκλεκτοί» δομοῦν καταφύγια ὑπόγεια. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὅπου δὲν ὑπάρχει λόγος, πίπτει …βιβλίον!
Καθόμασταν λοιπὸν κι ἐμεῖς σὲ ἕνα τραπέζι, ὅπως τόσοι καὶ τόσοι γύρω μας, αύτὲς τὶς ἡμέρες. Στὸ τραπέζι αὐτὸ ἦταν κι ὁ Μάκης.
Τί ἐστί Μάκης; Ἕνας γνωστός, παλαιόθεν, γύρω στὰ πενήντα, οἰκογενειάρχης καὶ ἀνησυχῶν μὲ τὰ δρώμενα τῆς ἐποχῆς μας! Ὅπως δῆλα δή ὅλοι μας.
Καθίσαμε πλάι πλάι καὶ πιάσαμε τὴν κουβέντα. (Τὸ ἔχω τὸ χούι.. Ἀθεράπευτον!)
Κάποιαν στιγμὴ ὁ Μάκης, στὴν προσπάθειά του νὰ μὲ πείσῃ πὼς ὑπάρχουν καὶ καλοὶ δάσκαλοι, μοῦ περιέγραψε μίαν προσωπική του ἐμπειρία, προερχομένη ἀπὸ τὰ γυμνασιακά του χρόνια. Μάλιστα ἰσχυρίστηκε ὁ Μάκης, πὼς ἄν καὶ τὸ σύστημα κρατᾶ σὲ κατάστασιν ὁμηρείας τοὺς δασκάλους, τελικῶς αὐτοί, ἐὰν θέλουν νὰ εἶναι σωστοί, βρίσκουν τρόπους γιὰ νὰ διδάξουν τὶς ἀλήθειες. Συνέχεια
«Μὰ αὐτὸς εἶναι φασίστας!»
Μμμμμ… Αὐτὸ τὸ γράφουν ἀναρχικοί… Οἱ κατ’ ἐξοχὴν φασίστες σήμερα!!!!
Ἀνεφώνησε κάποια γνωστὴ πρὸ ἡμερῶν, ἐν ἐξάλλω καταστάσει!!
Γελοῦσα!
«Τί σημαίνει φασίστας;» ῥώτησα…
«Φασίστας… Ἐσὺ εἶσαι μικρή, ἀνεφώνησε, ῥῶτα κι ἐμένα ποὺ ἔχω φάει τόσο πολὺ ξύλο….»
Εἴπαμε κι ἄλλα πολλά, ἀλλὰ συντόμως ἔπαψα τὶς ἀναφορές μου στὰ πρόσωπα ποὺ τὴν ἐρεθιζαν!!! Δὲν εἶχε νόημα.
Πῶς θά μπορούσαμε νά συζητήσουμε ὑπό τά πρίσματα πού τό ἔθετε; Συνέχεια
Τί θά ψηφίσω;
Τίποτα ἀλλὰ κι ὅλους!
Ἀρχικῶς σκεπτόμουν νὰ μὴ ψηφίσω κάποιον!
Ἀλλὰ τώρα πιὰ ἔχω ἀποφασίσει νὰ τὸ ῥίξω τὸ «κουκί μου»…
Ἔτσι, γιὰ νὰ σπάσουμε λίγην πλάκα. Μᾶς χρειάζεται ἄλλως τε μέσα ἀπὸ τὴν τόσην κατάθλιψιν ποὺ ἐπικρατεῖ γύρω μας. Συνέχεια
Ἀνάστασις ἤ ἐπ-Ἀνάστασις;
Ἀνάστασις; Ἀνά+ἵσταμαι= ξανὰ στέκομαι ὄρθιος, ξανὰ στέκομαι στὰ πόδια μου.
Ἀνάστασις λοιπόν; Ἤ ἐπ-Ἀνάστασις;
Μᾶλλον ἐπ-Ἀνάστασις θὰ ἔλεγα.
Διότι αὐτὸς ὁἝλλην, αὐτὸς ὁἌνθρωπος κάποτε ἦταν ὀρθὸς κι ἐλεύθερος!
Κάποτε ὅμως… Πολὺ κάποτε… Συνέχεια
Ἔχουμε πόλεμο, ῥεεεεεέ! Δὲν εἶναι ἀστεῖο!
Ἔγραφα προχθὲς γιὰ τὴν ἀνάγκη κάποιων νὰ τὸ πᾶμε ὅλο αὐτὸ ποὺ μᾶς συμβαίνει …πιὸ μαλακά!
Εἶναι πράγματι πολὺ κουραστικὸν νὰ πασkίζῃς νὰ παλέψῃς μὲ αἰώνων τρομοκρατία.
Προσπαθῶ νὰ φανταστῶ πῶς θὰ αἰσθάνθηκε ὁ Κολοκοτρώνης, ὅταν ἔμαθε γιὰ τὶς δράσεις τοῦ Νενέκου καὶ γιὰ τὰ προσκυνοχάρτια: Συνέχεια