Ὑπάρχουν στιγμὲς ποὺ ἀρχίζω νὰ πιστεύω πὼς ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικοτέρους λόγους εἰσβολῆς τῶν ΛΑΘΡΟμεταναστῶν στὴν χώρα μας, εἶναι ἡ ὅσο τὸ δυνατὸν μεγαλυτέρα αὔξησις τῆς πιέσεως ποὺ σχεδίαζαν νὰ μᾶς ἀσκήσουν, πρὸ κειμένου νὰ μᾶς καταστήσουν ἀνικάνους πρὸς ἀντίδρασιν.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Ἔχουμε συνειδητοποιήσει τό ποῦ ἔγινε ὁ σεισμός;
Μᾶλλον ὄχι κατὰ πῶς φαίνεται.
Ὁ σεισμὸς τῶν 7,7 τῆς κλίμακος Ῥίχτερ, παρὰ κάτι ὀκτώ, συνέβῃ ἐν τελῶς«περιέργως» σὲ μίαν περιοχὴ τοῦ πλανήτου ποὺ δὲν ἐμφανίζονται σεισμοί! Σtὸν Καναδᾶ!
Δῆλα δὴ σὲ σημεῖον ποὺ οὐδέποτε εἶχαν δεῖ σεισμό!
Συνέχεια
Νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ ἀγών! (β)
Νῦν ὑπὲρ πάντων ὁ ἀγών!
Θὰ τὸ ξανὰ ζήσουμε Ἕλληνες!
Συνέχεια
Νά ἦταν σάν ἄλλοτε;
Πρὶν ἀπὸ 72 χρόνια, κάποιοι καθημερινοὶ ἄνθρωποι, ντύθηκαν στὸ χακὶ καὶ τράβηξαν γιὰ τὸ μέτωπο.
Ἤταν χάραμα… Χειμώνας βαρὺς ἔμπαινε… Ἄφηναν καὶ τὶς ζωές τους πίσω…
Ἄλλοι τὴν μάνα τους, ἄλλοι τὸ νεογέννητο παιδί τους, ἄλλοι τὴν ἀρραβωνιαστικιά…
Ὅλοι κάτι ἄφηναν…
Σὲ τρέμουν… Νὰ τὸ θυμᾶσαι αὐτό..
Καταιγίδα ξεκίνησε… Τα σύννεφα βαριά, σκεπάζουν τη μικρή ζωή μας. Μπόρα είναι και θα περάσει. Καμιά μπόρα δεν μένει. Μόνο οι μπόρες του μυαλού μας γίνονται κάποτε δυνάστες και μας λυγίζουν, μας γονατίζουν και μπροστά σε έναν ανύπαρκτο θεό θέλουν να μας βάλουν να προσκυνήσουμε. Κι εμείς, τότε λυγίζουμε, τότε βογγάμε. Μα, άλλος πέρα από τον εαυτό μας δεν είναι που μας λυγίζει. Να το θυμάσαι αυτό…
Κομμάτια η ψυχή μας έγινε. Αναίτια μήπως;
