(Σὲ νέες βάσεις καὶ μὲ διαφορετικές, ἀπὸ τὶς ἔως τώρα, προτεραιότητές μας!!!)

Πῶς γίνεται νά ξεκινήσῃ κάποιος ἔνα ταξείδι, γιὰ ὁπουδήποτε, ἐάν θέλῃ νά κουβαλήσῃ μαζύ του ὅλην τήν …οἰκοσκευή του, πρό κειμένου νά μήν αἰσθανθῇ ἀπεκομμένος ἀπό τήν καθημερινότητά του; Δὲν γίνεται… Κι ὄσοι τὸ ἐπιδιώκουν αὐτὸ εἶναι, τοὐλάχιστον, ἀνόητοι, ἐφ΄ ὅσον τελικῶς χάνουν τὸ ταξείδι, γιὰ νὰ μὴν χάσουν τὴν (κατ’ ἐπίφασιν καὶ μόνον) βολή τους.
Ἀφῆστε δὲ ποὺ ἡ βολή μας, στὸ μεγαλύτερό της μέρος, χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἀμέτρητες συνήθειες καὶ προσκολλήσεις, ποὺ μᾶλλον μᾶς καταδυναστεύουν παρὰ μᾶς ἀνακουφίζουν. Συνέχεια →

Εἶναι πολὺ περίεργο τὸ συναίσθημα ποὺ γεννᾶ ἡ συνειδητοποίησις τῆς ἀπὸ κάθε πλευρὰ περικυκλώσεώς μας.
Μὰ εἶναι καὶ μία ἐξαιρετικὴ ἀφορμὴ γιὰ νὰ προβληματισθοῦμε, νὰ ἀποφασίσουμε τὸ τὶ πρέπει καὶ ἀπαιτεῖται νὰ διασώσουμε καὶ νὰ ἐπιτρέψουμε στὴν Ἀνάγκη νὰ μᾶς χαράξῃ νέους βηματισμούς, μὲ νέους ῥυθμοὺς καὶ νέες στοχεύσεις. Συνέχεια →

Ὥρα σιγὰ σιγὰ νὰ ἀνασκουμπωνόμεθα…
Ὥρα νὰ μαζεύουμε τὶς δυνάμεις μας…
Ὥρα νὰ κάνουμε τοὺς ἀπολογισμούς μας καὶ νὰ ξεκινήσουμε… Συνέχεια →

Ὅ,τι δήποτε ἀπὸ τὶς «αὐτοματοποιημένες» συμπεριφορές μας μᾶς «ὑποχρεώνει» νὰ καταλήγουμε δυστυχεῖς καὶ φοβισμένοι, ἔχει κάποιο αἴτιον κάπου στὸ παρελθόν μας. Τὸ αἴτιον αὐτὸ εἶναι μία ἐρμηνεία ἑνὸς σημαντικοῦ, γιὰ ἐμᾶς, γεγονότος ποὺ μᾶς ἔχει σημαδεύση ἐντόνως, σὲ περιόδους τέτοιες ποὺ ἀδυνατούσαμε νὰ προστατευθοῦμε μόνοι μας καὶ ἀναμέναμε ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας νὰ σπεύσῃ γιὰ νὰ μᾶς προστατεύσῃ, δίχως ὅμως καὶ νὰ (θέλὴ ἢ νὰ δύναται νὰ τὸ) πράξῃ. Συνέχεια →