Διάβαζα λοιπὸν γιὰ τὰ …μὴ ἔργα Παπακωνσταντίνου, τοῦ γνωστοῦ πρώην τσάρου, καὶ γέλαγα…
Τὶ λίστες πήγαιναν, τὶ λίστες ἔρχονταν, τὶ δισκάκια χοροπηδοῦσαν….Ὄχι, δὲν γέλαγα γιὰ τὴν ἀπύθμενη βλακεία του, οὔτε γιὰ τὴν σωρεία τῶν ψευδῶν, οὔτε γιὰ τὴν ἐμμονή του νὰ μᾶς βλέπῃ σὰν ἠλιθίους.
Γέλαγα γιὰ τὸ ὅ,τι ἀκόμη ὑπάρχουν συνάνθρωποί μας ποὺ στὶς ἐπόμενες ἐκλογὲς θὰ τρέξουν νὰ τὸν ψηφίσουν. Διότι ναί, ἀκόμη ὑπάρχουν.
Ὄχι διότι εἶναι γηραιοί, κωφοί, στραβοί… Ἀλλὰ βλέπετε, ἔτσι ἔμαθαν. Ἀπὸ τὴν μία νὰ βρίζουν τὸν βο(υ)λευτή τους κι ἀπὸ τὴν ἄλλην νὰ τὸν σταυρώνουν στὶς ἐκλογές. Παράνοια! Τὸ ἔχουμε ξαναπεῖ! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Ὁ Ἄνθρωπος εἶναι ἕνας θεὸς δημιουργός!
Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἕνας Θεὸς Δημιουργὸς τοῦ Ἑαυτοῦ του.
Σκεφτεῖτε πόσες δυνάμεις ἔχει ὁ ἄνθρωπος καὶ πῶς θὰ μποροῦσε νὰ τὶς χρησιμοποιήσῃ, ὥστε νὰ ὠφεληθοῦν οἱ ἄλλοι.
Ἡ δύναμις τοῦ ὀνείρου, ἡ δύναμις τῆς σκέψεως, ἡ δύναμις τοῦ συναισθήματος, τῆς ὁράσεως καὶ τῆς ἁφῆς, ἡ δύναμις της θελήσεως, ἡ δύναμις τῆς ἀναπνοῆς, τῆς ἐπιδιώξεως καὶ τῆς θεραπείας… Συνέχεια
Ἡ ῥάτσα σου γεννήθηκε γιὰ νὰ πολεμάῃ τὸ ἀδύνατο καὶ νὰ τὸ νικάῃ!
Δείτε πως έχει το πράμα.
Στην αρχή σε αγνοούν.
Στη συνέχεια σε κοροϊδεύουν.
Μετά σε πολεμούν.
Στο τέλος νικάς.
Τὸ ἀληθινὰ δικό μας χρέος…
Να ‘μαστε το λοιπόν. Καθόμαστε στο ίδιο καφενείο, σε χωριστά τραπέζια και ρουφάμε τον πικρό καφέ μας. Τα μάτια μας κοιτάζουν στον δρόμο που περνά από μπροστά μας και είναι αδειανός. Μερικοί τρελοί πάνε κι έρχονται μέσα σε μία νεκρική σιγή. Δεν υπάρχουν παιδιά τριγύρω μας, δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχει ζωή. Μόνο εσύ κι εγώ, κοιτάζουμε στο βάθος του δρόμου, με μάτια βουρκωμένα, που αναστενάζουν βουβά…
Σπίτια ἀπὸ …παλέτες!
Ἕνα θέμα ποὺ ἔχει ἀρχίσει νὰ προκύπτει, ἰδίως γιὰ κάποιους ποὺ πλέον εἶναι ἄστεγοι, εἶναι ἡ κατοικία.
Μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα πρότασις, γιὰ κατασκευὴ ἁπλῇ, φθηνή, μὲ δυνατότητες ἀπὸ ὅλους νὰ τὴν ἐπιχειρήσουν, εἶναι τὰ σπίτια καὶ οἱ ἀποθῆκες ἀπὸ παλέτες.
Χρησιμότατον γιὰ τὴν ἐποχή μας.
«Εἴμαστε οἱ μόνοι ποὺ ἔχουμε τὸ προνόμιον νὰ λέμε τὸν οὐρανὸ «οὐρανὸ» καὶ τὴν θάλασσα «θάλασσα»…
Ὅπως τὴν ἔλεγαν ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Πλάτων…»
Κάπως ἔτσι κλείνει τὶς σκέψεις του ὁ Μεγάλος μας Ὀδυσσέας Ἐλύτης, λίγο μετὰ τὴν παραλαβὴ τοῦ βραβείου ΝΟΜΠΕΛ.
Βλέπετε, μία μορφὴ σὰν αὐτὸν τὸν Ἄνθρωπο, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μὴν πολεμᾶ ἔως τὴν τελευταία του ἀνάσα γιὰ ἐλευθερία καὶ γλῶσσα…
Συνέχεια