Ἐὰν περάσῃ ὁ σεισμός…

Καὶ δὲν ἔχεις λάβει τὰ μέτρα σου, τότε τὸ σίγουρον εἶναι πὼς θὰ ὑποστῇ μεγάλες ζημιὲς ἡ περιουσία σου!
Αὐτὸ ποὺ θαυμάζω λοιπὸν στὴν Ἰαπωνία, εἶναι τὸ ὅ,τι παρὰ τοὺς πολὺ μεγάλους σεισμούς, ἀπὸ σεισμικὲς ἐπιπτώσεις δὲν πάσχουν εὔκολα! (Ἐκτὸς ἐὰν τοὺς «ἐπιτεθοῦν» παραλλήλως πολλὰ κακὰ ταὐτόχρονα!)

Αὐτὸ ὅμως δὲν συμβαίνει σὲ ἄλλες περιοχὲς τοῦ πλανήτου!
Ὅπου κι ἐὰν κυττάξουμε, θὰ διαπιστώσουμε πὼς  ὅπου κτυπᾶ ἕνας σεισμός, οἱ ζημιὲς εἶναι πολλές. Κάποιες ἀπὸ αὐτές, ἀνεπανόρθωτες!!! 

Ὅταν λοιπὸν τὸ σπίτι μου καταντήσῃ κάπως ἔτσι,

 

Συνέχεια →

Μία στάλα στὴν φωτιά…

Μιὰ στάλα στὴ φωτιά…
Ἀφρικάνικο παραμύθι

(Τὸ κολιμπρὶ εἶναι τὸ μικρότερο πουλὶ στὸν κόσμο. Τὸ μῆκος τοῦ σώματός του φτάνει μόλις τὰ 2,5 ἑκατοστά)

Στὴ διάρκεια μιᾶς πυρκαϊᾶς στὸ δάσος, ὅλα τὰ ζῶα τρέχουν γιὰ νὰ σωθοῦν, ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα κολιμπρί, τὸ ὁποῖο παίρνει μιὰ στάλα νερὸ στὸ ράμφος του καὶ πετᾶ πρὸς τὴ φωτιά…

«Τί νομίζεις ὅτι κάνεις; Εἶσαι τρελλό; Δὲν θὰ σταματήσῃς τὴν φωτιά!», τοῦ φωνάζει ἕνας ἐλέφαντας.
«Τὸ ξέρω», ἀπαντᾷ τὸ κολιμπρί, «κάνω ὅμως αὐτὸ ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ».

Θὰ προσθέσω ὅμως καὶ κάτι ἄλλο:
Ν’ ἀγαπᾷς τὴν εὐθύνη…
Νὰ λὲς ἐγώ, ἐγὼ μονάχος μου,
θὰ σώσω τὸν κόσμο.
Ἄν χαθῇ, ἐγὼ θὰ φταίω…
Νίκος Καζαντζάκης.
Ναί, ἐγὼ μονάχος  μου θὰ σώσω τὸν κόσμο…
Ἐὰν χαθῇ ἐγὼ θὰ φταίω…
Εἶτε αἰσθάνομαι κολιμπρί, εἶτε ἐλάφας ἔως καὶ γίγας…

Καὶ μετὰ μοῦ λὲς πὼς μᾶς ψεκάζουν…

Ἦταν κάποιος ποὺ πνιγόταν στὴν θάλασσα καὶ φώναζε: «Βοήθεια»
Καὶ οἱ ἀπ’ ἔξω ποὺ τὸν ἔβλεπαν, τοῦ ῤφώναζαν: «Ρεεέ… τί ἄσπρο κῶλο πού ἔχεις;;;» Συνέχεια →

Ἄς τὸ γλεντήσουμε!!!

 

Πρὸ ἀρκετῶν μηνῶν ἀκούσαμε γιὰ πρώτη φορὰ τὸ τραγούδι τοῦ Νίκου Καλογεροπούλου, μὲ τὸν Βασίλη Παπακωνσταντίνου, «ὅταν γυρίσω θὰ τοὺς γαμήσω».
Ἕνα τραγούδι θρύλο, γιὰ τὸ ὁποῖον πολλοὶ ἀνησύχησαν καὶ τὸ ἔκοψαν ἀπὸ τὴν πλατεία τοῦ ἀλλοτινοῦ Συντάγματος, ὅπως ἐπίσης ἔκοψαν καὶ τὸν Βασίλη.
Συνέχεια →

Τίποτα δὲν εἶναι τυχαῖον.

Μὲ τὴν ἀλληγορία τῶν ἀλόγων

καὶ μὲ τὴν «λογικὴ» τῶν παραλόγων

λέω ἐκεῖνα ποὺ ἤθελε νὰ πεῖ ὁ καθένας

καὶ ὑπογράφω ἐγὼ γιὰ ὅλους· ὁ «κανένας».

Χαμογέλα, δὲν εἶναι δύσκολο.

Κακὴ διάθεσις…
Ψυχρὴ κι ἀνάποδη…
Ὅλοι μὲ κατεβασμένα κεφάλια περπατοῦν… Σκυφτοὶ σχεδόν…
Δυστυχία σὲ κάθε ματιά…

Συνέχεια →